อ้อมกอดของผู้พิทักษ์

“หลบไปข้างหลังฉัน!” เสียงคำรามต่ำในลำคอของคีรีนดังแข่งกับเสียงโลหะเสียดสีกันท่ามกลางความมืดมิดของโกดังร้าง กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นเขม่าปืนอบอวลจนน่าคลื่นไส้ รินรดารู้สึกได้ถึงแรงกระชากที่ต้นแขนก่อนที่ร่างของเธอจะถูกเหวี่ยงไปอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มผู้เป็นดั่งพายุร้ายในชีวิตของเธอ “คีรีน... คุณเลือดออก...” เสียงของเธอสั่นพร่า ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นคราบสีแดงฉานไหลซึมออกมาจากเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทตรงบริเวณหัวไหล่ของเขา “ฉันบอกให้เงียบ!” เขาตวาดกลับ ทว่าแววตาที่จ้องมองไปยังเงามืดเบื้องหน้ากลับไม่มีความหวาดหวั่น มีเพียงความดุดันของสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขตของตน อคินก้าวออกมาจากมุมมืด รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าคมคายของชายผู้เป็นศัตรูหัวใจและศัตรูทางธุรกิจของคีรีน ในมือของเขามีปืนพกกระบอกเล็กที่เล็งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ “ความรักทำให้อ่อนแอลงนะคีรีน ไม่น่าเชื่อว่ามาเฟียผู้ไร้ความปรานีอย่างแก จะยอมเอาตัวมารับกระสุนแทนผู้หญิงคนเดียว” คีรีนเหยียดยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่ลมหายใจเริ่มหอบถี่ ความเจ็บปวดจากการถูกกระสุนถากไหล่ไม่ได้ทำให้เขาสั่นสะเทือนแม้แต่น้อย “ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นแค่ ‘คนเดียว’ สำหรับฉัน แต่เธอคือทุกอย่างที่แกไม่มีวันแตะต้องได้” จังหวะที่คีรีนขยับตัวพุ่งเข้าใส่อคิน รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความเย็นชาที่เธอเคยเกลียดชัง บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความห่วงหาอย่างประหลาด เมื่อครู่เขาเพิ่งใช้ร่างตนเองเป็นโล่กำบังกระสุนนัดที่หวังปลิดชีพเธอ ความเจ็บปวดของเขาเหมือนเข็มพันเล่มที่ทิ่มแทงลงบนใจของเธอเอง เสียงปืนดังขึ้นอีกนัดกึกก้องไปทั่วโกดัง ร่างของคีรีนเซไปเล็กน้อยแต่เขาก็สามารถกดอคินลงกับพื้นได้สำเร็จ ก่อนจะใช้ด้ามปืนฟาดเข้าที่ท้ายทอยของศัตรูจนแน่นิ่งไป ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ รินรดารีบปราดเข้าไปประคองร่างหนาที่เริ่มทรุดลง คีรีนพิงหลังกับลังไม้เก่าๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเย็นชาบัดนี้ซีดเผือด แต่เขายังคงจ้องมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “คุณบ้าไปแล้วเหรอ... ทำไมต้องเอาตัวมารับกระสุน!” เธอร้องถาม น้ำตาเอ่อล้นคลอหน่วยตา มือบางพยายามกดแผลที่ต้นแขนของเขาไว้ด้วยความสั่นเทา คีรีนยกมือขึ้น เกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วเขานั้นอบอุ่นผิดกับบุคลิกที่เขาสร้างขึ้นมา “เพราะถ้าเป็นริน... ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตของฉันกี่ครั้ง ฉันก็ยอม” คำพูดนั้นราวกับค้อนหนักที่ทุบลงบนกำแพงน้ำแข็งในใจของรินรดาพังทลายลง ความระแวง ความโกรธแค้นที่เขาเคยบังคับขู่เข็ญเธอนั้นมลายสิ้น เหลือเพียงความซาบซึ้งและหัวใจที่เริ่มเต้นเป็นจังหวะเดียวกับเขา เธอไม่เคยคิดเลยว่าชายที่ดูไร้หัวใจคนนี้จะปกป้องเธอได้มากถึงเพียงนี้ “ทำไมคุณถึง... ทำดีกับฉันขนาดนี้” เธอถามเสียงแผ่ว คีรีนจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความสเน่หาที่ล้ำลึก “เพราะในวันที่ฉันมืดมอดที่สุด มีเพียงเธอที่มองเห็นความเป็นมนุษย์ในตัวฉัน รินรดา... เธออาจจะเป็นพันธะที่ฉันสร้างขึ้น แต่ตอนนี้ เธอคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันอยากมีชีวิตอยู่ต่อ” รินรดาโน้มตัวลงไปซบหน้าอกแกร่ง สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของเขา เธอเริ่มเชื่อมั่นในตัวเขาแล้ว เชื่อว่าภายใต้เงาที่น่าสะพรึงกลัวนี้ ยังมีความรักที่แท้จริงซ่อนอยู่ ทว่า... ในวินาทีที่ความรู้สึกของทั้งสองกำลังหลอมรวมกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากด้านนอกโกดัง พร้อมกับเสียงไซเรนของรถตำรวจที่ดังก้องเข้ามาใกล้ คีรีนขมวดคิ้วแน่น เขาลุกขึ้นยืนแม้จะเซเล็กน้อย “พวกมันไม่ได้มาคนเดียว” เขาหันมาคว้ามือเธอแน่น “ฟังนะริน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ อย่าปล่อยมือฉัน” ทว่าก่อนที่พวกเขาจะก้าวเท้าออกจากเงามืด ประตูโกดังก็ถูกเปิดออกด้วยแรงมหาศาล แสงไฟจากภายนอกสาดส่องเข้ามาทำให้รินรดาต้องหรี่ตาลง เมื่อภาพของชายในชุดสูทสีเทาผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับบิดาของเธอปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ชายคนนั้นยิ้มกว้าง แต่นัยน์ตาไม่มีความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย “คีรีน... นายดูแลลูกสาวฉันดีเกินไปจนลืมไปหรือเปล่าว่า... ฉันเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย” รินรดาตัวแข็งทื่อ คำพูดของชายผู้นี้ทำลายความหวังทั้งหมดที่เธอเพิ่งก่อร่างสร้างขึ้นมาในใจ ความจริงที่ถูกปิดบังไว้กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับมิดไนท์คิสในบทที่เข้มข้นที่สุดตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