เคมีที่สวนทาง

นิยายเรื่อง: นิติวิทยาศาสตร์หัวใจกับคดีที่เหลือทิ้งไว้ ตอนที่ 2: เคมีที่สวนทาง "ยินดีต้อนรับสู่เกม... น้องสาว" คำพูดไร้เสียงนั้นสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องสืบสวนเก่า ที่ซึ่งฝุ่นผงละอองยังคงลอยเคว้งคว้างท่ามกลางลำแสงสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวที่กำลังจะเอื้อมไปแตะแป้นพิมพ์เพื่อตัดสัญญาณภาพหยุดชะงักกลางอากาศ หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความทรงจำในอดีตที่ฝังกลบไว้ด้วยกองแฟ้มคดีนับร้อยถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว ภาพพี่ชายที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อหลายปีก่อนซ้อนทับกับใบหน้าใต้เงาหมวกแก๊ปในจอภาพ "ตั้งสติไว้ครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นดังขึ้นข้างหู หมวดศิลาขยับตัวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบของนายตำรวจนอกกรอบไม่ได้มองค้างอยู่ที่ใบหน้าของคนในจอ แต่กำลังกวาดสายตาสำรวจพิกัดของเลนส์กล้องวงจรปิดตัวนั้นอย่างพินิจพิจารณา มือหนาเอื้อมไปดึงปลั๊กเครื่องบันทึกภาพหลักออกอย่างไร้ความลังเล ทำให้หน้าจอดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด "คุณ... คุณเห็นเหมือนที่ฉันเห็นใช่ไหมคะ...เอ๊ย... ใช่ไหมครับ" รินรดาเผลอหลุดปากใช้สรรพนามเดิมเกือบพลาดไป แต่เธอก็รีบปรับน้ำเสียงและสติของตนเองให้กลับมาเป็นนักวิเคราะห์หลักฐานผู้ยึดมั่นในเหตุผล "กล้องตัวนี้ถูกตัดวงจรไปตั้งแต่ปี 2021 ตามรายงานการซ่อมบำรุงของสถานีตำรวจ เป็นไปไม่ได้เลยที่ระบบภายในจะส่งสัญญาณภาพสดออกมาได้ เว้นเสียแต่ว่า..." "เว้นเสียแต่ว่ามันถูกติดตั้ง ‘อุปกรณ์ส่งสัญญาณสำรอง’ ไว้ตั้งแต่แรก และคนที่เข้ามาในห้องนี้เมื่อคืน ไม่ใช่แค่คนร้ายธรรมดา แต่เป็นคนที่รู้โครงสร้างระบบความปลอดภัยของกรมเราทุกซอกทุกมุม" หมวดศิลากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตากลับฉายประกายความตื่นเต้นของนักล่าที่เจอเหยื่อชิ้นใหญ่ เขาย่อตัวลงใช้มือสัมผัสพื้นบริเวณใต้โต๊ะคอมพิวเตอร์ "และดูนี่สิครับ ร่องรอยการแกะสลักสัญลักษณ์วงกลมซ้อนกันสามชั้น... ฝีมือเดียวกับคดีฆาตกรรมศาลาริมน้ำเมื่อสามเดือนก่อนไม่มีผิด" รินรดาพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ความหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณทางนิติวิทยาศาสตร์ เธอรีบหยิบถุงมือยางมาสวมแล้วหยิบเอาชุดเก็บตัวอย่างดีเอ็นเอขนาดพกพาออกมาจากกระเป๋าเครื่องมือคู่ใจ แม้ว่าศิลาจะเป็นนายตำรวจสายลุยที่มักใช้สัญชาตญาณนำทาง แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า การที่เขามองเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่คนอื่นมองข้าม ทำให้การทำงานร่วมกันในสถานการณ์บีบคั้นนี้มีทิศทางที่ชัดเจนขึ้นอย่างน่าประหลาด "บริเวณนี้น่าจะมีร่องรอยของสารคัดหลั่งหรือคราบเหงื่อไคลจากการสัมผัส" รินรดาก้มลงตรวจสอบรอยขูดขีดบนพื้นผิวไม้ "ขอไฟฉายอัลตราไวโอเลตหน่อยค่ะ... เอ๊ย... ครับ" เธอกัดริมฝีปากเล็กน้อยเมื่อเกือบหลุดปากผิดพลาดอีกครั้ง ศิลาส่งยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างรู้ทัน แต่ก็ไม่ได้เอ่ยแซวอะไร เขาทำหน้าที่ส่องแสงไฟยูวีไปยังจุดที่หญิงสาวต้องการ แสงสีม่วงเข้มสะท้อนให้เห็นรอยนิ้วมือและคราบสารอินทรีย์จางๆ ที่ถูกเช็ดทำความสะอาดไปแล้วเกือบหมด แต่ด้วยความเชี่ยวชาญระดับมืออาชีพ รินรดาสามารถมองเห็นร่องรอยการทับซ้อนของลายนิ้วมือบางส่วนที่หลงเหลืออยู่ "ยอดเยี่ยมมากครับ หมวด...