ทักษะที่สวนทาง

"แก... มาทำอะไรที่นี่!?" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของกัปตันกิลด์หน้าใหม่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงหินอัคคีที่ร้อนระอุ เรย์กระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีรัตติกาลพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้เก่าๆ ใกล้กับจุดเกิดของมอนสเตอร์ระดับบอส โดยไม่สะทกสะท้านต่อรังחיรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปรดของวินเซนต์แม้แต่น้อย "โอ๊ะ! ทักทายกันด้วยประโยคนี้เลยเหรอครับ ท่านอดีตโปรเพลเยอร์ผู้เคร่งครัด... ใจคอจะไม่ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันหน่อยหรือไงว่าผมเดินหลงทางมา หรือว่า... ดีใจจนพูดไม่ออกกันแน่" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน กวนประสาทจนเส้นเลือดข้างขมับของวินเซนต์กระตุกวูบ บรรยากาศในปาร์ตี้รูมระดับ S-Rank นี้ตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด สมาชิกคนอื่นๆ ในปาร์ตี้ต่างถอยกรูดไปชิดผนัง พวกเขารู้ดีว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่ "ชาโดว์" (เรย์) กับ "วินเซนต์" อยู่ในรัศมีเดียวกัน มักจะเกิดหายนะประเภทที่ทำให้เซิร์ฟเวอร์เกือบพังทุกครั้งไป "นายเข้ามาในดันเจี้ยนเฉพาะกิจนี้ได้ยังไง ระบบล็อกสิทธิ์ระดับห้าดาว นายไม่มีทางมีโค้ดผ่านประตู" วินเซนต์ก้าวเท้าเข้ามาประชิด ขายาวๆ ก้าวเพียงสองก้าวก็มายืนค้ำหัวคนกวนประสาทเสียแล้ว นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ กลิ่นอายความเป็นผู้นำและความกดดันระดับโปรเพลเยอร์แผ่ซ่านจนคนดูหน้าจอไลฟ์สดถึงกับกลั้นหายใจ เรย์แหงนหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงประดับอยู่บนเรียวปากหยัก สีหน้าไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายื่นมือเรียวไปแตะที่หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัว แล้วกดสลับหน้าต่างสถานะให้วินเซนต์เห็นชัดๆ "โค้ดอะไรกันครับ... ผมก็แค่ใช้ 'เล่ห์เหลี่ยม' เล็กๆ น้อยๆ หลอกยามเฝ้าประตูหน้าทางเข้าด้วยไอเทมขยะชิ้นเดียว แถมด้วยคารมคมคายอีกนิดหน่อย... โลกนี้น่ะวินเซนต์ ไม่ได้มีแค่กฎระเบียบที่นายยึดถือหรอกนะครับ มันมีช่องว่างให้คนฉลาดๆ มุดเข้ามาเสมอแหละ" "ความอวดดีของนายมันจะฆ่าตัวตายสักวัน เรย์" วินเซนต์กัดฟันกรอด มือหนายื่นออกไปกระชากปกเสื้อคอเต่าของเรย์ให้ลุกขึ้นยืนประชิดตัว แรงปะทะทำให้ลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกัน ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว จนเรย์รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายบุรุษและเหงื่อจางๆ จากความเหนื่อยล้าของการต่อสู้ก่อนหน้า ทว่า... แทนที่จะตื่นกลัว เรย์กลับหัวנסในลำคอเบาๆ ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบเขม่าควันของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ "หืม... โกรธจนหน้าดำคร่ำเครียดขนาดนี้ ระวังแก่เร็วนะครับคุณโปรเพลเยอร์... อีกอย่าง มือรุกฆาตอันดับหนึ่งของประเทศเนี่ย จับปกเสื้อคนอื่นแรงเกินไปแล้วนะ เดี๋ยวคนอื่นเขาจะเข้าใจผิดคิดว่าเรากำลังกุ๊กกิ๊กกันในดันเจี้ยนร้างซะเปล่าๆ" "หุบปาก!" วินเซนต์คำรามลั่น ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ (หรืออาจจะเป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนน่าอันตราย) เขาเกลียดที่สุดคือพวกเล่นนอกกรอบและพวกไม่เคารพกติกา