ความจริงที่ไม่คาดคิด

“ถอนตัวเสียเถอะรินรดา ก่อนที่เศษซากความภูมิใจของตระกูลเธอจะมอดไหม้ไปมากกว่านี้” คีรีนกระแทกแฟ้มเอกสารสีดำลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ เสียงนั้นดังสนั่นสะท้อนไปทั่วห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และความกดดันที่เกือบจะทำให้รินรดาขาดใจตายตรงนั้น เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่สั่นระริก มือเรียวบางกำกระโปรงแน่นจนขึ้นข้อขาว “คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินว่าตระกูลฉันเหลือค่าแค่ไหน!” รินรดาตวาดกลับ แม้เสียงจะสั่นแต่แววตาของเธอยังคงรั้นดื้อไม่ยอมแพ้ “ที่คุณทำอยู่ตอนนี้มันไม่ใช่การช่วยเหลือนักธุรกิจหรอกคีรีน แต่มันคือการข่มเหงคนไม่มีทางสู้!” คีรีนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มันทุ้มต่ำและบาดลึกเข้าไปถึงกระดูก เขาขยับกายเข้าหาเธอช้าๆ เงาร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟจนรินรดารู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรงขังที่มองไม่เห็น กลิ่นน้ำหอมบุรุษราคาแพงผสมกับความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของเขากำลังคุกคามสติของเธอ “ไม่มีทางสู้?” เขาทวนคำพลางเชยคางเธอขึ้นด้วยนิ้วเรียวยาว สัมผัสนั้นไม่ได้นุ่มนวล ทว่าไม่ได้รุนแรงจนน่าเกลียด มันเป็นสัมผัสที่แฝงไปด้วยคำสั่ง “รินรดา... เธอคิดจริงๆ หรือว่าวิกฤตที่บ้านของเธอเผชิญเมื่อห้าปีก่อน ตระกูลศิรินทร์ธาดาจะรอดมาได้ด้วยปาฏิหาริย์?” รินรดานิ่งงัน หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบเมื่อเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของเขา มันไม่ใช่ความเกลียดชังที่เขาเคยใช้บังหน้า แต่มันคือ ‘ความเจ็บปวด’ ที่ถูกซ่อนไว้ใต้ชั้นน้ำแข็งหนาเตอะ “คุณหมายความว่ายังไง...” เธอถาม เสียงแหบพร่า คีรีนไม่ได้ตอบในทันที เขาผละจากเธอแล้วเดินไปที่ตู้เซฟหลังรูปภาพวาดสีน้ำมัน เขาหมุนรหัสอย่างคล่องแคล่วก่อนจะหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าที่ดูซอมซ่อออกมาวางตรงหน้าเธอ “เปิดดูสิ... แล้วเธอจะรู้ว่า ‘ปีศาจ’ ที่เธอสาปแช่งอยู่ทุกวัน คือคนที่ประคองลมหายใจของพ่อเธอไว้จนถึงวินาทีสุดท้าย” รินรดาหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ลายมือที่ปรากฏในนั้นคือลายมือของผู้เป็นพ่อที่ล่วงลับไปแล้ว เนื้อหาภายในเต็มไปด้วยตัวเลขบัญชีที่ถูกทำเครื่องหมายกากบาทสีแดง ทว่าในหน้าสุดท้าย มีข้อความที่ถูกเขียนด้วยปากกาหมึกซึมสีน้ำเงินเข้มที่เธอคุ้นตาเหลือเกิน... ลายมือของคีรีน *‘เงินลงทุนรอบที่สาม: โอนผ่านบัญชีลับ เพื่อรักษาเกียรติของตระกูลศิรินทร์ธาดา... ไม่ต้องให้รินรดารู้’* ดวงตาของรินรดาเบิกกว้าง ความจริงที่เธอเพิ่งได้รับรู้ประหนึ่งค้อนปอนด์ฟาดลงกลางใจ ทุกคำด่าทอ ทุกความเกลียดชังที่เธอเคยมีต่อเขากลายเป็นอาวุธที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเอง เขาไม่ใช่ศัตรู แต่เขาคือผู้ที่ควักหัวใจตัวเองออกมาวางแทบเท้าเธอ ในขณะที่เธอเฝ้าแต่กอบโกยและตำหนิเขาจากความเข้าใจผิดที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องเธอ “ทำไม...” รินรดาปล่อยสมุดเล่มนั้นร่วงลงบนพื้น เสียงสะอื้นหลุดรอดออกมาโดยไม่อาจควบคุม “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ ถ้าคุณเกลียดฉัน... ถ้าคุณต้องการทำลายครอบครัวฉันตั้งแต่แรก แล้วทำไมต้องยอมเสียเงินมหาศาลเพื่อช่วยคนที่คุณไม่เคยเห็นหัว!” คีรีนหันหลังกลับมา ร่างสูงใหญ่ดูอ่อนล้าลงทันตาเห็น เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นด้วยคำพูด แต่เดินตรงเข้ามาคว้าข้อมือเธอแล้วกระชากเข้าไปในอ้อมกอดแรงๆ จนเธอต้องแนบหน้าลงบนแผงอกแกร่งของเขา “เพราะฉันมันโง่ไงรินรดา” เสียงของเขาแผ่วเบาจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ “โง่ที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อเห็นเธอมีชีวิตอยู่ต่อ แม้ว่าสุดท้ายเธอจะมองฉันเป็นเพียงปีศาจที่ไร้หัวใจก็ตาม” บรรยากาศในห้องเงียบสนิทลงในฉับพลัน มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสองที่สอดประสานกันท่ามกลางความอึดอัดที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความโหยหา รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความเกลียดชังที่เคยเป็นกำแพงหนาเริ่มร้าวรานและพังทลายลงจนหมดสิ้น ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะเงยหน้าขึ้นเพื่อเอ่ยคำถามที่ค้างคา เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างดุดันจากด้านนอก พร้อมกับเสียงของอคินที่ตะโกนแทรกผ่านเข้ามาโดยไม่รออนุญาต “คีรีน! ปล่อยตัวเธอออกมา เดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าวันนี้เธออยู่ในห้องนี้ และฉันก็มีสิ่งที่เธอต้องรู้เกี่ยวกับ ‘อดีต’ ของผู้ชายคนนี้มากกว่าที่เธอเห็นในสมุดนั่น!” คีรีนชะงัก ร่างกายของเขากลายเป็นหินทันทีที่ได้ยินชื่อของอคิน มือที่โอบรัดรินรดาไว้แน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะหลุดลอยไป รินรดาหันไปมองประตูที่กำลังถูกผลักเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เธอรู้ดีว่าคำสารภาพของอคินหลังจากนี้ อาจเป็นจุดจบของความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มก่อตัวขึ้นด้วยความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ ประตูห้องเปิดผางออก อคินยืนอยู่ตรงนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยไฟแค้น ในมือเขามีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเหมือนจะเป็นชนวนระเบิดลูกสุดท้ายที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างให้ราบคาบ “รินรดา... ออกมาหาฉัน” อคินแสยะยิ้ม “ถ้าเธอรู้ว่าคีรีนไม่ได้แค่ช่วยพ่อเธอ แต่เขาเป็นคนสั่งการให้พ่อเธอต้องกลายเป็นคนล้มละลายแต่แรก... เธอจะยังกล้าเรียกเขาว่าผู้มีพระคุณอยู่อีกไหม?” มิดไนท์คิสหวังว่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเปิดเผยจะทำให้ทุกท่านลุ้นจนแทบหยุดหายใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