กับดักชั้นแรก

"ระบบดันเจี้ยนจำลองกำลังล่มสลายในอีกสามนาที... ถ้าพวกคุณยังยืนจ้องหน้ากันแบบนี้ ทีมงานทุกคนคงได้ตกงานกันถ้วนหน้าแน่นอนครับ" เสียงประกาศผ่านระบบอินเตอร์คอมของอาคารจำลองการแข่งขันดังแทรกขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ เรย์หันไปมองหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่กะพริบเตือนวิกฤตตรงหน้า ก่อนจะหันกลับมาส่งยิ้มกวนประสาทให้ร่างสูงโปร่งที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ วินเซนต์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ใบหน้าคมคายฉายแวบความหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบัง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังแผงควบคุมกลไกโบราณตรงหน้า ซึ่งเป็นด่านทดสอบแรกของดันเจี้ยนระดับ S ที่พวกเขาถูกบังคับให้เข้ามาแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า "เพราะความซุ่มซ่ามและการตั้งค่าพารามิเตอร์ผิดพลาดของนายคนเดียว เรย์" วินเซนต์เอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววคาดโทษที่ทำเอาคนฟังยิ้มกว้างกว่าเดิม "อ้าว, พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะครับคุณอดีตโปรเพลเยอร์ ใครจะไปรู้ล่ะครับว่าระบบ AI บ้าๆ นี่มันจะเซนซิทีฟกับโค้ดปั่นป่วนของผมขนาดนี้ อีกอย่าง... ถ้าผมไม่เข้ามาแก้เกมตั้งแต่แรก ป่านนี้สปอนเซอร์รายใหญ่คงถอนทุนแล้วพวกเราได้นั่งกินแกลบกันหมดหรอกครับ" เรย์ลอยหน้าลอยตาตอบ พร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้แผงควบคุมจนไหล่ชนกับอีกฝ่ายโดยตั้งใจ กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นอายความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของวินเซนต์โชว์หึ่งเข้าจมูก เรย์แอบลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างที่สันจมูกโด่งเป็นสันคมและกรามได้รูปที่ขบเข้าหากันแน่น วินเซนต์เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่าง แต่ทว่าพื้นที่แคบๆ ภายในห้องควบคุมจำลองนี้กลับทำให้ไหล่ของพวกเขายังคงเสียดสีกันอยู่ดี "เลิกเล่นแล้วตั้งใจดูนี่ซะ" วินเซนต์ปัดมือเรียวยาวของเรย์ที่กำลังจะเอื้อมไปกดปุ่มสุ่มสี่สุ่มห้าออกอย่างรวดเร็ว "ดันเจี้ยนชั้นแรกไม่ได้ใช้กำลังแก้ปัญหา แต่ใช้ตรรกะและจังหวะเวลา... ซึ่งเป็นสิ่ง นายไม่เคยมี" เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มขี้เล่นจางหายไปจากมุมปากเหลือเพียงแววตาท้าทายที่คมกริบไม่แพ้กัน "งั้นเหรอครับ? ถ้าความรู้ระดับโปรเพลเยอร์ของคุณมันแน่จริง ทำไมเราถึงติดแหง็กอยู่ตรงนี้นานสองนาทีแล้วล่ะครับ?" ไม่มีคำตอบจากวินเซนต์ ร่างสูงตัดสินใจยื่นมือเข้าไปสัมผัสหน้าจอสัมผัสเรืองแสง แผงควบคุมแสดงผลปริศนาอักษรรูนโบราณที่สลับสับเปลี่ยนตำแหน่งทุกๆ ห้าวินาที หากเลือกกดผิดแม้แต่ตัวเดียว ระบบจะรีเซ็ตและปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงดันต่ำลงโทษผู้เล่นทันที "ขวาบน... สามครั้ง แล้วหักมุมซ้ายล่าง" เรย์เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ดวงตาคู่สวยกวาดมองอัลกอริทึมของระบบด้วยความเร็วสูงจนน่าเหลือเชื่อ สมองที่เคยใช้ในการคำนวณแพทเทิร์นเกมการแข่งขันระดับโลกทำงานเต็มกำลัง วินเซนต์ชะงักมือเล็กน้อย หันมามองคนข้างกายด้วยหางตา "นายมั่นใจแค่ไหน?" "ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ... หรือถ้าผิดพลาด อย่างน้อยเราก็ตายไปด้วยกัน น่าตื่นเต้นดีออกไม่ใช่เหรอครับ?" เรย์กระซิบชิดริมหูของอีกฝ่าย เสียงทุ้มแหบพร่าจงใจลากยาวจนวินเซนต์รู้สึกถึงความวูบวาบแปลกประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง ดวงตาคมกริบของวินเซนต์ไหววับไปชั่วขณะ ปลายจมูกของพวกเขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ใกล้กันเกินความจำเป็น กลิ่นกายสะอาดสดชื่นของเรย์ทำเอาสติที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยมเริ่มสั่นคลอน วินเซนต์กัดฟันกรอด ขยับตัวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อดึงสติกลับมา ก่อนจะตัดสินใจตัดสินใจกดปุ่มตามที่เรย์บอกด้วยความรวดเร็ว *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงเปลี่ยนเป็นสีฟ้าคายความตึงเครียด อักษรรูนบนหน้าจอหยุดหมุนวนและเรียงร้อยต่อกันอย่างสมบูรณ์แบบ ประตูเหล็กกล้าบานยักษ์ที่ปิดกั้นทางเดินไปสู่ชั้นถัดไปค่อยๆ เลื่อนเปิดออกพร้อมกับไอความเย็นที่พวยพุ่งออกมา "เห็นไหมล่ะครับ? ผมบอกแล้วว่าผมไม่ได้มีดีแค่ปาก" เรย์ยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความภาคภูมิใจ วินเซนต์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด ยอมรับในใจเงียบๆ ว่าเด็กนี่มีฝีมือสมคำร่ำลือจริงๆ แต่ปากหนากลับเลือกที่จะพูดสวนทางกับความรู้สึก "แค่ฟลุ๊คหรอกน่า... อย่าเพิ่งหางพองโตไปหน่อยเลย" "ปากแข็งจังนะครับระวังแก่เร็วนะครับคุณวินเซนต์" เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะก้าวขาเดินนำเข้าไปในความมืดของอุโมงค์ชั้นที่สองที่เพิ่งเปิดออก แต่ทว่า... ทันทีที่เรย์ก้าวพ้นธรณีประตูเข้าไป บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความเงียบงันที่ผิดปกติเข้าปกคลุมจนน่าขนลุก แสงไฟฉุกเฉินกะพริบติดๆ ดับๆ เผยให้เห็นเงาดำทึบเคลื่อนไหวอยู่ตามผนังถ้ำ วินเซนต์ที่เดินตามหลังมาติดๆ ขมวดคิ้วมุ่นทันที เขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่พุ่งเป้ามายังพวกเขาจากความมืดมิดเบื้องหน้า "หยุดก่อน เรย์! มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล" เรย์ชะงักฝีเท้า หันกลับมามองวินเซนต์ด้วยรอยยิ้มค้างอยู่บนใบหน้า แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ตั้งตัว ประตูเหล็กบานยักษ์ด้านหลังก็กระแทกปิดลงเสียงดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำปริศนาที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วผนังถ้ำหิน *ครืนนน...!* "ยินดีต้อนรับสู่กับดักจริง... ของจริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นครับ สองหนุ่มอดีตโปรเพลเยอร์" เสียงปริศนาดังขึ้นพร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากเงาดำ ร่างนั้นสวมเสื้อคลุมฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งซ่อนอยู่ใต้เงาหมวก แต่วินเซนต์จำรอยยิ้มมุมปากและน้ำเสียงนั้นได้ทันที เรย์เบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของผู้ที่ยืนขวางทางอยู่ ส่วนวินเซนต์ถึงกับสบถออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจระคนโกรธจัด "แก... มาทำอะไรที่นี่!?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์สุดป่วนของทั้งคู่ในตอนนี้นะครับ