ขยายธุรกิจสินค้าแปรรูป

"ถ้าพวกเธอยังกล้าเอาเศษผักเน่าพวกนี้มาปะปนกับกองสินค้าของฉันอีก ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนหอบตะกร้าพวกนี้ไปเทประจานหน้าบ้านหัวหน้ากองผลิตด้วยตัวเอง!" เสียงตวาดแหลมสูงของหลินซูเหมยดังสะท้านไปทั่วลานตากشินค้าหน้าสหกรณ์ประจำคอมมูน ปลายเล็บเรียวสวยที่เพิ่งผ่านการล้างสะอาดชี้ไปยังกองกะหล่ำปลีช้ำๆ ที่แม่สามีอย่างจางชุ่ยฮวาแอบซุกซ่อนไว้ใต้ตะกร้าหวายใบใหญ่ ใบหน้าของหญิงสูงวัยเผือดสีลงถนัดตา นางอ้าปากพะงาบๆ หมายจะแหวกลับตามนิสัยเดิม แต่เมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุจคมมีดที่ส่งตรงมาและท่าทีเด็ดเดี่ยวไม่เกรงใจใครของสะใภ้รองผู้นี้ จางชุ่ยฮวาก็จำต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สะบัดหน้าหนีด้วยความแค้นเคืองแล้วดึงลูกสมุนในบ้านเดินหนีไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ ซูเหมยถอนหายใจยาวเหยียด นางปัดเศษใบไม้แห้งออกจากมือเบาๆ โลกยุคเจ็ดศูนย์ปลายๆ นี้ไม่ง่ายเลยหากจะยืนหยัดด้วยลำแข้งของตนเองโดยปราศจากความเด็ดขาด คนในตระกูลเฉินโดยเฉพาะแม่สามีมักคิดเสมอว่านางเป็นเพียงหญิงอ่อนแอที่ยอมให้โขกสับ แต่ทว่า... นั่นมันคือเรื่องราวของซูเหมยคนเก่าคนก่อน ตั้งแต่นายหญิงยุคปัจจุบันทะลุมิติเข้ามาพร้อมกับความรู้เรื่องการค้าและมิติพิเศษในกำไลหยก นางไม่เคยยอมให้ใครเอาเปรียบแม้แต่ Fen เดียว "ภรรยา... น้องจัดการคนพวกนั้นได้เยี่ยมยอดมาก" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูเอ่ยขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง เฉินเหว่ย สามีนายทหารหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ เขายืนบังแดดที่แผดเผาให้ภรรยาโดยธรรมชาติ มือหนากร้านจากการฝึกฝนและจับอาวุธยื่นกระบอกน้ำกระာनความร้อนส่งให้ด้วยความใส่ใจ แววตาคมกริบที่มักฉายแววดุดันยามอยู่ในค่ายทหาร กลับอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความชื่นชมยามมองสบตากับภรรยาคนสวย ซูเหมยรับกระบอกน้ำมาดื่มแก้กระหาย รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก นางปรายตามองสามีที่ช่วงนี้ไม่ว่าจะลาพักร้อนกี่วันก็มักจะมาวนเวียนช่วยงานนางที่หลังบ้านตลอด "ท่านพี่ชมเกินไปแล้วค่ะ คนพวกนั้นหากไม่ใช้วิธีแข็งกร้าวเข้าสู้ ก็คงจะขี่คอเราไม่เลิกรา... วันนี้ท่านว่างช่วยงานข้าที่ห้องครัวใช่ไหมคะ?" "แน่นอนครับ... เอ่อ... พี่หมายถึง พี่ว่างเสมอสำหรับน้อง" เฉินเหว่ยรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นดวงตากลมโตคู่สวยหรี่มองอย่างจับผิด ความเกร็งขինแบบทหารหาญหายวับไปกับตา เหลือเพียงชายหนุ่มคลั่งรักที่ยอมทำทุกอย่างตามบัญชาของภรรยา สองสามีภรรยาเดินเคียงคู่กันกลับมายังบ้านพักหลังน้อย กลิ่นอายของความขยันขันแข็งลอยอบอวลอยู่ทั่วบริเวณ พื้นที่หลังบ้านในยามนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นโรงงานขนาดย่อมสำหรับการแปรรูปอาหาร เป้าหมายในวันนี้คือการทำ "เนื้อเค็มตากแห้ง" และ "ผักดองสูตรลับเฉพาะ" เพื่อเตรียมส่งขายให้เครือข่ายตลาดมืดและร้านค้าส่งในอำเภอถัดไป ซึ่งกำลังเป็นที่ต้องการอย่างมากในหมู่คนงานโรงงานที่ต้องการอาหารเก็บรักษาได้นานและรสชาติเยี่ยม ซูเหมยล้างมือให้สะอาดก่อนจะเริ่มลงมือจัดการกับเนื้อหมูและเนื้อวัวคุณภาพดีที่นางแอบนำออกมาจากมิติพิเศษ เนื้อสัตว์สีแดงสดถูกหั่นเป็นชิ้นยาวหนาเท่าๆ กันอย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมของเครื่องเทศนาน种ชนิด ทั้งพริกไทยเสฉวน โป๊ยกั๊ก ออบเชย และเกลือทะเลถูกนำมาคั่วในกระทะเหล็กจนส่งกลิ่นหอมฉุยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณบ้าน "ท่านพี่ ช่วยตำเกลือกับเครื่องเทศพวกนี้ให้ละเอียด แล้วนำมาคลุกเคล้ากับเนื้อสัตว์ให้ทั่วถึง อย่าให้มีจุดไหนที่พลาดเด็ดขาดนะคะ" ซูเหมยสั่งการด้วยน้ำเสียงจริงจัง