เอ๊ย หมวดศิลา" รินรดาเกือบเผลอเรียกตำแหน่งตัวเอง เธอกระแอมเบาๆ เพื่อแก้เขิน "เราได้ตัวอย่างดีเอ็นเอที่ไม่สมบูรณ์มาส่วนหนึ่ง แต่พียงพอที่จะส่งตรวจเทียบเคียงกับฐานข้อมูลกลางได้ค่ะ" "คุณทำงานได้เร็วและรอบคอบสมคำร่ำลือจริงๆ" ศิลากล่าวชมด้วยน้ำเสียงจริงใจ พร้อมกับยื่นกระดาษทิชชูเปียกสำหรับทำความสะอาดสารเคมีให้เธอ "แต่ผมเกรงว่า... หลักฐานชิ้นนี้ อาจจะเป็นแค่ 'เหยื่อล่อ' ที่อีกฝ่ายจงใจทิ้งไว้ให้เราพบตั้งแต่แรก" คำพูดของศิลาทำให้รินรดาชะงักมือที่กำลังเก็บหลอดทดลอง เธอนิ่งคิดตามระบบเหตุผลที่เธอร่ำเรียนและฝึกฝนมา หากคนระดับนี้ต้องการซ่อนตัวตนจริงๆ ย่อมไม่มีทางปล่อยให้มีร่องรอยทางชีวภาพหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย การที่พวกเขาสามารถเจาะระบบกล้องวงจรปิดและทิ้งร่องรอยไว้ได้ง่ายดายขนาดนี้ หมายความว่า... พวกเขากำลังจงใจท้าทายอำนาจรัฐ และกำลังสนุกกับการดูพวกเธอดิ้นรนในเขาวงกตที่พวกเขาเป็นคนสร้างขึ้น "ถ้ามันคือเหยื่อล่อ..." รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้องสืบสวนที่คุ้นเคย บัดนี้มันกลับดูแปลกแยกและน่ากลัวขึ้นมาถนัดใจ "แสดงว่าเป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขา ไม่ใช่การส่งข้อความขู่เราผ่านหน้าจอ แต่เป็นการดึงเราให้เข้ามาพัวพันกับเกมที่ใหญ่กว่านี้" "ถูกต้องครับ" ศิลายืดตัวขึ้นเต็มความสูง สายตาคมกอดอกมองไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพเงาของตึกทำการฝั่งตรงข้าม "และผมคิดว่า เกมนั้นได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว ตั้งแต่วินาทีที่คุณก้าวเท้าเข้ามาในกรมตำรวจแห่งนี้เพื่อสืบหาความจริงเรื่องพี่ชายของคุณ" บรรยากาศภายในห้องเงียบงัดลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ส่งเสียงฮัมเบาๆ ราวกับจะประชดประชันความตึงเครียดของคนทั้งคู่ เคมีที่สวนทางกันระหว่างนักวิเคราะห์สาวผู้ยึดมั่นในหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ กับนายตำรวจหนุ่มผู้เชี่ยวชาญเกมจิตวิทยาอาชญากร บัดนี้ได้หลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างลงตัวโดยไม่มีใครเอ่ยปากขอ ติ๊ด! เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของหมวดศิลา ดังขึ้นทำลายความเงียบ ร่างสูงรีบหยิบขึ้นมาเปิดดู สีหน้าที่เคยผ่อนคลายและสุขุมเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อกวาดอ่านข้อความแจ้งเตือนระบบภาคสนาม "มีอะไรเหรอครับ...คะ...เอ๊ย มีอะไรเหรอครับหมวด" รินรดารีบถามด้วยความร้อนใจ ศิลาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยชื่อสถานที่ที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงในพริบตา "ศูนย์เก็บรักษาหลักฐานกลาง... เพิ่งถูกเพลิงไหม้เมื่อสามนาทีที่แล้ว และหลักฐานสำคัญทั้งหมดในคดีของพี่ชายคุณ... ถูกโอนย้ายไปยังโกดังร้างหมายเลข 7 ริมแม่น้ำเจ้าพระยา โดยมีชื่อของคุณเป็นผู้เบิกถอนเบ็ดเสร็จเพียงคนเดียว" โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนาไปกับแฟ้มคดีลับ007นะครับ)