ไลฟ์สตรีมเดือดกลางดึก

"ถ้าผู้เล่น 'Vinci' เล่นได้แค่ส่งเสียงฮึดฮัดเหมือนคนท้องผูกแบบนี้ ผมว่าเอาเวลาไปนอนนับเหรียญพลาสติกที่บ้านน่าจะรุ่งกว่านะครับผู้ชม" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำแต่เจือความกวนประสาทดังขึ้นท่ามกลางแสงไฟนีออนสีม่วงส้มที่สาดส่องกระทบใบหน้าคมคายของ 'เรย์' สตรีมเมอร์หนุ่มผู้กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่งราคาแพง หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่สามจอสะท้อนตัวเลขยอดผู้ชมที่พุ่งทะยานแตะหลักแสนภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที ข้อความในแชทบ็อกซ์ไหลผ่านรวดเร็วจนแทบกลายเป็นพายุข้อความสีรุ้ง [WTF! เรย์ กล้าดียังไงไปแซะวินเซนต์วะนั่น!] [100 บาทจากสมชาย: ทีมเก่าเขาเพิ่งเขี่ยตูดมึงออกนะเรย์ ลืมกินยาเขย่าขวดป่ะเนี่ย] [พระเจ้า วินเซนต์กำลังดูไลฟ์อยู่หรือเปล่า ดูยอดซับสไครบ์ของช่องดิ พุ่งเป็นจรวดเลย!] [รอดยากคืนนี้ ตำนานโปรเพลเยอร์สายดาร์กไม่ปล่อยไว้แน่] เรย์ปรายตามองคอมเมนต์เหล่านั้นด้วยมุมปากที่กระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเรียวรีคมกริบฉายแววท้าทาย เขาสวมหูฟังเกมมิ่งสีดำสนิท มือเรียวยาวขยับเมาส์คลิกเข้าสู่หน้าต่างเกมจัดอันดับแบบโซโล่ ทว่าในขณะที่คิวอาร์โค้ดกำลังจับคู่ห้องแข่งขันอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนการเชิญเข้าร่วมปาร์ตี้ส่วนตัวก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ติ๊ง!* ชื่อผู้ใช้ที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาห้องไลฟ์สตรีมที่กำลังส่งเสียงจอแจเงียบกริบลงทันทีราวกับถูกกดปุ่มรีโมท **[Vinci_Official] ขอเข้าร่วมปาร์ตี้ของคุณ** เรย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เสียงฮือฮาจากผู้ชมในไลฟ์ดังระเบิดขึ้นอีกระลอก ทว่าเจ้าตัวกลับหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกสนุก ก่อนจะกดปุ่มรับคำเชิญด้วยความรวดเร็วโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว "โอ๊ะ... แขกรับเชิญกิตติมศักดิ์มาไวishแฮะ นึกว่ากำลังนั่งสมาธิเคลียร์จิตใจหลังโดนผมปั่นซะอีก" เรย์เอ่ยไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ แต่แฝงความเย้าแหย่เต็มพิกัด [เรย์... แกอยากตายคาตีนกูใช่ไหม] เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านระบบไมโครโฟนเข้ามานั้นเย็นยะเยือกจนน่าขนลุก มันไม่ใช่เสียงตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือโทนเสียงกระซิบกระซาบที่กดต่ำ ทรงพลัง และแฝงไปด้วยความอันตรายระดับสิบเรกเตอร์ 'วินเซนต์' อดีตโปรเพลเยอร์อันดับหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบ เย็นชา และไร้ความปรานี ปรากฏตัวขึ้นในช่องเสียงปาร์ตี้แล้ว "อุ๊ย พูดจาไม่น่ารักเลยนะครับคุณวินเซนต์ คนดูกำลังมองอยู่ตั้งแสนกว่าคน ทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีให้เยาวชนหน่อยสิครับ หรือว่า... โดนผมจี้ใจดำเรื่องแมตช์ชิงแชมป์โลกปีกลายเข้าแล้วล่ะ?" เรย์จงใจขุดคุ้ยแผลเป็นที่อดีตเพื่อนร่วมทีมและคู่ปรับคนนี้พยายามปกปิดมาตลอด ปีที่ผ่านมา ทีมของวินเซนต์พ่ายแพ้อย่างน่าอัปยศในรอบชิงแชมป์โลก และเรย์—ในฐานะเกมเมอร์อิสระ—ก็วิเคราะห์ความผิดพลาดนั้นได้อย่างแม่นยำราวนั่งทางไกล จนกลายเป็นสงครามประสาทขนาดย่อมที่ลามเลียไปทั่วโซเชียลมีเดีย ความเงียบงันปกคลุมช่องเสียงอยู่ชั่วอึดใจ ชั่ววินาทีนั้น เรย์สัมผัสបានถึงแรงกดดันบางอย่างผ่านคลื่นเสียง แม้จะอยู่คนละสถานที่ แต่วินเซนต์ในยามนี้คงกำลังขบกรามแน่นด้วยความกรุ่นโกรธจนเส้นเลือดปูดโปนเป็นแน่ "ปากเก่งนักนะเรย์..." วินเซนต์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นราบเรียบแต่น่ากลัวขึ้นเป็นกอง "ถ้าคิดว่าฝีปากกับฝีมือมันสวนทางกันน้อยลง ล็อบบี้เดิม... โหมด 1v1 กฎตายตัว กล้าพอที่จะเข้ามาพิสูจน์ความจริงไหมล่ะ หรือจะเอาแต่นั่งเห่าหอนหลังจอคอมเหมือนสุนัขจรจัดไปวันๆ" คำท้าทายที่ไร้ความปรานีนั้นทำเอาแชทในไลฟ์สตรีมแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ [1,000 บาทจากแม่ยกวินเซนต์: จัดมันเลยพี่วิน สั่งสอนเด็กเปรตนี่ที!] [เรย์ หนีไป! วินเซนต์มันปีศาจชัดๆ โหมด 1v1 หมอนั่นไม่เคยแพ้ใครในรอบสามปีนะเว้ย!] [เดือดจัด คืนนี้ไม่ได้นอนแน่กู] เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่จางหายไปเล็กน้อย ถูกแทนที่ด้วยประกายตาแห่งความตื่นเต้นเร้าใจ เลือดในกายของอดีตโปรเพลเยอร์ที่ถูกทอดทิ้งอย่างเขาไม่ได้รู้สึกสูบฉีดรุนแรงแบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ "คำก็สุนัข สองคำก็เด็กเปรต..." เรย์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ไมโครโฟนมากขึ้น เสียงทุ้มของเขานุ่มนวลชวนฝัน ทว่าคำพูดกลับเชือดเฉือนจนคนฟังต้องสะท้าน "ระวังตัวไว้ให้ดีนะครับคุณวินเซนต์ เพราะสุนัขตัวนี้... อาจจะกัดขย้ำแชมป์เก่าอย่างคุณจนจมเขี้ยวคาบ้านเอาได้ง่ายๆ" "เข้ามา..." วินเซนต์พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด ก่อนจะกดตัดสายปาร์ตี้ทิ้งทันที หน้าจอเกมแสดงผลการเชิญเข้าสู่ห้องแข่งขันแบบกำหนดเอง (Custom Room) ชื่อห้อง `Vinci_Is_Your_God` เด้งขึ้นมากลางจอ เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างชอบใจ นิ้วเรียวกดรับคำท้าทายนั้นทันทีโดยไม่รีรอ ทว่า... ในจังหวะที่เรย์กำลังจะขยับมือเพื่อเลือกตัวละครโปรดสำหรับแมตช์ตัดสินความอวดดี เสียงเคาะประตูกระจกห้องพักฟูก็กดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างกะทันหัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ดึกดื่นป่านนี้ใครจะมาหาเขาที่คอนโดมิเนียมส่วนตัวกัน? เขายังไม่ทันได้หันไปมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างคีย์บอร์ด ประตูห้องนอนที่ไม่ได้ล็อกกลอนไว้ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้รươngมารยาท ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีดำสนิทหยดน้ำเกาะพราวตามเรือนร่างและเส้นผมสีดำสนิทที่ลู่ลู่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยก้าวเข้ามาในห้องด้วยก้าวเท้าที่มั่นคงและดุดัน กลิ่นอายความเย็นชาที่คุ้นเคยลอยคละคลุ้งมากับความชื้นยามค่ำคืน เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเงยหน้าขึ้นสบเข้ากับนัยน์ตาสีเทาเข้มที่จ้องมองมาตรงๆ อย่างเอาเรื่อง วินเซนต์... มายืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้วจริงๆ ในห้องนี้ ในเวลาตีสองครึ่ง "ปิดไลฟ์ซะ..." วินเซนต์เอ่ยเสียงต่ำ มือหนากระชากสายไมโครโฟนบนโต๊ะทำงานของเรย์ออกด้วยความรวดเร็วจนหน้าจอไลฟ์สตรีมดับวูบลงต่อหน้าต่อตาผู้ชมแสนกว่าคน เรย์นิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มขึ้นอีกครั้งอย่างท้าทาย แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นแปลกประหลาด เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประชิดตัวเข้าหาร่างสูงกว่าที่ยืนอยู่ตรงหน้าจนระยะห่างแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด กลิ่นกายบุรุษเจือกลิ่นมินต์จางๆ ลอยเข้าจมูก เรย์โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างใบหูของอดีตโปรเพลเยอร์หนุ่มด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ตั้งใจยั่วเย้า "มาถึงห้องเร็วขนาดนี้... รีบมาให้ผมสั่งสอนคาเตียง หรือกลัวแพ้ในเกมจนต้องมาขอร้องผมตัวต่อตัวกันแน่ครับ รุ่นพี่?" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโลดแล่นในสมรภูมิเดือดนี้ด้วยกันนะครับ!