ก้าวแรกสู่ตลาดมืด

“ถ้าเจ้ายังคิดจะเอาไข่พวกนี้ไปขายให้พวกพ่อค้าหน้าเลือดในตลาดมืดอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะซูเหมย! กฎระเบียบช่วงนี้เข้มงวดแค่ไหน คนทั้งหมู่บ้านเขารู้กันหมด มีแต่เจ้าเท่านั้นที่ทำตัวเป็นคนโง่เขลา อยากเอาคอไปพาดบนเขียงหรือไง!” เสียงแหลมสูงของจางชุ่ยฮวาแผดลั่นอยู่หน้าประตูรั้วไม้เก่าๆ สายตาจิกกัดของแม่สามีจ้องมองตะกร้าสานที่ถูกคลุมด้วยผ้ากระสอบป่านอย่างแน่นหนา หลินซูเหมยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เพียงแค่กระชับสายสะพายตะกร้าให้มั่นคงขึ้นก่อนจะขยับยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา “แม่คะ กฎระเบียบมีไว้สำหรับคนที่ไม่มีปัญญาหาทางออก แต่ถ้าคนเราต้องอดตายเพราะมัวแต่กลัวกฎ ข้าว่านั่นน่าเวทนากว่าการไปตลาดมืดหลายเท่านัก อีกอย่าง... ไข่ไก่พวกนี้ข้าเลี้ยงของข้าเองด้วยเศษข้าวที่เหลือทิ้ง ไม่ได้เบียดบังส่วนแบ่งในครัวของแม่แม้แต่เม็ดเดียว ดังนั้น โปรดอย่าได้ขัดขวางทางทำมาหากินของหลานชายและหลานสาวของท่านเลยค่ะ” คำพูดเรียบเรื่อยแต่เชือดเฉือนนั้นทำให้จางชุ่ยฮวาถึงกับชะงัก สีหน้าของหญิงสูงวัยเปลี่ยนจากความโกรธจัดเป็นความอับอายที่ถูกโต้กลับอย่างฉะฉาน หลินซูเหมยไม่รอให้แม่สามีได้สรรหาถ้อยคำมาด่าทอต่อ เธอคว้าข้อมือลูกๆ ทั้งสองคนแล้วเดินออกจากบ้านไปโดยไม่หันหลังกลับ อากาศยามสายในชนบทเริ่มอบอ้าว แต่หัวใจของซูเหมยกลับเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น นี่คือก้าวแรก... ก้าวแรกที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของเธอและลูกๆ จากคนยากจนที่ต้องยอมก้มหัวให้แม่สามีใจร้าย สู่การเป็นผู้กุมชะตาชีวิตของตนเองด้วยสองมือ ตลาดมืดแห่งนี้ตั้งอยู่ในซอกหลืบของโกดังร้างท้ายเมือง บรรยากาศเงียบเชียบจนน่าขนลุก แต่สำหรับซูเหมย มันคือกลิ่นของโอกาส กลิ่นอายของความสำเร็จที่อบอวลปนไปกับกลิ่นดินและกลิ่นสาบของเมืองที่กำลังปรับเปลี่ยนยุคสมัย เธอเดินตรงไปยังมุมลับตาคนที่มีหญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมท่าทางใจดีนั่งอยู่ “พี่สาวคะ... วันนี้รับไข่ไก่สดจากฟาร์มหลังบ้านไหมคะ ไข่แดงนูนสวย ผิวเปลือกสะอาด รับรองว่าคุณภาพดีกว่าที่ไหนๆ” ซูเหมยเอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่น สายตาของเธอประกายแวววาวอย่างมั่นใจ หญิงวัยกลางคนเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะดึงผ้ากระสอบออกเพียงเล็กน้อย ทันทีที่เห็นความสดสะอาดของไข่ไก่ และผักกาดขาวที่ใบกรอบเขียวขจีโดยไม่มีรอยแมลงกัดกิน สายตาของนางก็เปลี่ยนไปทันที “คุณภาพดีนี่... แต่แถวนี้คนคุมเข้มนะ ถ้าเจ้ากล้าขาย ฉันก็กล้าซื้อ แต่ราคาต้องไม่เกินที่ฉันตั้งไว้” “ถ้าคุณภาพระดับนี้ พี่สาวไปถามที่ไหนก็ไม่มีทางได้ราคานี้หรอกค่ะ” ซูเหมยยื่นข้อเสนอที่ผ่านการคำนวณมาอย่างดี “ข้ามีแถมต้นหอมสดให้อีกกำใหญ่ ถือเป็นการทำความรู้จักกันไว้ก่อน เพื่อการค้าขายระยะยาวของเรา” การต่อรองดำเนินไปอย่างดุเดือดแต่เปี่ยมด้วยชั้นเชิง ในที่สุดตะกร้าทั้งหมดก็ว่างเปล่า แลกเปลี่ยนเป็นเงินเหมาจ่ายที่น่าพอใจเกินคาด ซูเหมยซ่อนเงินไว้ในช่องลับของเสื้อตัวใน หัวใจพองโตด้วยความหวังที่กำลังก่อตัวเป็นรูปธรรม ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูโกดัง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด “ใครอนุญาตให้เจ้ามาเดินเพ่นพ่านในที่อันตรายแบบนี้... หลินซูเหมย?” ซูเหมยตัวแข็งทื่อ เธอค่อยๆ หันกลับไปมองเจ้าของเสียงนั้น เฉินเหว่ยยืนตระหง่านอยู่กลางแสงสลัว แววตาของเขามืดมนดุจท้องฟ้ายามพายุเข้า มือหนาที่วางอยู่บนเข็มขัดทหารของเขาดูเหมือนจะพร้อมขยับเข้าหาเธอได้ทุกเมื่อ ชายผู้เป็นสามีที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด... กลับปรากฏตัวขึ้นในที่ที่เขาไม่ควรจะอยู่มากที่สุดในเวลาเช่นนี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ!