กับดักของคนโลภ

"แม่กำลังทำอะไรคะ?" น้ำเสียงของหลินซูเหมยไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย แต่มันกลับเรียบนิ่งและเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เธอก้าวเข้าไปประจันหน้ากับจางชุ่ยฮวาที่กำลังลนลานยัดห่อธนบัตรใส่ในอกเสื้อ ในขณะที่เฉินเหว่ยยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง สายตาของเขาดุดันเหมือนเหยี่ยวที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ "ข้า... ข้าแค่จะเก็บเงินนี่ไว้ให้เจ้า! เจ้าเป็นสะใภ้ ประสาอะไรถึงปล่อยให้เงินวางระเกะระกะแบบนี้ ถ้าหายไปจะทำอย่างไร!" จางชุ่ยฮวาตะคอกกลับเพื่อกลบเกลื่อนความผิด แต่เหงื่อเม็ดโตกลับผุดพรายขึ้นบนหน้าผากย่นๆ นั่นอย่างห้ามไม่อยู่ เฉินเหว่ยสาวเท้าเข้ามาใกล้ มือกว้างเอื้อมไปดึงแขนมารดาออกห่างจากกองเงินนั้นเบาๆ แต่หนักแน่น "แม่ครับ ผมบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าเงินก้อนนี้ซูเหมยตั้งใจเอาไว้ขยายแปลงผักฤดูหนาว และเป็นค่าเล่าเรียนของเด็กๆ แม่ไม่ควรแตะต้องมันโดยไม่ได้รับอนุญาต" จางชุ่ยฮวาหน้าซีดเผือด นางเหลือบมองลูกชายที่แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง ก่อนจะหันมามองหลินซูเหมยที่ยืนกอดอกนิ่งราวกับกำลังรอชมละครฉากใหญ่ "ข้าไม่ได้จะขโมย! ข้าแค่..." "พอเถอะค่ะแม่" หลินซูเหมยขัดขึ้น พร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ถ้าแม่ขาดเหลือเงินจริงๆ ครั้งหน้าบอกลูกตรงๆ ดีกว่านะคะ การทำแบบนี้... มันทำให้ลูกเสียใจ และที่สำคัญที่สุด มันทำให้เฉินเหว่ยต้องลำบากใจมากนะคะ" เธอยื่นมือไปรับห่อธนบัตรคืนมาอย่างนุ่มนวล แต่แววตาของเธอกลับวาวโรจน์ด้วยความรู้ทัน จางชุ่ยฮวาผู้นี้ไม่ได้แค่โลภเรื่องเงิน แต่นางยังหมายตาแปลงผัก 'รุ่นใหม่' ที่หลินซูเหมยแอบใช้สารสกัดจากมิติพิเศษบำรุงจนงามสะพรั่งกว่าใครในหมู่บ้าน ซึ่งหลินซูเหมยรู้ดีว่าค่ำคืนนี้ คนพวกนั้นต้องกลับมาอีกแน่ เมื่อความวุ่นวายจบลงด้วยความเงียบงันที่แสนอึดอัด เฉินเหว่ยรั้งเอวภรรยาเข้ามากระซิบข้างหู "ผมรู้ว่าคุณมีแผน อะไรที่แม่ทำไป... ผมจะจัดการให้เรียบร้อย ขอแค่คุณบอกผมว่าคืนนี้ต้องทำอย่างไร" หลินซูเหมยยิ้มกว้าง เธอหยิบตะกร้าไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยผักกาดขาวและกะหล่ำปลีที่ดูอวบอิ่มผิดธรรมชาติออกมา "คืนนี้เราจะไม่ล็อคประตูรั้วหลังบ้านค่ะ แต่เราจะ 'เปิด' ไว้รอต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ" ค่ำคืนนั้นอากาศเย็นเยือก ลมหนาวพัดพาความเงียบงันมาปกคลุมหมู่บ้าน หลินซูเหมยแกล้งวางตะกร้าผักที่ฉีดพ่นละอองมิติพิเศษจนส่งกลิ่นหอมหวลยั่วยวนไว้ที่ข้างกำแพงใกล้รอยรั่ว