ความจริงที่ถูกบิดเบือน

"เสียงฝีเท้าที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในโถงทางเดินร้างแห่งนี้ ไม่ใช่เสียงของความกลัวครับ... แต่มันคือจังหวะเวลาที่ถูกคำนวณไว้อย่างแม่นยำต่างหาก" รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่ม ประโยคสั้นๆ ที่ดังขึ้นจากด้านหลังเมื่อครู่ ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงของคนแปลกหน้า แต่เป็นเสียงที่คุ้นเคยจนน่าขนลุก เสียงของคนที่เธอเคยไว้ใจที่สุดในฐานะที่ปรึกษาอาวุโสผู้คอยชี้andแนะแนวทางในกรมมาตลอดห้าปี *[ระบบตรวจพบความเชื่อมโยง: บุคคลที่คุณกำลังตามหาตลอด 5 ปี ไม่ใช่คนร้ายในคดีนี้... แต่คือผู้ที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังคุณในตอนนี้ต่างหากครับ]* ข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานจากระบบวิเคราะห์หลักฐานในสมาร์ทโฟนกระพริบถี่รัว มันไม่ใช่ระบบเกมงี่เง่า แต่มันคือปัญญาประดิษฐ์เชิงนิติวิทยาศาสตร์ที่เธอพัฒนาขึ้นมาเองกับมือ และข้อมูลที่มันประมวลผลออกมาจากรอยนิ้วมือแฝงในที่เกิดเหตุเมื่อครู่ ก็ชี้ชัดอย่างไร้ข้อกังขา รินรดายังคงยืนนิ่ง มือบางที่ถือคอตตอนบัดเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอนิ่งสนิท เธอกำมันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ค่อยๆ สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ในสถานการณ์แบบนี้ ความตื่นตระหนกคือความตาย เธอบอกตัวเองเช่นนั้นเสมอ "แปลกใจขนาดนั้นเลยหรือครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนซ้อนทับกับเงาของเธอพอดิบพอดี กลิ่นน้ำหอมเจือจางกลิ่นสนและกระดาษเก่าที่คุ้นเคยลอยแตะจมูก "คุณตามหาพี่ชายของคุณมาครึ่งทศวรรษ ทุ่มเทแรงกายแรงใจศึกษาทุกอย่างเกี่ยวกับนิติวิทยาศาสตร์เพื่อเปิดโปงความจริง... แต่สุดท้ายแล้ว ความจริงกลับมาอยู่ตรงหน้าคุณแบบนี้ ทำไมถึงไม่ยอมหันกลับมามองผมล่ะครับ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด สมองของเธอทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าหน่วยประมวลผลคอมพิวเตอร์ ข้อมูลทุกคดี ทุกหลักฐาน ทุกรอยขีดข่วนในช่วงห้าปีที่ผ่านมาถูกดึงขึ้นมาประติดประต่อในหัวอย่างรวดเร็ว ภาพจิ๊กซอว์ที่เคยกระจัดกระจาย บัดนี้ถูกต่อเข้าด้วยกันจนเห็นภาพรวมอันน่าสะพรึงกลัว "ทั้งหมด... ฝีมือคุณเหรอคะ... เอ่อ... ฝีมือคุณสินะครับ" รินรดาเกือบเผลอใช้สรรพนามเดิม แต่รีบดึงสติกลับมาแก้ไขคำพูดทันที น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยแต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว "คดีการหายตัวไปของพี่ชายฉัน การอำพรางหลักฐานในห้องแล็บเมื่อสามปีก่อน และ... และคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในตอนนี้ ทุกอย่างเป็นแผนของคุณตั้งแต่แรก เพื่อล่อให้ฉันเดินตามเกมที่คุณวางไว้ใช่ไหมครับ" ชายหนุ่มผู้มีตำแหน่งเป็นถึงอาจารย์และรุ่นพี่ที่เคารพหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ มันเย็นเยียบราวกับสายลมในห้องดับจิต "คำว่า 'แผน' ดูจะเป็นคำที่รุนแรงไปหน่อยนะครับ รินรดา" เขาก้าวเดินช้าๆ วนมาดักหน้าเธอ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มดูทรงอำนาจและน่าเกรงขามภายใต้แสงไฟนีออนสลัวๆ ของอาคารร้าง "ผมไม่ได้ล่อคุณ... ผมแค่สร้าง 'โอกาส' ให้คุณได้เติบโตต่างหาก คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงยอมถ่ายทอดวิชาความรู้ทุกอย่าง ทั้งเทคนิคการเก็บคราบอสุจิ การวิเคราะห์วิถีเลือด ไปจนถึงการลบเลือนร่องรอยนิติวิทยาศาสตร์ให้คุณ? ก็เพื่อให้คุณเก่งพอที่จะเป็น 'ผู้ช่วย' คนสำคัญของผมในบั้นปลายอย่างไรล่ะครับ" สายตาคมกริบของเขาจ้องมองมาที่เธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความชื่นชม ความเอ็นดู และความบิดเบี้ยวทางจิตวิทยาที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก ซึ่งรินรดาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีรบกวนจากวิทยุสื่อสารขนาดเล็กที่ติดอยู่ตรงปกเสื้อของรินรดาก็ดังแทรกขึ้นมาเบาๆ *ซ่า... ริน... ได้ยินไหม... ทางนี้...* เสียงของหมวดศิลากำลังดังลอดเข้ามา แม้สัญญาณจะขาดๆ หายๆ เนื่องจากโครงสร้างตึกเหล็กหนาทึบ แต่มันก็มากพอที่จะทำให้รินรดารู้ว่า คู่หูสายลุยของเธอกำลังพยายามฝ่าวงล้อมเข้ามาสมทบ อาจารย์หนุ่มเหลือบมองที่ปกเสื้อของเธอแววตาคมกวาดมองอย่างรู้ทัน เขายกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น "อ๋อ... ตำรวจหนุ่มเลือดร้อนคนนั้นสินะครับ ที่คอยวิ่งวุ่นตามก้นคุณต้อยๆ คิดว่าเขาจะช่วยอะไรคุณได้งั้นหรือครับ? ในสถานที่ที่กฎหมายเอื้อมไม่ถึง และหลักฐานทั้งหมดอยู่ในกำมือของผมแบบนี้" "คุณประเมินหมวดศิลาต่ำเกินไปแล้วนะครับ" รินรดาเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะหวาดหวั่น แต่แววตาของเธอกลับฉายประกายความแข็งกร้าวออกมาอย่างไม่ยอมแพ้ "เขาอาจจะไม่เก่งเรื่องทฤษฎีในห้องแล็บเหมือนคุณ แต่สัญชาตญาณในการอ่านพฤติกรรมมนุษย์ของเขานั้นเฉียบคมกว่าที่คุณคิด และที่สำคัญ... เขาไม่มีทางปล่อยให้คนร้ายลอยนวลแน่ครับ" "งั้นหรือครับ..." อาจารย์หนุ่มยิ้มเหี้ยม เขายกมือขึ้นระดับอก พร้อมกับกดปุ่มรีโมทขนาดเล็กในกระเป๋าเสื้อ "น่าเสียดายจังเลยนะครับ ที่เกมนี้ไม่ได้มีไว้ให้ใครชนะ นอกจากผมคนเดียว" ทันใดนั้นเอง! เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นจากชั้นล่าง แรงสั่นสะเทือนทำให้ฝุ่นละอองร่วงกราวลงมาจากเพดาน ไฟฉุกเฉินสีแดงกระพริบถี่รัวสลับกับความมืดมิด เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นหวีดหวิว บรรยากาศรอบตัวพลิกผันจากความเงียบงันกลายเป็นความโกลาหลในชั่วพริบตา สถานการณ์ถูกซ้อนแผนอย่างสมบูรณ์แบบ! รอยยิ้มของคนร้ายไม่ได้ปรากฏความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับเป็นผู้คุมกติกาทั้งหมดไว้ในกำมือ รินรดาถอยหลังกรูดตามสัญชาตญาณ มือซ้ายกำด้ามปืนพกประจำตัวที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อแจ็คเก็ตแน่น สมองประมวลผลเส้นทางหนีทีไล่และความเป็นไปได้ทั้งหมดในเสี้ยววินาที แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะทันได้ชักอาวุธออกมาป้องกันตัว ร่างสูงใหญ่ของอาจารย์หนุ่มก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่เหนือกว่าอย่างไม่น่าเชื่อ หมัดหนักๆ สกัดเข้าที่ข้อมือของเธอจนปืนหลุดร่วงตกลงกระแทกพื้นปูนเสียงดังสนั่น พร้อมๆ กับที่แขนแกร่งอีกข้างคว้าเอวเธอไว้แน่น ลากตัวเธอถอยเข้าไปในเงาความมืดของเสาคอนกรีตขนาดใหญ่ "อย่าดื้อเลยครับ รินรดา" เสียงกระซิบกระเส่าดังอยู่ข้างใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดารู้สึกสะอิดสะเอียนเป่ารดต้นคอ "มาดูกันดีกว่าครับว่า... เมื่อตำรวจหนุ่มผู้ผดุงความยุติธรรมคนนั้นก้าวเข้ามาถึงห้องนี้ เขาจะเลือกช่วยคุณ หรือจะเลือกเอาตัวรอดจากกับดักที่ผมวางไว้" ในความมืดที่สลัวรางและเต็มไปด้วยควันจางๆ จากแรงระเบิด รินรดากัดฟันกรอด ความเจ็บปวดที่ข้อมือไม่ได้ครึ่งหนึ่งของความเจ็บใจที่เธอพลาดท่าให้กับปีศาจในคราบนักวิชาการคนนี้ แต่ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะหมดหนทางนั้นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นไฟกระพริบสีฟ้าอ่อนจากเครื่องบันทึกข้อมูลหลักฐานขนาดจิ๋วที่เธอแอบเหน็บไว้ที่กระเป๋าเสื้อด้านใน—เครื่องมือชิ้นเดียวที่ไม่ได้เชื่อมต่อกับระบบคลาวด์ แต่บันทึกภาพและเสียงทั้งหมดไว้สดๆ *ระบบกำลังอัปโหลดข้อมูลสำรองไปยังเซิร์ฟเวอร์สำรอง... สำเร็จ [100%]* แสงไฟสีฟ้าดับลงพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนเบาๆ ที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเธอคนเดียว อาจารย์หนุ่มไม่ได้สังเกตเห็นมัน เพราะมัวแต่จดจ่ออยู่กับการรอคอยเหยื่อรายต่อไปที่จะเดินเข้ามาในกรงขัง รินรดาผ่อนลมหายใจยาว มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้คนร้ายขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ "คุณคิดว่าคุณเป็นผู้ชนะคนเดียวจริงๆ หรือครับ..." รินรดาเอמהเสียงกระซิบลอดไรฟัน แววตาสดใสแต่เด็ดเดี่ยวจ้องมองตรงไปยังความมืดเบื้องหน้า "เกมนี้... ยังไม่จบหรอกครับ" ตูม! เสียงระเบิดอีกครั้งดังขึ้นใกล้กว่าเดิม ประตูเหล็กหนาทางเข้าโถงถูกกระแทกจนหลุดออกจากวงกบ ฝุ่นตลบอบولอบอวล และท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบนั้น ร่างสูงโปร่งของหมวดศิลาในสภาพสะินสะเทือนแต่แววตาดุดันราวกับพยัคฆ์ร้าย ก็ก้าวพ้นกลุ่มควันเข้ามาพร้อมกับปืนในมือที่พร้อมลั่นไกได้ทุกเมื่อ! ดวงตาทັງสองคู่ประสานกันในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย... และก่อนที่เสียงคำรามของหมวดศิลาจะก้องกังวานขึ้น ร่างของใครบางคนจากมุมมืดก็พุ่งเข้าชาร์จใส่ตำรวจหนุ่มจากด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะครับ