แผนซ้อนแผน

คราบสารเคมีลูมิเนล (Luminol) ที่เรืองแสงสีฟ้าสว่างวาบใต้แสงไฟอัลตราไวโอเลตบนพื้นปูนเปลือยของโกดังร้างแห่งนี้ คือหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่ยืนยันว่าเราไม่ได้เดินมาผิดทางครับ รินรดาก้มตัวลงต่ำ สายตาคมกริบภายใต้แว่นตานิรภัยเพ่งพินิจรอยหยดของเลือดที่ถูกทำความสะอาดด้วยสารฟอกขาวจนแทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ในโลกของนิติวิทยาศาสตร์ ไม่มีร่องรอยใดลบเลือนไปได้สนิทใจจริงๆ หรอกนะครับ ความเป็นระเบียบของรอยเช็ดถูบ่งบอกถึงพฤติกรรมย้ำคิดย้ำทำของฆาตกร มันคือจิตวิทยาอาชญากรขั้นพื้นฐานที่เรากำลังใช้เป็นเหยื่อล่อให้มันก้าวเข้ามาในกรงที่พวกเราบรรจงสร้างขึ้นอย่างประณีต "หมวดศิลาครับ สัญญาณชีพจรจากเครื่องส่งสัญญาณจีพีเอสที่เราซ่อนไว้ในแฟ้มคายความลับนั่น เริ่มเคลื่อนไหวแล้วนะครับ" เสียงกระซิบผ่านวิทยุสื่อสารขนาดจิ๋วจากรินรดาดังขึ้นอย่างสุขุม แม้ในใจลึกๆ จะระลึกถึงปมการหายตัวไปของพี่ชายที่คอยผลักดันให้มือของเธอกำด้ามจับปืนพกแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ด้านนอกโกดัง หมวดศิลากำลังนั่งไขว่ห้างอยู่เบาะหลังรถกระบะนอกเครื่องแต่งกายพลเรือน นิ้วมือหนาเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะเพลงร็อกเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียด สายตาคมกริบมองผ่านกระจกมองข้างไปยังเงาดำที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เป้าหมายอย่างระแวดระวัง "ใจเย็นๆ ครับคุณรินรดา เจ้าหมอนั่นติดเบ็ดแน่..." ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่หนักแน่นพอที่จะช่วยประคองจิตใจอันเปราะบางของเธอให้กลับมาโฟกัสกับเกมกระดานตรงหน้า "คนประเภทนี้มีความเย่อหยิ่งในสติปัญญาของตัวเองสูง มันคิดว่ามันคือผู้ควบคุมเกม แต่ความจริงแล้ว... มันกำลังเดินตามรอยเท้าที่เราปูพรมรอไว้ต่างหากครับ" กริ๊ด... เสียงโลหะเสียดสีกันเบาๆ จากประตูโกขาดด้านทิศเหนือดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล ร่างในชุดฮู้ดสีดำสนิทก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ รองเท้าผ้าใบเหยียบลงบนพื้นคอนกรีตโดยแทบไม่มีเสียง เป้าหมายของมันคือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกวางตั้งใจให้เด่นชัดบนโต๊ะทำงานไม้เก่าๆ ตรงกลางโกดัง รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นระส่ำเป็นจังหวะรัว เธอกำลังคำนวณระยะห่างระหว่างตัวเธอกับคนร้าย รวมถึงมุมตกกระทบของแสงไฟที่จะทำให้เราสามารถรวบตัวมันได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ นี่คือการเติบโตของเธอ... นักวิเคราะห์หลักฐานที่ไม่ได้มีดีแค่ทฤษฎีในห้องแล็บอีกต่อไป แต่เป็นผู้ควบคุมเกมในสนามจริงเคียงบ่าเคียงไหล่กับสหายร่วมรบ "สาม... สอง... หนึ่ง..." ศิลาCOUNTDOWNในใจผ่านคลื่นความถี่ลับ พรึบ! ไฟสปอตไลท์แรงสูงนับสิบดวงรอบโกดังสว่างจ้าขึ้นพร้อมกันในเสี้ยววินาที ร่างในชุดฮู้ดสะดุ้งสุดตัว มันหันขวับมาทางต้นเสียงพร้อมกับควักอาวุธมีดสั้นประกายแวววาวออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ทด้วยความรวดเร็วที่ฝึกฝนมาอย่างดี "เจ้าหน้าที่ตำรวจ! วางอาวุธซะ!" ศิลาพุ่งตัวออกมาจากมุมมืด ร่างสูงใหญ่ปิดกั้นเส้นทางหนีเดียวของมันไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า... แทนที่คนร้ายจะตกใจกลัว มันกลับหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะแหบพร่าที่สะท้อนก้องไปทั่วผนังโกดังปูนเปลือย มันค่อยๆ ดึงฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่มีรอยแผลเป็นจากไฟไหม้ และดวงตาคู่ที่เต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง "พวกแกคิดจริงๆ หรือวะ... ว่านี่คือกับดักที่พวกแกเป็นคนวางไว้?" เสียงเย้ยหยันดังขึ้น พร้อมกับที่คนร้ายกดปุ่มรีโมทคอนโทรลในมือซ้ายอย่างรวดเร็ว ปริ๊ب! เสียงสัญญาณเตือนภัยมรณะดังลั่นขึ้นจากเสาโครงสร้างหลักของโกดัง หลอดไฟทุกดวงกระพริบเป็นสีแดงฉาน แฟ้มเอกสารบนโต๊ะเริ่มมีควันพวยพุ่งออกมา มันไม่ใช่แฟ้มข้อมูลลับ แต่เป็นตัวจุดชนวนระเบิดเวลา! รินรดเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไหวพริบระดับอัจฉริยะประมวลผลสถานการณ์ในเสี้ยววินาที "หมวดศิลา! ถอยเร็วครับ มันไม่ใช่กับดักที่เราล่อมัน... แต่มันกำลังล่อเรามาติดกับต่างหาก!" ศิลาพุ่งเข้ามาคว้าตัวรินรดากระโจนหลบไปด้านหลังแท่นคอนกรีตหนา แรงระเบิดมหาศาลสั่นสะเทือนไปทั่วพื้่นดิน เศษปูนและสะเก็ดไฟกระจายไปทั่วทิศทาง ความร้อนแผดเผาจนรู้สึกได้ถึงผิวหนัง แต่ทว่า... ท่ามกลางควันไฟและฝุ่นตลบที่ค่อยๆ จางลง ร่างของคนร้ายชุดฮู้ดกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มปริศนาที่สลักไว้บนผนังด้วยคราบเขม่าควัน เป็นรูปสัญลักษณ์นาฬิกาทรายที่ทรายเม็ดสุดท้ายกำลังร่วงหล่นลงมา หน้าจอโทรศัพท์มือถือของรินรดากะพริบแสงสีสว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความมืด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบวิเคราะห์คดีพิเศษระดับ SSS ที่เธอไม่ได้เป็นคนเปิดใช้งานมันด้วยซ้ำ... *[ระบบตรวจพบความเชื่อมโยง: บุคคลที่คุณกำลังตามหาตลอด 5 ปี ไม่ใช่คนร้ายในคดีนี้... แต่คือผู้ที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังคุณในตอนนี้ต่างหากครับ]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้แฟ้มคดีลับ007เสมอนะครับ