เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

"ถ้าป้ายหยกชิ้นนี้ตกลงสู่มือของสมาคมการค้าภาคเหนือเมื่อไหร่ สิ่งที่ฉันสร้างมาทั้งหมด... อาจกลายเป็นแค่ภาพลวงตาในพริบตาเดียว" หลินซูเหมยพึมพำกับตัวเองเบาๆ ปลายนิ้วเรียวยาวที่เคยจับตะหลิวเหล็กหล่อและตักแป้งซาลาเปาอย่างมั่นคง บัดนี้กลับเย็นเฉียบ ป้ายหยกสีเขียวมรกตเนื้อเนียนละเอียดที่สลักลวดลายดอกโบตั๋นซ้อนห้ากลีบ—สัญลักษณ์ประจำตระกูล 'ไป๋' มหาอำนาจแห่งวงการค้าปลีกยุคปฏิรูป—ยังคงนอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือ นางซ่อนมันลงในช่องเก็บของมิติพิเศษอย่างรวดเร็วก่อนที่เฉินเหว่ยจะเดินกลับเข้ามาในห้องครัว กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวกับเห็ดหอมป่าและเก๋ากี้ลอยฟุ้งไปทั่วบ้านไม้เก่าๆ หลังเล็ก แต่วันนี้ความตั้งใจที่จะทำบะหมี่น้ำใสสูตรพิเศษให้ลูกน้อยทั้งสองและสามีทานอย่างมีความสุข กลับถูกความกังวลระลอกใหม่เข้าปกคลุม "กลิ่นหอมขนาดนี้ สุนัขบ้านผู้ใหญ่บ้านคงจมูกไววิ่งมาหน้าประตูอีกรอบแน่ๆ" เฉินเหว่ยเดินเข้ามาเงียบๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ปลดกระดุมคอเสื้อออกเล็กน้อยทำให้เขาดูผ่อนคลายขึ้น ดวงตาคมกริบกวาดมองภรรยาคนสวยที่กำลังยืนนิ่งอยู่หน้าเตาไฟ สัญชาตญาณของนายทหารผู้ผ่านศึกทำให้เขารับรู้ได้ทันทีว่ามีความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น "ซูเหมย... เธอหน้าซีดไป หรือว่าพักผ่อนไม่พอ?" "ไม่มีอะไรค่ะ ฉันแค่... คิดเรื่องวัตถุดิบที่จะเอาไปขายที่ตลาดมืดพรุ่งนี้เท่านั้นเอง" ซูเหมยฝืนยิ้มบางๆ ให้น้องสามีสายตาคมกริบคนนี้ นางรู้ดีว่าเฉินเหว่ยฉลาดเป็นกรด หากแสดงพิรุธมากเกินไป เขาจะต้องซักไซ้จนความลับเรื่องมิติพิเศษหรือป้ายหยกตระกูลไป๋หลุดออกมาแน่ ก่อนที่บทสนทนาภายในห้องครัวจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนราวกับเสียงสัตว์ถูกเชือดก็ดังแหลมมาจากทางท้ายหมู่บ้าน ตามด้วยเสียงฝีเท้าวิ่งตื่นตระหนกและเสียงตะโกนเรียกชื่อเสียงหลง "ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย! ยุ้งฉางบ้านป้าชุ่ยฮวาถล่มทับคนแล้ว!" เสียงนั้นทำเอาซูเหมยสะดุ้งสุดตัว ขณะที่เฉินเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นทันที จางชุ่ยฮวา แม่สามีจอมเจ้าเล่ห์และใจร้ายที่คอยหาเรื่องกลั่นแกล้งครอบครัวพวกนางมาโดยตลอด บัดนี้กลับกลายเป็นเหยื่อของอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝัน! แม้ในใจของซูเหมยจะมีความรู้สึกซับซ้อนต่อหญิงแก่ผู้เห็นแก่ตัวคนนั้น แต่นางในฐานะมนุษย์คนหนึ่งและอดีตเชฟผู้เคยผ่านหลักสูตรปฐมพยาบาลเบื้องต้นในยุคปัจจุบัน