แต่ไอ้เด็กเวรนี่กลับทำลายทุกกฎเกณฑ์แถมยังมายั่วโมโหเขาในเวลาที่สถานการณ์กำลังเป็นตายเท่ากัน "ผมไม่หุบหรอกครับ... เพราะสิ่งที่ผมจะพูดต่อจากนี้ มันคือ 'ทางรอด' เดียวที่พวกนายมี" เรย์เปลี่ยนน้ำเสียงจากกวนประสาทเป็นจริงจังในเสี้ยววินาที ดวงตาสีรัตติกาลฉายแววคมปลาบจนวินเซนต์ชะงักไป บอสประจำดันเจี้ยนชั้นที่หก 'โกเลมเพลิงทมิฬ' กำลังขยับตัวตื่นขึ้นจากแท่นบูชา แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวทำให้หินบนเพดานร่วงกราวลงมา "นายหมายความว่ายังไง" วินเซนต์ผ่อนแรงที่มือลงเล็กน้อย แต่ยังไม่ยอมปล่อย "บอสต้านี้มีการโจมตีทางกายภาพเป็นศูนย์ แต่มันมีเกราะพลังจิตที่ต้านทาน 'เทคนิค' ทุกรูปแบบของนาย... วินเซนต์ เทคนิคระดับพระกาฬที่นายภูมิใจนักหนา ใช้กับมันไม่ได้ผลหรอฃ เพราะมันถูกออกแบบมาให้ทำลายล้างพวกบ้าความสมบูรณ์แบบอย่างนายโดยเฉพาะ" เรย์กระซิบชิดริมหีบปากของอีกฝ่าย เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "แต่โชคดี... ที่ความไร้ระเบียบและเล่ห์เหลี่ยมสกปรกของผม คือทางเดียวที่จะเจาะเกราะมันได้" วินเซนต์มองลึกลงไปในดวงตาของคนตรงหน้า ในนั้นไม่มีร่องรอยของการล้อเล่น มีเพียงความมั่นใจเต็มเปี่ยมและความท้าทายที่รอให้เขาสนองตอบ ปัง! เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวจากด้านหลังทำให้พื้นถล่มลงไปครึ่งแถบ โกเลมเพลิงทมิฬสูงสิบเมตรคำรามลั่นพร้อมกับกวาดหมัดมหึมาพุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ "เวรเอ้ย!" วินเซนต์สบถ ลากตัวเรย์หลบวิถีหมัดได้อย่างเฉียดฉิว แรงลมจากการเหวี่ยงหมัดพัดจนเส้นผมของทั้งคู่ปลิวสยาย ร่างของวินเซนต์โอบประคองเรย์กลิ้งหลบไปตามพื้นหินขรุขระ ก่อนที่ทั้งคู่จะหยุดนิ่งโดยที่วินเซนต์คร่อมทับอยู่ด้านบน แขนแกร่งยันพื้นไว้ข้างศีรษะของเรย์เพื่อป้องกันเศษหินร่วงใส่ ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม เรย์กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะแย้มยิ้มบางๆ ออกมาอย่างเย้ายวน "ไงครับ... 'เทคนิค' การหลบหนีของอดีตโปรเพลเยอร์นี่ใช้ได้เลยนี่นา" วินเซนต์หอบหายใจหนักหน่วง นัยน์ตาสีฟ้ามองริมฝีปากที่ขยับพูดไม่หยุดอย่างเผลอไผล เขารู้สึกว่าหัวใจตัวเองเริ่มเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวจากบอสตรงหน้า แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นร้อนจากร่างใต้ร่างที่กำลังปั่นป่วนประสาทสัมผัสของเขาจนแทบควบคุมไม่อยู่ "เลิกกวนประสat แล้วบอกมา... ว่านายจะใช้วิธีไหนจัดการมัน" วินเซนต์ขบกรามแน่น พยายามดึงสติกลับมาจากความวุ่นวายในใจ เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นแตะปลายคางของวินเซนต์อย่างถือดี ดวงตาสีรัตติกาลทอประกายเจ้าเล่ห์ "ง่ายมากครับ... นายใช้เทคนิคดึงความสนใจมันไว้ ส่วนเล่ห์เหลี่ยมชั่วร้ายแบบผม... จะเป็นคนจัดการตอดเลือดมันเองจนตายคาเท้า... ตกลงไหมครับ ท่านกัปตัน?" วินเซนต์ยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบรับหรือปฏิเสธ แสงสว่างวาบสีแดงฉานก็สาดส่องลงมาจากเพดานถ้ำ พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยที่กำลังกรูเข้ามาล้อมรอบพวกเขาทั้งคู่อย่างรวดเร็วจากทุกทิศทุกทาง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโลดแล่นในดันเจี้ยนเดือดระอุไปด้วยกันนะครับ