ปาร์ตี้รูมมรณะ

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของวินเซนต์ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ขณะที่หน้าจออินเตอร์เฟซตรงหน้าผมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับหยดเลือด ตัวหนังสือสีทองขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางอากาศด้วยแรงสั่นสะเทือนที่สะท้านไปถึงกระดูก *‘ยินดีต้อนรับสู่โหมดฮาร์ดคอร์: ตายคือสูญสลาย ปาร์ตี้รูมนี้ไม่มีปุ่มรีเซ็ต’* ให้ตายเถอะ... นี่มันบ้าสิ้นดีครับ! ผม—เรย์ สตรีมเมอร์หนุ่มที่มั่นใจในฝีมือตัวเองมาตลอดชีวิต เผลอสถบออกมาเบาๆ เมื่อระบบล็อกประตูทุกบานในห้องจำลองแบบเรียลไทม์ แสงไฟนีออนสีฟ้าครามเปลี่ยนเป็นสีชาดสลัว บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายของความตายลอยคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอายฟุ้งซ่านของความใกล้ชิดที่อันตรายเกินกว่าจะรับมือ "เตรียมตัวรับคำสอนจากฉันให้ดี... เพราะฉันจะไม่ยอมให้นายได้พักหายใจตลอดคืนนี้แน่" วินเซนต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นไร้ขอบคู่นั้นกลับพราวระยับไปด้วยความท้าทาย ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเข้ารูปขยับเข้ามาประชิดตัวผมอย่างรวดเร็ว จนแผ่นหลังของผมชนเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบของห้องปาร์ตี้รูม ไม่มีทางหนี ไม่มีช่องว่างให้หลบเลี่ยง มีเพียงเงาของอดีตโปรเพลเยอร์ระดับตำนานที่ทาบทับลงมาจนมิด "นี่ คุณวินเซนต์ เล่นใหญ่เกินไปหน่อยไหมครับ?" ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเขา พยายามรอยยิ้มกวนประสาทกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "โหมดฮาร์ดคอร์บ้าบออะไรกัน ผมแค่จะมาสตรีมเกมชิลๆ ไม่ได้อยากมา... อุ๊ย!" คำพูดของผมถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อมือหนาของวินเซนต์ยกขึ้นทาบกับกำแพงข้างศีรษะผมเพื่อบล็อกทางหนที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นอายเหงื่อจางๆ จากการต่อสู้ในดันเจี้ยนก่อนหน้าพุ่งเข้าปะทะจมูก ชวนให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นรำผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "ปากดีจังนะเรย์..." วินเซนต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือริมฝีปากของผม "ตอนอยู่ในสนามแข่ง นายก็เอาแต่พูดมากแบบนี้สินะ ถึงได้พาตัวเองไปสู่จุดจบอันน่าสมเพชแบบนั้น" คำพูดนั้นสะกิดแผลเป็นในใจผมเข้าอย่างจัง รอยยิ้มกวนประสาทบนใบผมแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยพราวระยับหรี่แคบลง ความโกรธเกรี้ยวและทิฐิพุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ความหวั่นไหวเมื่อครู่ "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดเรื่องนั้น" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาจ้องมองกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับผมกันเชียว วินเซนต์? แค่เป็นอดีตโปรเพลเยอร์มือหนึ่งไม่ได้แปลว่าคุณจะเที่ยวสั่งสอนใครก็ได้!" "ฉันรู้ว่านายกำลังกลัว" วินเซนต์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อยแต่กลับเฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจ นิ้วเรียวยาวข้างหนึ่งเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของผมแผ่วเบา