เด็กน้อยในสนามเด็กเล่น

กลิ่นอายความชื้นของไอดินหลังฝนตกช่วงบ่าย ไม่ได้ช่วยชะล้างความว้าวุ่นในอกของคณินให้เจือจางลงเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มที่ถอดเนคไทออกอย่างไร้ระเบียบ ปล่อยให้ตัวเองเดินเตร็ดเตร่อยู่ท่ามกลางเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยและเสียงพูดคุยของเหล่าผู้ปกครอง ณ สวนสาธารณะใจกลางเมือง มันไม่ใช่สถานที่ที่คนอย่างคณินจะมาเดินเหินในยามบ่ายวันทำงานเช่นนี้ หากไม่ใช่เพราะดีลธุรกิจมูลค่าหลายพันล้านเพิ่งล่มไม่เป็นท่า และความรู้สึกว่างเปล่าบางอย่างที่กัดกินหัวใจเขามาแรมเดือน นับตั้งแต่ใบหย่าถูกเซ็นลงไปอย่างไร้เยื่อใย "คุณแม่ขา... ลูกบอลมันกลิ้งไปทางโน้นแล้ว!" เสียงใสปิ๊งของเด็กชายตัวเล็กดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท คณินไม่ได้ใส่ใจในคราแรก จนกระทั่งวัตถุทรงกลมสีแดงสดพุ่งตรงมากระทบเข้ากับข้อเท้าของเขาเบาๆ ชายหนุ่มก้มลงมอง ก่อนจะย่อตัวลงเก็บลูกบอลยางสีแดงนั้นขึ้นมา สายตาดุคมตามวิสัยนักธุรกิจผู้กุมอำนาจกวาดมองหาเจ้าของ และภาพที่สะท้อนเข้ามาในคลองจักษุก็ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึกไปชั่วขณะ เด็กชายตัวน้อยวัยราวสามขวบเศษ ผิวขาวเนียนละเอียดดั่งตุ๊กตาพอร์ซเลน แก้มป่องอมชมพูธรรมชาติ และที่สำคัญที่สุด... ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากหยักได้รูป ช่างถอดแบบพิมพ์มาจากกระจกเงาในห้องนอนของเขาไม่มีผิดเพี้ยน "ขอคืนด้วยครับคุณลุง" เด็กน้อยวิ่งเตาะแตะเข้ามาใกล้ พร้อมกับเอ่ยปากขอด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว ไร้ซึ่งความหวาดระแวงใดๆ ตามประสาเด็กวัยเรียนรู้ ดวงตากลมโตคู่นั้นกะพริบปริบๆ มองหน้าเขา นัยน์ตาใสซื่อคู่นั้นกลับมีพลังบางอย่างที่ทรงอานุภาพ มากพอที่จะทลายกำแพงความเย็นชาที่คณินสร้างขึ้นมาทั้งชีวิตได้ในเสี้ยววินาที คณินรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางใจ มือหนาที่ถือลูกบอลสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่เป็นความ "เอ็นดู" ชนิดที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างน่าประหลาด ราวกับวิญญาณในร่างกำลังบอกว่าเด็กคนนี้มีความเกี่ยวพันลึกล้ำกับเขา "หนู... ชื่ออะไรครับคนเก่ง" คณินย่อตัวลงจนอยู่ในระดับสายตาเดียวกับเด็กน้อย น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวและทรงอำนาจยามเจรจาธุรกิจ กลับสั่นเครือและอ่อนโยนลงอย่างไม่น่าเชื่อ "ผมชื่อพีทครับ... คุณแม่บอกว่าห้ามคุยกับคนแปลกหน้า... แต่คุณลุงหน้าตาคุ้นๆ จังเลยครับ เหมือน... เหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายเลย" คำพูดไร้เดียงสาของเด็กชายดุจดังค้อนเหล็กที่ทุบลงบนอกของคณินอย่างจัง หัวใจของเขาบีบรัดแน่นจนเจ็บแปลบ ภาพความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมา พิมพ์มาดา... อดีตภรรยาที่เขาเคยผลักไสและมองว่าเป็นเพียงภาระไร้ค่า หายไปจากชีวิตเขาพร้อมกับความลับบางอย่างที่เขาไม่เคยเอะใจเลยสักนิด "พีท! ลูกอยู่ไหนครับ... ตาหนู!" เสียงหวานคุ้นหูที่ดังแว่วมาพร้อมกับฝีเท้าที่เร่งรีบ ทำให้คณินต้องเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้โลกทั้งใบของเขาราวกับหยุดหมุน พิมพ์มาดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าว ใบหน้าหวานที่เคยซีดเซียวและเต็มไปด้วยคราบน้ำตาในวันหย่า บัดนี้ฉายแววความเด็ดเดี่ยวและเยือกเย็น เธอกำลังเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นว่าลูกชายสุดที่รักกำลังยืนอยู่ตรงหน้าอดีสามีผู้ใจร้ายที่เธอพยายามหนีให้พ้นมาตลอดสามปีเต็ม! ดวงตาคู่นคมองสลับระหว่างเด็กชายตรงหน้ากับอดีตภรรยาที่กำลังวิ่งเข้ามาคว้าตัวลูกชายซ่อนไว้ข้างหลังด้วยสัญชาตญาณความเป็นแม่ที่ปกป้องลูกสุดชีวิต สายตาที่พิมพ์มาดามองมายังเขาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ความโกรธเกรี้ยว และกำแพงหนาเตอะที่ไม่มีวันพังทลาย "อย่าเข้ามาใกล้ลูกฉันนะ คณิน!" พิมพ์มาดาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตแดงก่ำด้วยความโกรธขึง มือเรียวสั่นเทาขณะโอบกอดร่างเล็กของน้องพีทไว้แน่น คณินค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความจริงที่เพิ่งกระจ่างแจ้งในสมอง ความรู้สึกผิดมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนหายใจไม่ออก เมื่อเขามองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในแววตาของเด็กน้อย และตระหนักได้ว่า... เขาลั่นวาจาทำลายครอบครัวของตัวเองด้วยมือคู่นี้อย่างไร ทว่า ก่อนที่คณินจะได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมาเพื่อรั้งตัวอิตภรรยาไว้ สายตากลับเหลือบไปเห็นกระเป๋าผ้าสีเรียบที่พิมพ์มาดาทำตกหล่นไว้บนพื้นขณะวิ่งเข้ามา ซิปกระเป๋าที่อ้าออกเผยให้เห็นมุมหนึ่งของกระดาษเอกสารราชการที่มีตราประทับชัดเจน และตัวหนังสือบนหัวกระดาษแผ่นนั้น ก็ทำเอาลมหายใจของคณินขาดห้วงไปทันที... มันคือ "ใบสูติบัตร" ที่ระบุชื่อบิดaไว้อย่างชัดเจน... เป็นชื่อของคนอื่นที่ไม่ใช่เขา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ดื่มด่ำความเจ็บปวด และสนับสนุนผลงานของ "บันทึกคนจร" เสมอมานะครับ