วันแห่งการพบหน้า

"ถ้ากล้าก้าวเท้าเข้ามาเหยียบเรือนหลังนี้อีกครั้ง ฉันไม่รับรองนะว่าน้ำแกงร้อนๆ หม้อนี้จะราดใส่หัวใครก่อน!" เสียงหวานใสแต่เฉียบคมราคมมีดผ่าตัดดังลั่นเรือนไม้เก่าที่บัดนี้ถูกรีโนเวทจนสะอาดสะอ้าน หลินซูเหมยยืนเท้าเอว ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น นัยน์ตาดอกท้อทอประกายความแข็งกร้าวระคนดูแคลน ร่างระหงในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อดีสีครามยืนขวางประตูกั้นระหว่างเธอกับจางชุ่ยฮวา แม่สามีตัวแสบที่กำลังอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง แม่สามีผู้เคยมาอาละวาดทุบตีประตูเพื่อไถเงินและเสบียงทุกสามวันห้าวัน ยามนี้กลับผงะถอยหลังไปสามก้าวเมื่อเจอสายตาดุจพญาเสือสาวของซูเหมย หล่อนมองสภาพรอบตัวด้วยความงุนงงสับสน ประตูไม้ผุๆ ถูกเปลี่ยนเป็นบานไม้สักขัดมัน หน้าต่างกระดาษเก่าๆ ถูกแทนที่ด้วยกระจกใสแจ๋วที่สะท้อนแสงแดดยามบ่ายวาววับ บนราวไม้ไผ่หลังบ้านมีเนื้อหมูสามชั้นติดมันแดงก่ำแขวนเรียงรายถึงสี่ชิ้นใหญ่ ส่งกลิ่นหอมของเครื่องเทศลอยโชว์หรี่มาเตะจมูกจนกระเพาะในร่างสั่นสะท้าน "น...นี่มันอะไรกัน! แกไปเอาเงินมาจากไหน นังสะใภ้ชั่ว! บ้านหลังนี้เป็นของตระกูลเฉินนะ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้!" จางชุ่ยฮวาแผดเสียงแหลมสูงด้วยความริษยาจนใบหน้ายับย่นบิดเบี้ยว หล่อนพยายามจะพุ่งตัวเข้าไปด้านในเพื่อกอบโกยข้าวของ แต่ซูเหมยกลับขยับตัวเพียงนิดเดียว ใช้ไหล่กระแทกกรอบประตูขวางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก "ของตระกูลเฉินงั้นหรือคะ? ตอนที่คุณแม่ไล่พวกเราสามแม่ลูกออกมากลางสายฝนเมื่อครึ่งปีก่อน พร้อมกับแบ่งสมบัติให้เราเป็นหม้อดินแตกใบเดียวกับข้าวสารขึ้นรากครึ่งชาม ท่านเคยประกาศกร้าวต่อหน้าชาวบ้านทั้งหมู่บ้านไม่ใช่หรือคะว่า 'ตัดขาด' จากพวกเราแล้ว?" ซูเหมยเอียงคอถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่นิ่มนวลบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "หรือว่าความจำของคุณแม่เริ่มเสื่อมถอยตามวัยเสียแล้ว เดี๋ยวฉันจะให้ลูกชายคนโปรดของคุณแม่... อ้อ หมายถึงเฉินเหว่ย สามีของฉัน ช่วยเตือนความจำให้ดีไหมล่ะคะ" สิ้นคำว่า 'เฉินเหว่ย' ร่างของจางชุ่ยฮวาก็สะดุ้งเฮือก บุตรชายคนกลางที่นางไม่เคยเหลียวแลเพราะเขาเป็นคนเงียบขรึมและส่งเงินกลับมาให้บ้านใหญ่ตลอด บัดนี้เขากำลังจะเดินทางกลับมาลาพักร้อนหลังจากปฏิบัติภารกิจลับทางทหารยาวนานนับปี! ทว่า... ก่อนที่จางชุ่ยฮวาจะได้ทันแผดเสียงโวยวายต่อ เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของนางเสียก่อน ลมหายใจของซูเหมยสะดุดไปชั่วขณะ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ซีดจางเล็กน้อยตามกาลเวลาและร่องรอยการเดินทาง ไหล่กว้างหนาทะมึน บ่าทั้งสองข้างประดับอินทรธนูที่บ่งบอกถึงตำแหน่งนายทหารชั้นสัญญาบัตร หมวกแก๊ปทหารถูกถอดถือไว้ในมือเผยให้เห็นใบหน้าคมคายสันจرافชัดเจนดั่งสลักจากหินผา ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองสภาพบ้านเรือนที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะมาหยุดนิ่งสนิทอยู่ที่ร่างของภรรยาตัวน้อย เฉินเหว่ย... เขากลับมาแล้วจริงๆ ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณหน้าบ้านชั่วขณะ จางชุ่ยฮวารีบหันขวับไปคว้าแขนบุตรชายทันที พร้อมกับบีบน้ำตาฟูมฟาย "เฉินเหว่ย! ลูกกลับมาก็ดีแล้ว รีบจัดการนังเมียตัวดีนี่ซะมันกล้าต่อปากต่อคำกับแม่ แถมยังผลาญเงินทองจนบ้านช่องเละเทะไปหมด แกดูซิว่ามัน..." "แม่... ถอยออกไปก่อนครับ" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอמהออกมาจากลำคอหนา แม้จะไม่ได้ตะคอก แต่น้ำเสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยอำนาจกดดันที่ทำให้จางชุ่ยฮวาถึงกับกลืนคำพูดลงคออย่างยากลำบาก เฉินเหว่ยไม่ได้ปรายตามองมารดาผู้ให้กำเนิดด้วยซ้ำ สายตาของเขาล็อคตรงอยู่ที่หลินซูเหมย นางในดวงใจที่เขาเฝ้าคิดถึงทุกลมหายใจตลอดสิบสองเดือนเต็มในสนามรบ ดวงตาคู่นั้นของสามีมีความซับซ้อนฉายชัด มีทั้งความประหลาดใจ ความไม่เข้าใจ และประกายไฟระยิบระยับบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่ายามออกศึก ซูเหมยเม้มริมฝีปากเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวในอกอย่างควบคุมไม่อยู่ นางเตรียมตัวรับมือกับแม่สามีตัวแสบได้อย่างสบายๆ แต่พอต้องมาเผชิญหน้ากับสามีหนุ่มผู้เคร่งขรึมและคลั่งรักเงียบๆ ผู้นี้โดยไม่ทันตั้งตัว นางกลับรู้สึกตื่นเต้นจนฝ่ามือชื้นเหงื่อ ในอดีต เฉินเหว่ยเป็นคนพูดน้อย ต่อยหนัก และเชื่อฟังคำสั่งแม่ตามธรรมเนียมลูกกตัญญูกลุ่มหัวโบราณ แต่นางในยุค 70 นี้ไม่ใช่ซูเหมยคนเดิมผู้ยอมให้ใครโขกสับอีกต่อไปแล้ว! "พี่รอง... พ่อกลับมาแล้ว!" เสียงใสแจ๋วของตงตงและเยว่เยว่ดังขึ้นพร้อมกับที่เด็กน้อยทั้งสองวิ่งพรวดพราดออกมาจากห้องครัว มือเล็กๆ ถือซาลาเปาไส้หมูสับร้อนๆ คนละลูก แก้มยุ้ยเคี้ยวตุ้ยๆ จนพองลม แต่พอเห็นร่างสูงใหญ่ของบิดาที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูก็ถึงกับหยุดชะงัก ซาลาเปาในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น เฉินเหว่ยหันไปมองลูกชายและลูกสาว ร่างสูงย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นดินอย่างไร้ฟอร์มความเป็นนายทหารใหญ่ แววตาที่แข็งกร้าวเมื่อครู่ละลายหายวับไปในพริบตา เหลือเพียงความอ่อนโยนล้ำลึกจนแทบหยดหยาด เขากางแขนออกกว้างโดยไม่ปริปากพูดสักคำ "พ่อจ๋า!" ตงตงโผเข้าซบอ้อมกอดกว้างของบิดาอย่างแรง ตามด้วยเยว่เยว่ที่วิ่งเข้าไปกอดขาอีกข้าง น้ำตาซึมด้วยความดีใจ เฉินเหว่ยโอบกอดลูกน้อยทั้งสองแนบอก สัมผัสได้ถึงเนื้อหนังมังสาที่อวบอิ่มขึ้น ไม่ใช่เด็กผอมแห้งแรงน้อยจนซี่โครงโผล่เหมือนวันที่เขาจำใจต้องลาจากไปปฏิบัติหน้าที่ ความเปลี่ยนแปลงนี้มันชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธ ชายหนุ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับภรรยาอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร "ซูเหมย..." เสียงแหบพร่าเอ่ยนามนางแผ่วเบา "นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" ซูเหมยสูดลมหายใจเข้าลึก and ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย นางเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างไว้ตัว ก่อนจะก้าวเท้าเดินผ่านหน้าแม่สามีที่ยังอึ้งกะริมฟาร์- มายืนเคียงข้างสามี พร้อมกับเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาเฉินเหว่ยถึงกับนิ่งงันไปสนิท "ถ้าคุณสามีอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น... งั้นก็ตามฉันเข้ามาในครัวค่ะ ฉันเพิ่งทำ 'หมูตุ๋นน้ำแดงซีอิ๊วสูตรพิเศษ' เสร็จพอดี อาหารมื้อแรกของการกลับบ้าน เรามาคุยกันยาวๆ ชนิด 'เปิดอกคุยกันทีละเรื่อง' ดีกว่านะคะ!" ซูเหมยหันหลังเดินนำลิ่วเข้าบ้านไปทันทีโดยไม่รอคำตอบ ทิ้งให้เฉินเหว่ยยืนค้างเติ่งอยู่กลางลานบ้าน พร้อมกับกลิ่นหอมหวลของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นที่ลอยอวลไปทั่วบริเวณจนแทบคลั่ง แต่ทว่า... ในวินาทีที่เฉินเหว่ยกำลังจะก้าวเท้าตามภรรยาเข้าไป สายตาคมของเขากลับเหลือบไปเห็น 'สิ่งของ' ชิ้นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ริมหน้าต่าง... มันคือสมุดบัญชีการค้าที่เขียนด้วยลายมือประณีตบรรจง ตัวเลขกำไรจากการขายอาหารในตลาดมืดเมื่อวานนี้สูงจนนายทหารผู้ผ่านศึกมาโชกโชนอย่างเขายังต้องเบิก1ตาโพรงด้วยความตกตะลึง! และในตอนนั้นเอง... เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้ง พร้อมกับเสียงตะโกนทุ้มต่ำของชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ดังลอดเข้ามาในความเงียบ "สวัสดีครับ! มีใครอยู่บ้านไหมครับ? ผมมาจากสำนักงานพาณิชย์อำเภอ... ได้ข่าวว่าที่นี่มี 'สูตรลับอาหารกระป๋อง' ที่กำลังเป็นที่ต้องการใช่มั้ยครับ!" --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หลินฮวายุคปฏิรูป" มาโดยตลอดนะคะ!