เธอรู้ดีว่าเพื่อนบ้านขี้อิจฉาและคนที่จางชุ่ยฮวาแอบไปเล่าเรื่อง 'แปลงผักมหัศจรรย์' ให้ฟังนั้นกำลังจ้องจะขโมยมันไปขายในตลาดมืด ผ่านไปเกือบสองชั่วยาม เงาดำสองสามร่างเคลื่อนไหวอยู่หลังกำแพง พวกเขาย่องเข้ามาด้วยความย่ามใจ มือสากกร้านเอื้อมหยิบผักในตะกร้าอย่างรวดเร็ว แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับใบผักสดกรอบ เสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้นทำลายความเงียบของราตรี! "โอ๊ย! ร้อน! ร้อนเหมือนไฟไหม้เลย!" หลินซูเหมยและเฉินเหว่ยเปิดประตูบ้านออกมาพร้อมกัน ไฟฉายในมือเฉินเหว่ยสาดส่องไปที่ผู้บุกรุก ซึ่งกำลังดิ้นพล่านเพราะยางของผักชนิดพิเศษที่เธอทดลองฉีดพ่นไว้ (ซึ่งมีฤทธิ์ระคายเคืองผิวหนังชั่วคราว) ผสมกับเศษผงพริกป่นละเอียดที่เธอโรยไว้รอบตะกร้า "นี่พวกคุณทำอะไรกันคะ?" หลินซูเหมยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยอำนาจ "ขโมยผักไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าผักพวกนี้เป็นพิษขึ้นมาจริงๆ... คุณคิดว่าความซวยจะไปตกอยู่ที่ใคร?" ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นหน้าถอดสี พวกเขาไม่เพียงแค่ขโมยไม่สำเร็จ แต่ยังกลายเป็นตัวตลกที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา เฉินเหว่ยไม่รอช้า เขาตรงเข้าไปล็อกตัวคนพวกนั้นไว้ด้วยฝีมือทหารที่หนักแน่น ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลาย สายตาของหลินซูเหมยก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่มุมมืดไกลออกไป เงาร่างนั้นสวมเสื้อกันหนาวตัวหนาคุ้นตา... มันคือจางชุ่ยฮวา ที่แอบมาดูผลงานของพวกขโมยด้วยตัวเอง! จางชุ่ยฮวาหน้าซีดเผือดเมื่อสบตากับหลินซูเหมยที่เดินเข้าไปหาด้วยท่าทางเยือกเย็น "แม่คะ... ดูเหมือนว่าคืนนี้เราคงต้องคุยเรื่อง 'กฎของบ้าน' กันใหม่เสียแล้วนะคะ ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน... แต่เป็นเรื่องที่แม่เป็นคนเปิดประตูให้พวกโจรเข้าบ้านเราเอง!" เฉินเหว่ยปล่อยมือจากขโมยแล้วหันไปมองมารดาด้วยสายตาที่เย็นชาจนจางชุ่ยฮวาแทบล้มทั้งยืน แต่แล้ว... เสียงเคาะประตูรั้วที่ดังขึ้นอย่างรัวและหนักแน่นในยามวิกาลก็ทำให้ทุกคนต้องชะงัก ชายในชุดเครื่องแบบของหน่วยงานรัฐวิสาหกิจก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ "ใครคือเจ้าของแปลงผักนี้ครับ? เราได้รับแจ้งว่ามีการเพาะปลูกพืชแปลกปลอมที่ผิดกฎระเบียบของคอมมูน... และมีคนแจ้งเบาะแสว่ามันถูกนำไปขายในตลาดมืดด้วย!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับหลินฮวาในตอนนี้นะคะ พรุ่งนี้เรามาดูกันว่าซูเหมยจะแก้เกมนี้อย่างไรค่ะ!