เฉินเหว่ยพยักหน้ารับอย่างแข็งขัน เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ย หยิบสากหินขึ้นมาตำเครื่องเทศด้วยแรงแข้งที่สม่ำเสมอ แม้ภายนอกเขาจะเป็นถึงนายทหารยศสูง แต่ยามที่อยู่เคียงข้างภรรยา เขากลับยินดีที่จะเป็นลูกมือชั้นยอด คอยหยิบจับสิ่งของและทำตามคำสั่งทุกประการด้วยความเต็มใจ เคมีระหว่างทั้งคู่ในยามนี้อบอุ่นและลงตัวยิ่งนัก ความรักที่ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยคำหวานพร่ำเพรื่อ หากแต่แสดงออกผ่านการกระทำและการสนับสนุนซึ่งกันและกันในยามยากลำบาก ผ่านไปราวกว่าสองชั่วโมง กลิ่นหอมเครื่องพะโล้และเครื่องเทศหมักเนื้อก็โชยฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งซอยบ้านพักทหาร จนบ้านข้างๆ ถึงกับต้องเปิดประตูออกมารemจามและสูดดมกลิ่นหอมนั้นด้วยความฉงนสนเท่ห์ "กลิ่นอะไรน่ะ หอมเย้ายวนใจเสียจริง..." เสียงกระซิบกระซาบของเพื่อนบ้านดังขึ้น แต่ซูเหมยหาได้ใส่ใจ นางกำลังงอกเงยขั้นตอนต่อไป นั่นคือการหมักผักกาดเขียวปลีสำหรับทำ "ผักดองสามรส" สูตรเด็ดที่นางคิดค้นขึ้นเอง ผักกาดสดๆ ถูกล้างน้ำสะอาด ผึ่งให้สะเด็ดน้ำ ก่อนจะนำมานวดคลุกเคล้ากับเกลือเม็ดใหญ่จนใบนิ่ม แล้วบรรจุลงในไหเคลือบดินเผาขนาดใหญ่ รินน้ำซาวข้าวผสมน้ำตาลอ้อยและเกลือลงไปจนท่วมปิดสนิท "เท่านี้ก็รอเวลาอีกสามวัน ผักดองของเราก็จะมีรสชาติเปรี้ยวเค็มหวานกำลังพอดี นำไปผัดกับหมูสามชั้นหรือทำซุปกระดูกหมูรับรองว่าขายดีเป็นเทน้ำเทท่าแน่ๆ ค่ะ" ซูเหมยเอ่ยด้วยรอยยิ้มแห่งความมั่นใจ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสุขยามจินตนาการถึงตัวเลขเงินหยวนที่จะไหลเข้ากระเป๋า เฉินเหว่ยเงยหน้าขึ้นมองรอยยิ้มของภรรยา หัวใจของนายทหารหนุ่มเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาปรกแก้มเนียนของภรรยาอย่างแผ่วเบา "น้องเก่งที่สุด... ไม่ว่ายุคสมัยจะเปลี่ยนไปอย่างไร พี่เชื่อว่าด้วยมันสมองและความสามารถของน้อง ครอบครัวเราจะต้องร่ำรวยและมีความสุขที่สุดในมณฑลนี้อย่างแน่นอน" บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างหวานชื่นและเปี่ยมด้วยความหวัง กลิ่นหอมของเนื้อเค็มที่หมักเครื่องเทศจนเข้าเนื้อเริ่มส่งกลิ่นยั่วยวนชวนน้ำลายสอ ทว่า... ในจังหวะที่ซูเหมยกำลังจะลุกขึ้นไปเตรียมราวตากเนื้อที่ลานบ้านนั้นเอง เสียงเคาะประตูกรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบ ตามมาด้วยเสียงทุบประตูโครมครามราวกับคนกลุ่มนั้นจงใจจะพังมันให้พังทลายลงมา "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! หลินซูเหมย! สามีแกซ่อนตัวอยู่ข้างในใช่ไหม ออกมาเคลียร์เรื่องนี้ให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงตะโกนตวาดด้วยความเกรี้ยวกราดของผู้ชายคนหนึ่งดังทะลุกำแพงเข้ามา น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายและคุ้นหูเสียยิ่งกว่าอะไร เฉินเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเย็นชาเยือกเย็นในชั่วพริบตา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนข่มขวัญคนมองได้ทันที ซูเหมยหรี่ตาส่งสายตาคมปลาบไปยังทิศทางของประตูหน้าบ้าน รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็ว... ดูท่าว่าปัญหาเก่าจากตระกูลเดิมและพวกนักเลงท้องถิ่นที่นางเคยสั่งสอนไว้ จะยังไม่ยอมรามือและเลือกเวลามาเยือนได้ "ประจวบเหมาะ" เสียเหลือเกินในวันที่สินค้าล็อตใหม่กำลังจะเสร็จสมบูรณ์ นางก้าวเท้าตามสามีไปที่หน้าบ้านด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าในมือเรียวกลับซ่อนมีดสั้นเล่มเล็กที่ลับจนคมกริบไว้ในชายเสื้ออย่างแนบเนียน ใครกันที่กล้าบุกมาหาเรื่องถึงถิ่นในยามวิกาลเช่นนี้? และมันเกี่ยวข้องกับความลับเรื่องสินค้าแปรรูปที่เพิ่งทำเสร็จหรือไม่? *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความเด็ดเดี่ยวของซูเหมยนะคะ ❤️ - หลินฮวายุคปฏิรูป