สัมผัสนั้นร้อนผ่าวจนผิวเนื้อบริเวณนั้นซ่านสั่น "กลัวที่จะต้องแพ้ กลัวที่จะถูกทิ้งไว้ข้างหลังอีกครั้ง... และที่สำคัญที่สุด นายกำลังกลัวฉัน" "ผมเนี่ยนะกลัวคุณ?" ผมหัวเราะในลำคอ พยายามปั้นหน้าท้าทายทั้งที่หัวใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ฝันไปเถอะครับ!" "งั้นก็พิสูจน์ให้ดูสิ" วินเซนต์กระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาท แต่กลับมีเสน่ห์ร้ายกาจจนผมแทบหยุดหายใจ "ระบบเพิ่งปลดล็อกมอนสเตอร์ระดับบอสในห้องนี้ เงื่อนไขเดียวที่จะรอดออกไปได้คือเราต้องประสานงานกันอย่างไร้รอยต่อ... ตัวต่อตัว แนบชิด และไม่มีที่ว่างให้ความผิดพลาด" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกับพื้นห้องเบื้องล่างที่เริ่มแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นลาวาร้อนระอุที่เดือดพล่านอยู่เบื้องล่าง ฝูงมอนสเตอร์เงาสัมผัสพุ่งทะยานขึ้นมาจากความมืดมิด เสียงคำรามกึกก้องสะท้อนไปทั่วห้องปาร์ตี้รูมมรณะแห่งนี้ สถานการณ์บังคับให้เราต้องขยับตัว วินเซนต์คว้าข้อมือผมไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักแน่นแต่มั่น คง ไม่มีร่องรอยของการลังเล เขากระชากผมเข้าไปแนบชิดกับอกแกร่งในจังหวะเดียวกับที่เงาดาบพุ่งเฉียดผ่านศีรษะเราไปแค่มิลลิเมตรเดียว "เกาะฉันไว้ให้แน่นเรย์" วินเซนต์กระซิบข้างใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยจากแรงอารมณ์ "ถ้านายปล่อยมือ... เราตายคู่" สัมผัสจากฝ่ามืออุ่นที่โอบรอบเอวผมไว้แน่นทำให้ผมลืมหายใจ กลิ่นอายอันตรายรอบตัวผสมผสานกับความอบอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายสร้างปฏิกิริยาเคมีที่รุนแรงจนสมองผมขาวโพลน มือข้างหนึ่งของผมเผลอขยุ้มปกเสื้อสูทของเขาไว้โดยอัตโนมัติเพื่อพยุงตัวไม่ให้ร่วงหล่นลงไปในหลุมมลาวา "คุณนี่มัน... เอาแต่ใจชะมัด" ผมกัดฟันบ่นอุบ แต่กลับซุกตัวเข้าหาไออุ่นนั้นโดยไม่รู้ตัว "รู้ไว้ซะด้วย..." วินเซนต์ยิ้มมุมปากอีกครั้ง ก่อนจะยกดาบแสงในมือขึ้นรับการโจมตีของบอสใหญ่อย่างแม่นยำ "และคนเอาแต่ใจคนนี้แหละที่จะทำให้นายไม่มีวันลืมคืนนี้ไปตลอดชีวิต" แสงแฟลชจากการปะทะระเบิดวาบขึ้นสว่างจ้าทั่วห้อง บดบังทัศนียภาพทั้งหมดชั่วพริบตา ในเสี้ยววินาทีที่ความโกลาหลถึงขีดสุด หน้าจออินเตอร์เฟซระบบก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นอีกครั้งด้วยตัวอักษรที่ทำให้ผมต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ *‘ตรวจพบผู้เล่นปริศนาคนที่สามกำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ปาร์ตี้รูม...’* วินเซนต์ชะงักกึก สีหน้าที่เคยเยือกเย็นและมั่นใจมาตลอดกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัดในพริบตาเดียว แววตาของเขาคมกริบขึ้นยามที่จ้องมองไปยังประตูเหล็กหนาทึบเบื้องหน้าซึ่งกำลังส่งเสียงกรีดร้องด้วยแรงงัดจากภายนอก รอยแยกของประตูกค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับร่างเงาสูงโปร่งของใครบางคนก้าวพ้นความมืดเข้ามาในห้อง พร้อมเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบลงทันที "สวัสดีครับรุ่นพี่วินเซนต์... ไม่คิดเลยว่าจะมาแอบเล่นสนุกอยู่กับเด็กกะโปโลคนนี้ตามลำพังนะเนี่ย" โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมผจญภัยและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