ลูกน้อยเติบโต

"ถ้าแกยังกล้าเอาข้าวต้มก้นหม้อที่เจือจางจนเห็นเงาหัวตัวเองมาให้หลานฉันกินอีก วันนี้ฉันจะเอาไม้กวาดไล่ตีหัวแกให้ออกจากบ้านหลังนี้ไปซะ!" เสียงตวาดแหลมสูงของจางชุ่ยฮวาแผดลั่นจนผนังดินดิบของห้องครัวสะเทือน หลินซูเหมยไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางเพียงแต่ตักน้ำแกงกระดูกหมูตุ๋นยาจีนสีขาวขนมชั้นที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วยวนขึ้นจากหม้อดินเผาอย่างใจเย็น ควันสีขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมละมุนของโสมป่าและพุทราจีนจากมิติพิเศษ ที่ลอยทะลุผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าๆ ออกไปจนเตะจมูกชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาบนถนนดินลูกรังด้านนอก ซูเหมยปรายตามองแม่สามีที่ยืนเท้าสะเอวหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความริษยา ก่อนจะวางชามกระเบื้องเคลือบสีนวลลงบนโต๊ะไม้ไผ่ "ถ้าคุณแม่เสียดายเสบียงในบ้านนัก ก็เชิญไปต้มน้ำล้างหม้อกินเองนะคะ" ซูเหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงรังสีความเฉียบขาดที่ทำให้อีกฝ่ายชะงัก "แต่เด็กๆ สองคนนี้ เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลเฉิน และตอนนี้พวกเขากำลังป่วยจากการขาดสารอาหาร ถ้าคุณแม่ยังกล้ามาหาเรื่องแย่งอาหารบำรุงเลือดลมของหลานตัวเองอีก ลองดูว่าฉัน—หลินซูเหมยคนนี้ จะเอาความลับเรื่องเงินเก็บใต้ที่นอนของคุณแม่ไปประกาศให้คนทั้งคอมมูนฟังดีไหมว่าซ่อนไว้กี่หยวน" ดวงตาของจางชุ่ยฮวาเบิกกว้างด้วยความตกใจกลัว นางรีบหุบปากฉับทันที ความลับเรื่องเงินเก็บก้นหีบที่นางแอบซ่อนไว้จากการขายไข่ไก่และเงินที่ลูกชายคนโตส่งมาให้ เป็นจุดตายที่ซูเหมยบังเอิญล่วงรู้เข้า แม่สามีตัวแสบทำได้เพียงฮ่นฮัดสะบัดก้นเดินหนีเข้าห้องไปอย่างแค้นเคือง ทิ้งให้ซูเหมยยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ บนเตียงเตาอุ่นในห้องนอนเล็ก เฉินเป่าและเฉินเป้ย—ลูกชายและลูกสาวฝาแฝดวัยสี่ขวบ กำลังนั่งมองชามอาหารด้วยดวงตากลมโตเป็นประกาย สัปดาห์ก่อนหน้านี้ ร่างกายของเด็กทั้งสองผอมแห้งจนน่าสงวาน ผิวพรรณแห้งกร้าน แก้มตอบซูบซีดจนน่าใจหายจากพิษไข้และการอดอยาก แต่ทว่า เพียงแค่สามวันที่ซูเหมยแอบผสมน้ำใสจากบ่อน้ำมิติพิเศษลงในโจ๊กและน้ำดื่ม ความมหัศจรรย์ก็บังเกิด ผิวพรรณที่เคยหยาบกร้านกลับเนียนนุ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แก้มที่เคยตอบกลับมีเลือดฝาดสีชมพูเรื่อระเรื่อราวกับลูกท้อสุก ดวงตาที่เคยไร้เรียวแรงกลับมาสดใสเป็นประกายซุกซนตามวัย อาการไอเรื้อรังหายเป็นปลิดทิ้ง ราวกับว่าเด็กน้อยทั้งสองได้ดื่มกินน้ำทิพย์จากสรวงสวรรค์ "คุณแม่คะ... หอมจังเลยค่ะ เป้ยกินได้ไหมคะ?" เสียงเล็กๆ เอ่ยถามอย่างเกรงใจ พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ซูเหมยใจกระตุกวูบด้วยความรักและสงสาร นางรีบเดินเข้าไปนั่งขัดสมาธิบนเตียง ตักเนื้อหมูตุ๋นเปื่อยนุ่มที่ละลายในปากป้อนให้ลูกสาวตัวน้อยทีละคำอย่างทะนุถนอม "กินเลยค่ะคนเก่ง กินให้อิ่มนะฃะ ลูกจะได้แข็งแรง วิ่งเล่นได้สนุกๆ เหมือนเด็กคนอื่น" ซูเหมยลูบผมนุ่มสลวยที่เริ่มมีน้ำมีนวลขึ้นของลูกสาวด้วยความอ่อนโยน เฉินเหว่ย สามีหนุ่มนายทหารผู้เงียบขรึม ที่เพิ่งเดินกลับมาจากแปลงนา ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ธรณีประตู สายตาคมกริบกวาดมองภรรยาและลูกๆ ด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นในอก เขาเป็นคนพูดน้อยและไม่ค่อยแสดงออก แต่ภาพความอบอุ่นภายในห้อง และสุขภาพของลูกๆ ที่ดีวันดีคืนจนผิดหูผิดตา ทำให้หัวใจที่ด้านชาจากการฝึกฝนและสงครามในค่ายทหารเกิดความอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด เฉินเหว่ยไม่รู้ว่าภรรหาสาวของเขาไปหาซื้อเนื้อหมูชั้นดีและสมุนไพรหายากเหล่านี้มาจากที่ใดในยุคที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ แต่เขารู้เพียงอย่างเดียวว่า ผู้หญิงคนนี้ได้พลิกฟื้นครอบครัวที่กำลังจะตายด้านนี้ให้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งแล้ว "ซูเหมย..." เฉินเหว่ยเอ่ยเรียกเสียงทุ้มต่ำ ขณะเดินเข้ามาใกล้ "เหนื่อยหน่อยนะ ช่วงนี้คุณ... เปลี่ยนไปมาก" ซูเหมยเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ นางยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคู่งามฉายแววเจ้าเล่ห์แกมหยอกเย้า "เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นใช่ไหมคะ? หรือว่าคุณสามีกลัวว่าฉันจะเก่งเกินหน้าจนควบคุมไม่ได้กันล่ะคะ?" เฉินเหว่ยชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงจางๆ อย่างหาได้ยากยิ่ง เขาเบือนสายตามองไปทางอื่นกระแอมเบาๆ "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น... แค่คิดว่า ถ้าคุณต้องการอะไร หรือมีเรื่องลำบากใจอะไร บอกผมได้เสมอ" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองอบอวลไปด้วยความหวานชื่นที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ทว่า ในวินาทีที่ความสุขกำลังโรยตัวปกคลุมบ้านหลังน้อยนั้นเอง... เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงตะโกนโهاมฮากของหัวหน้าหมู่บ้านและเจ้าหน้าที่ก้าวหน้าประจำคอมมูน ที่พังประตูเข้ามาในลานบ้านโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต "หลินซูเหมย! เฉินเหว่ย! ออกมานี่เดี๋ยวนี้! มีคนแจ้งว่าพวกเเกแอบซ่อนสินค้าเถื่อนและฝ่าฝืนนโยบายพรรค ลักลอบค้าขายในตลาดมืด ขนออกมาให้หมดตรวจค้นเดี๋ยวนี้!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความกล้าหาญของซูเหมยนะคะ ❤️