การเผชิญหน้ากับความจริง

“คุณบอกว่ารักฉัน แต่สิ่งที่คุณทำกับครอบครัวฉัน... มันคือการทรยศที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้เลยนะคีรีน!” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตากลับแน่วแน่ราวกับใบมีดที่พร้อมจะกรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราของคีรีน วรโชติเมธี หญิงสาวไม่ได้ยืนร้องไห้ฟูมฟายเหมือนครั้งไหนๆ ทว่ามือที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อจนห้อเลือดนั้น คือหลักฐานว่าความอดทนของเธอได้ขาดสะบั้นลงแล้ว คีรีนที่กำลังจรดปากกาลงบนเอกสารสำคัญนิ่งชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นเย็นชาเสียจนรินรดาเผลอกลั้นหายใจ เขาไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านกับคำกล่าวหานั้นแม้แต่น้อย เขาวางปากกาลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง เสียงที่มันกระทบกับพื้นผิวไม้ดังก้องกังวานราวกับเสียงเคาะโลงศพ “คำว่ารักในพจนานุกรมของผม กับสิ่งที่คนอย่างคุณเข้าใจ... มันไม่เคยเป็นภาษาเดียวกัน รินรดา” เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง ตัวสูงใหญ่บดบังรัศมีของแสงไฟสลัวภายในห้องจนดูน่าเกรงขาม “คุณมองว่ามันเป็นการทรยศ แต่ผมมองว่ามันคือการจัดระเบียบใหม่ให้กับชีวิตที่แสนไร้ค่าของพวกคุณ” “จัดระเบียบ? ด้วยการฮุบหุ้นบริษัทพ่อฉัน และทำให้พวกท่านต้องเผชิญกับมรสุมหนี้สินน่ะเหรอ!” เธอโพล่งออกไป ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่ “บอกความจริงฉันมาสิว่าทำไม! ทำไมต้องเป็นฉัน? ทำไมต้องเป็นครอบครัวของฉันที่ต้องรับกรรมจากความแค้นที่คุณมีต่อคนอื่น?” คีรีนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากร่างกายที่กำยำและอำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับกำแพงที่บีบให้รินรดาต้องถอยร่น เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เธอได้กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ผสมกับกลิ่นไอความเย็นเยียบที่แสนอันตราย นิ้วเรียวยาวของเขาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้เธอต้องสบตากับดวงตาที่ลึกล้ำราวกับห้วงเหว “อย่าพยายามหาคำตอบที่คุณเองก็อาจจะทนรับความจริงไม่ได้เลย” “ฉันจะรับได้หรือไม่ได้ มันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน!” เธอสะบัดหน้าหนี แววตาตัดพ้อรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส “คีรีน... หากความสัมพันธ์ของเรามันคือพันธะที่ต้องแลกด้วยชีวิตของคนในครอบครัว บอกฉันมาคำเดียวว่าคุณเคยมีความรู้สึกจริงใจให้ฉันบ้างไหม หรือฉันก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่งในกระดานที่คุณใช้แก้แค้นความหลังที่เน่าเฟะนั่น?” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ คีรีนจ้องมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดนั้นด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ราวกับเขากำลังพิจารณาชิ้นงานศิลปะที่สวยงามแต่ไร้ความรู้สึก “คำตอบเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ “คำตอบคือ... การที่คุณยังยืนอยู่ตรงนี้หายใจรดต้นคอผมอยู่ได้ ก็ถือเป็นโชคดีมหาศาลสำหรับคุณแล้ว อย่าได้ริอาจถามหาสิ่งที่มันไม่มีอยู่จริงอย่างความจริงใจเลย เพราะต่อให้ผมพูดอะไรออกไป คุณก็ไม่เชื่ออยู่ดี” เขาสะบัดมือออกราวกับสัมผัสเธอคือสิ่งที่น่ารังเกียจ ก่อนจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟจากเมืองเบื้องล่าง “ออกไปซะ รินรดา ก่อนที่ความอดทนของผมจะหมดลงจริงๆ ผมไม่อยากให้คุณได้เห็นด้านที่โหดร้ายกว่านี้ของผม” “ฉันจะไป... แต่ฉันจะไม่ยอมให้คุณบงการชีวิตฉันแบบนี้ต่อไปแน่” เธอเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่ทำให้คีรีนถึงกับขมวดคิ้ว “จำไว้ว่าสิ่งที่เริ่มด้วยการบังคับ มันมักจะจบลงด้วยความสูญเสียเสมอ” รินรดากำลังจะก้าวเดินออกไปจากห้อง แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินเข้ามาใกล้ประตูห้องทำงานกลับทำให้เธอหยุดชะงัก มือหนาของอคินที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตทำให้บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปทันที เขาเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่ส่งตรงไปให้คีรีน ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่ดูแคลน “เสียดายจังนะ ที่ผมเข้ามาขัดจังหวะช่วงเวลาหวานชื่นของพวกคุณ” อคินเอ่ยขึ้นพลางมองเอกสารบนโต๊ะ “ดูเหมือนว่าความลับที่คีรีนพยายามจะปิดตาย... กำลังจะถูกเปิดเผยจากปากของผมแทนแล้วล่ะ” คีรีนหันขวับ สายตาเขาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ “อคิน! แกเข้ามาที่นี่ทำไม!” “มาบอกความจริงที่แกไม่กล้าบอกเมียตัวเองยังไงล่ะ คีรีน” อคินหัวเราะร่า ก่อนจะก้าวเข้าไปหารินรดาแล้วกระซิบด้วยเสียงที่พอจะให้คีรีนได้ยินชัดเจน “ผู้หญิงคนที่เขาพร่ำเพ้อหาในคืนที่มึนเมา ไม่ได้ตายไปเพราะอุบัติเหตุหรอกนะรินรดา แต่เธอหนีไปกับคนรักใหม่... และคีรีนคนนี้แหละ ที่เป็นคนวางแผนกำจัดพวกเขาทั้งคู่ทิ้งอย่างเลือดเย็นที่สุด!” รินรดาตัวชาดิ่ง เธอมองไปที่คีรีนด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นใบหน้าที่เรียบเฉยอย่างน่าขนลุกของชายผู้เป็นสามีในนาม ความจริงที่อคินเพิ่งขุดคุ้ยออกมานั้นเปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่รอวันปะทุ และดูเหมือนว่าในวินาทีนี้ ทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อมั่นเกี่ยวกับคีรีนกำลังพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี... แล้วแบบนี้ เธอจะยังกล้าอยู่เคียงข้างกับปีศาจในคราบมนุษย์คนนี้ต่อไปได้อย่างไรกัน! มิดไนท์คิสหวังว่าเหตุการณ์ในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนแทบหยุดหายใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