ท้าดวลในโลกเสมือน

หน้าจอไลฟ์สตรีมของช่อง 'Ray_Official' สว่างวาบด้วยยอดผู้เข้าชมที่พุ่งทะยานทะลุสองแสนคนภายในเวลาไม่ถึงหนาที แชทด้านข้างไหลผ่านเร็วเสียจนดวงตาแทบกวาดตามองไม่ทัน คอมเมนต์ส่วนใหญ่แตกตื่นกับข้อความท้าทายที่ยังค้างคาอยู่บนหน้าจอจากตอนที่แล้ว *“มาถึงห้องเร็วขนาดนี้... รีบมาให้ผมสั่งสอนคาเตียง หรือกลัวแพ้ในเกมจนต้องมาขอร้องผมตัวต่อตัวกันแน่ครับ รุ่นพี่?”* เรย์หัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มพราวระยับด้วยความสนุกสนาน นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ ขณะที่ริมฝีปากหยักยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีทางปล่อยให้ประโยคกวนประสาทนี้ลอยนวลแน่ และลางสังหรณ์ของเขาก็ไม่เคยผิดเพี้ยน เมื่อจู่ๆ หน้าต่างแจ้งเตือนระบบเกมเสมือนจริงก็เด้งขึ้นมากลางหน้าจอ *[ระบบ: ผู้เล่น 'V_Vincent' ได้ส่งคำเชิญเข้าร่วมปาร์ตี้รูมระดับตำนาน: หุบเขาเงาทมิฬ]* เสียงฮือฮาทั้งในห้องสตรีมและช่องแชทดังระเบิดขึ้นทันที วินเซนต์ไม่เพียงแต่พิมพ์ตอบโต้ แต่เขาเลือกที่จะใช้ ‘ระบบท้าดวลตัวต่อตัวในปาร์ตี้รูม’ ซึ่งเป็นฟีเจอร์ที่อันตรายที่สุดในเกม เพราะผู้แพ้จะต้องสูญเสียแต้มแรงก์ครึ่งหนึ่งและถูกยึดไอเท็มสวมใส่ทั้งหมดทันที! "โอ้โห... ใจร้อนเสียจริงนะครับรุ่นพี่" เรย์พูดออกไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ จงใจลากเสียงยาวเพื่อปั่นประสาทคนฟังให้อารมณ์เสียเล่น "เพิ่งทักมาหยอกล้อกันเมื่อครู่ ถึงกับต้องเปิดห้องดวลกันเลยหรือครับเนี่ย หรือว่า... คิดถึงผมจนทนไม่ไหวกันแน่" *[V_Vincent]: หุบปากแล้วกดรับคำเชิญซะ เรย์... อย่าดีแต่พูดในจอ* เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังลอดผ่านระบบไมค์ห้องปาร์ตี้รูมเข้ามา น้ำเสียงนั้นราบเรียบ เย็นชา และเปี่ยมด้วยแรงกดดันอันเป็นเอกลักษณ์ แต่มันกลับทำให้เรย์รู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างประหลาด ความรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง นี่แหละคือสิ่งที่เขาโหยหามานาน ความท้าทายจากอดีตโปรเพลเยอร์ผู้ไร้พ่าย เรย์กดรับคำเชิญทันที ภาพตรงหน้าสว่างวาบก่อนที่บรรยากาศรอบตัวจะเปลี่ยนจากห้องสตรีมมิ่งกลายเป็นหุบเขามืดมิด ลมหนาวพัดโชยกลิ่นอายความตายคละคลุ้ง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเป็นหินผาสีดำสนิทที่มีลาวาไหลรินอยู่เบื้องล่าง นี่คือดันเจี้ยนระดับนรกที่ขึ้นชื่อว่าโหดหินที่สุดในแพตช์ปัจจุบัน ร่างสูงโปร่งของวินเซนต์ในชุดเกราะสีเงินยวงประดับลวดลายมังกรดำยืนกอดอกรออยู่ก่อนแล้ว แสงสีฟ้าจากดาบใหญ่ในมือสะท้อนกับใบหน้าคมคายที่บึ้งตึง ดวงตาสคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่เรย์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ บรรยากาศรอบตัวของอดีตโปรเพลเยอร์หนุ่มแผ่รังสีความหงุดหงิดออกมาอย่างชัดเจน "ช้าเป็นบ้า" วินเซนต์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน ขณะก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเรย์อย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว เรย์ต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตากับอีกฝ่าย กลิ่นอายความเป็นผู้นำและความดุดันแผ่ซ่านจนแทบหายใจไม่ออก "อ้าว ก็ผมต้องเตรียมตัวให้พร้อมจะต้อนรับรุ่นพี่นี่ครับ" เรย์แสร้งทำเป็นกะพริบตาปริบๆ อย่างไร้เดียงสา ทั้งที่มุมปากยังคงรอยยิ้มเย้าแหย่ "อีกอย่าง... การมาเจอหน้ากันใกล้ๆ แบบนี้ รุ่นพี่ไม่คิดว่ามันบรรยากาศดีเกินกว่าจะมาสู้กันหรอครับ?" วินเซนต์หรี่ตาลง รังสีอำมหิตพุ่งวาบในดวงตา เขาเอื้อมมือมาคว้าคอเสื้อของเรย์กระชากเข้าไปหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกของทั้งคู่แนบชิดกัน ความเย็นเฉียบของชุดเกราะกระทบกับเนื้อผ้า ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรู้สึกได้ เรย์ชะงักไปเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อจู่ๆ ระยะห่างถูกร่นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "นายคิดว่าฉันมาเล่นๆ งั้นเหรอ เรย์?" วินเซนต์กระซิบเสียงต่ำชิดริมหูกลิ่นอายความจริงจังแผ่ซ่านจนเรย์เผลอกลั้นหายใจ "ฉันจะสอนให้นายรู้ว่า... การปากดีใส่ฉัน มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหนในเกมนี้" เรย์หัวใจเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายตาที่ดุดันแต่เร่าร้อนของคนตรงหน้ากำลังทำให้เขาเสียสมาธิอย่างสมบูรณ์แบบ มือเรียวยื่นไปแตะที่ปลายดาบของวินเซนต์เบาๆ ไล้ปลายนิ้วผ่านคมดาบอย่างไม่เกรงกลัวความตาย "ถ้าอย่างนั้น... ก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับรุ่นพี่ ว่าฝีมือปากกับฝีมือเล่นของรุ่นพี่ อย่างไหนจะคมกว่ากัน" สิ้นคำพูดของเรย์ มอนสเตอร์ระดับบอสในดันเจี้ยน ‘ราชันย์อสูรเงา’ ก็คำรามก้องพุ่งทะยานออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลัง พร้อมกับที่ระบบนับถอยหลังการต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ แต่วินเซนต์ยังคงไม่ขยับไปไหน เขายังคงจ้องมองเรย์ด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและคาดเดาไม่ได้ ก่อนที่วินเซนต์จะทันได้ตวัดดาบเข้าใส่บอสตามแผน มือซ้ายของอดีตโปรเพลเยอร์กลับเอื้อมมาล็อกเอวบางของเรย์ไว้แน่นดึงเข้ามาประชิดยิ่งขึ้น พร้อมกับเสียงกระซิบพร่าที่ดังชิดริมฝีปากจนเรย์ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "เตรียมตัวรับคำสอนจากฉันให้ดี... เพราะฉันจะไม่ยอมให้นายได้พักหายใจตลอดคืนนี้แน่" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเร้าใจในตอนนี้นะครับ