บาดแผลที่ใจของมาเฟีย

"อย่าขยับค่ะ... ถ้าคุณไม่อยากให้แผลที่ไหล่ฉีกขาดไปมากกว่านี้" น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่าเล็กน้อยขณะที่มือเรียวบางของเธอสั่นเทาขณะถือสำลีชุบน้ำเกลือ เธอพยายามประคองสติท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วห้องนอนกว้างขวางของคีรีน แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสะท้อนให้เห็นรอยแผลฉกรรจ์ที่พาดผ่านหัวไหล่หนาของชายหนุ่ม—รอยกระสุนถากที่เกิดจากการเข้าขวางวิถีกระสุนของอคินเพื่อปกป้องเธอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน คีรีนขบกรามแน่นจนสันกรามคมชัดนูนเด่น เขาไม่ได้ร้องออกมาสักคำแม้หยาดเหงื่อจะซึมพราวตามไรผม ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังตั้งใจทำแผลให้เขาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความเย็นชาอย่างที่เคยเป็น แต่มันมีความเจ็บปวดลึกๆ และความหวงแหนที่เขายากจะปิดบัง "ทำไมถึงต้องเอาตัวเข้ามารับแทน... คุณก็รู้ว่านั่นมันอันตรายแค่ไหน" รินรดาถามเสียงเบาหวิว หยดน้ำตาเอ่อล้นคลอหน่วยตาแต่เธอกลั้นมันไว้สุดชีวิต เธอรู้ดีว่ามาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขาไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้กับผู้หญิงที่เขาบอกว่าซื้อตัวมาด้วยสัญญาพันธะ คีรีนแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมืออีกข้างที่ยังใช้การได้ดีขึ้นมาเช็ดคราบน้ำตาบนแก้มเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่นจนรินรดาเผลอหลับตาพริ้ม "เพราะถ้าผมปล่อยให้มันโดนคุณ... หัวใจของผมคงหยุดเต้นไปก่อนที่จะได้รับบาดแผลนี้เสียอีก" ประโยคนั้นทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้นมองสบตาเขา สายตาของเขามีแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้เธอยอมศิโรราบทุกครั้ง ไม่ใช่เพราะสัญญา ไม่ใช่เพราะพันธะ แต่เป็นเพราะความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวขึ้นลึกๆ ในใจที่เขามีต่อเธอจริงๆ "คีรีน... คุณกำลังทำให้ฉันสับสน" "สับสนงั้นเหรอ?" เขาขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าอกกว้างสัมผัสกับไหล่บางของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ข้างหู "ผมถูกสอนมาให้มองโลกในแง่ร้าย มองทุกคนเป็นศัตรู โดยเฉพาะคนที่อยู่ข้างกาย... แต่กับคุณ รินรดา ผมกลับอยากทิ้งความแค้นทั้งหมดที่มี เพียงเพื่อจะได้เห็นคุณยิ้มให้ผมสักครั้ง" มือของรินรดาสั่นหนักกว่าเดิม เธอวางผ้าพันแผลลงข้างๆ แล้วขยับเข้าไปโอบกอดเขาอย่างระมัดระวังที่สุด เธอสัมผัสได้ถึงความหนาวสั่นภายใต้ร่างกายที่ดูแข็งแกร่งนั้น มันคือบาดแผลทางใจที่เขาสั่งสมมาเนิ่นนานจากการถูกหักหลังในอดีต "ฉันจะไม่ไปไหน... ฉันอยู่ที่นี่กับคุณแล้ว" เธอพึมพำชิดอกกว้าง สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเขา คีรีนหลับตาลง ซึมซับไออุ่นที่โหยหามาตลอดชีวิต ในขณะที่เขากำลังจะโน้มใบหน้าลงไปประทับจูบที่หน้าผากของเธอ เสียงเคาะประตูห้องอย่างแรงและรวดเร็วก็ดังขึ้น ขัดจังหวะช่วงเวลาที่แสนเปราะบางนี้ลงอย่างไม่ใยดี "คุณคีรีนครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนผ่านประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "อคินมันบุกไปที่โกดังสำรองของเราตอนนี้เลยครับ และที่สำคัญ... มันไม่ได้มาคนเดียว มันพาคนที่คุณคิดว่าตายไปแล้วกลับมาด้วย!" คีรีนผละออกจากรินรดาฉับพลัน ดวงตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับกลายเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและสับสน ร่างสูงลุกขึ้นยืนแม้จะเซไปเล็กน้อยเพราะบาดแผล ก่อนจะคว้าเสื้อสูทที่วางพาดอยู่ขึ้นมาสวมทั้งที่ยังไม่ได้พันแผลให้เสร็จสิ้น "ใคร... ใครที่ตายไปแล้ว?" รินรดารีบลุกขึ้นถามด้วยความใจเสีย คีรีนหันกลับมามองเธอ ดวงตานั้นไม่ได้มองที่เธอเพียงคนเดียว แต่มองทะลุไปถึงอดีตที่เขาหวาดกลัวที่สุด "คนเดียวที่รู้จักความลับในหัวใจผม... คนที่ครั้งหนึ่งผมเคยรักหมดใจ และเป็นคนที่ทรยศผมอย่างเลือดเย็นที่สุด" เขาสาวเท้าก้าวออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ท่ามกลางความเงียบงันที่คืบคลานเข้ามาพร้อมกับความจริงที่ว่า... อดีตที่น่าสะพรึงกลัวของเขากำลังจะทำลายทุกอย่างที่เธอกับเขากำลังสร้างขึ้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนอันโหดร้ายนี้ไปกับมิดไนท์คิสนะคะ