ไม่มีทางยืนดูคนตายต่อหน้าต่อตาได้เด็ดขาด สัญชาตญาณการช่วยเหลือพุ่งพล่าน นางหันไปสั่งสามีทันที "เฉินเหว่ย คุณหยิบผ้าห่มผืนหนากับเชือกเส้นใหญ่ในห้องเก็บของแล้วตามฉันมาเร็ว!" ภาพที่ปรากฏเบื้องหลังยุ้งฉางเก่าคร่ำคร่าท้ายหมู่บ้านคือความโกลาหลระลอกใหญ่ ไม้คานขนาดใหญ่หักโค่นลงมาทับร่างของจางชุ่ยฮวาจนจมอยู่ใต้กองซากปรักหักพัง เสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดดังเล็ดลอดออกมาพร้อมกับเสียงร้องไห้ฟูมฟายของลุงเฉินผู้เป็นสามีที่ทำอะไรไม่ถูก ชาวบ้านมุงดูกันแน่นขนัด แต่ไม่มีใครกล้าขยับซากไม้เพราะเกรงว่าโครงสร้างที่เหลือจะพังทลายลงมาซ้ำสอง "ถอยไปค่ะ! อย่าเพิ่งขยับสุ่มสี่สุ่มห้า กระดูกซี่โครงของแกอาจจะหักทิ่มปอดอยู่!" ซูเหมยแหวกฝูงชนเข้ามาด้วยความเด็ดเดี่ยว ใบหน้างดงามฉายแววเคร่งเครียดและทรงอำนาจจนชาวบ้านที่ส่งเสียงจอแจต้องเงียบเสียงลงโดยอัตโนมัติ "นัง... นังสะใภ้รอง แกมาแช่งฉันเรอะ!" จางชุ่ยฮวาที่ใบหน้าเปื้อนฝุ่นและเลือดซิบๆ ส่งเสียงแหวใส่ด้วยความเจ็บปวดและนิสัยเดิมๆ ที่ไม่เคยเปลี่ยน แต่ลมหายใจของแกเริ่มติดขัด เหงื่อกาฬไหลท่วมตัวริมฝีปากเขียวคล้ำ—อาการแบบนี้คือภาวะช็อกจากการสูญเสียเลือดและภาวะความดันโลหิตตกเฉียบพลัน! "ถ้าไม่อยากตายตรงนี้ ก็หุบปากแล้วทำตามที่ฉันสั่ง!" ซูเหมยตวาดกลับเสียงเฉียบขาด เป็นครั้งแรกที่แม่สามีจอมร้ายกาจสะดุ้งตกใจจนไม่กล้าเถียง ด้วยพละกำลังที่เพิ่มขึ้นจากผลของมิติพิเศษประกอบกับความช่วยเหลืออย่างรู้ใจของเฉินเหว่ย ทั้งสองช่วยกันใช้ท่อนไม้ค้ำยันคานน้ำหนักก่อนจะค่อยๆ ดึงร่างของจางชุ่ยฮวาออกมาจากกองซากไม้ได้อย่างปลอดภัย ท่ามกลางเสียงถอนหายใจโล่งอกของชาวบ้าน ซูเหมยรีบฉีกชายเสื้อผ้าของตัวเองมาพันแผลห้ามเลือดบริเวณหน้าท้องและขาของจางชุ่ยฮวาอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวสัมผัสชีพจรที่เต้นอ่อนแรงลงเรื่อยๆ นางรู้ดีว่าหากปล่อยไว้แบบนี้ ยายแก่คนนี้ไม่รอดแน่ในยุคที่สถานีอนามัยประจำตำบลอยู่ห่างออกไปตั้งสามสี่ลี้ "เฉินเหว่ย อุ้มแม่ขึ้นหลังฉัน เดี๋ยวนี้! เราจะพาไปที่ห้องลับหลังบ้านฉัน จะรอรถพลาธิการหมู่บ้านไม่ได้แล้ว!" ซูเหมยตัดสินใจเด็ดขาด แต่ในวินาทีที่เฉินเหว่ยกำลังจะก้มลงอุ้มมารดา สายตาของซูเหมยก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นออกมาจากซอกเสื้อโค้ตเก่าๆ ของจางชุ่ยฮวา—กระดาษจดหมายที่ประทับตราลับของ "กรมสารวัตรทหารเขตเศรษฐกิจพิเศษ" และมีชื่อของหลงจู๊จากตระกูลไป๋ระบุไว้อย่างชัดเจน! หัวใจของซูเหมยกระตุกวูบลึกลงไปถึงตาตุ่ม—อุบัติเหตุครั้งนี้... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน!