อันตรายที่คืบคลาน

"ปล่อยฉัน! บอกให้ปล่อยไง!" เสียงตะโกนของรินรดาดังฝ่าความเงียบงันของตรอกมืดหลังห้างสรรพสินค้าหรูหราที่เธอก้าวเข้ามาเพียงเพราะต้องการเลี่ยงการจราจรติดขัด แต่ดูเหมือนว่าความรีบร้อนของเธอจะกลายเป็นการเดินเข้าสู่กับดักที่ใครบางคนวางเอาไว้ ชายฉกรรจ์สองคนในชุดสูทสีดำสนิทขนาบข้าง มือหนาหยาบกร้านปิดปากเธอแน่น กลิ่นคลอโรฟอร์มจางๆ ที่แตะจมูกทำให้สติที่เคยแจ่มใสเริ่มพร่าเลือน รินรดาพยายามดิ้นรนสุดกำลัง ส้นสูงของเธอครูดไปกับพื้นปูนจนเกิดเสียงน่ารำคาญใจ แต่สำหรับเธอมันคือเสียงเรียกร้องความช่วยเหลือครั้งสุดท้าย "อย่าดิ้นให้เหนื่อยเลยคุณหนู... นายสั่งมาแค่ให้พาไปปรับทัศนคติ ไม่ได้สั่งให้ฆ่าแกงกันหรอก" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบข้างหู หัวใจของรินรดาเต้นรัวราวกับกลองรบ นามของ 'คีรีน' ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง ความกลัวไม่ได้เกาะกินหัวใจเธอเท่ากับความเสียใจที่เธอยังไม่ได้สะสางความเข้าใจผิดกับเขาให้กระจ่าง หากวันนี้เธอต้องจบชีวิตลงที่นี่โดยที่เขายังมองเธอเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมแค้น... นั่นคือสิ่งที่เธอหวาดกลัวที่สุด ท่ามกลางความสลัว ปลายกระบอกปืนสีเงินวาววับปรากฏขึ้นในมือของชายอีกคน แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางสะท้อนคมเหล็กจนรินรดารู้สึกถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้าถึงกระดูก "ใคร... ใครส่งพวกแกมา" เธอพยายามเค้นเสียงถาม แม้ลำคอจะตีบตัน "เดี๋ยวไปถึงที่นั่นก็รู้เอง... คนที่รักคุณมากจนอยากขังไว้ในกรงทองยังไงล่ะ" คำพูดนั้นทำให้รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก อคิน? หรือว่าจะเป็นคีรีนที่ตัดสินใจจบเกมด้วยวิธีที่รุนแรงที่สุด? ความสงสัยถูกตัดขาดด้วยแรงกระชากที่ไหล่ ร่างระหงถูกเหวี่ยงไปพิงผนังตึกที่เต็มไปด้วยคราบเขม่า รินรดาอาศัยจังหวะที่ชายฉกรรจ์เผลอ ยกเท้าขึ้นถีบเข้าที่หน้าขาของมันอย่างสุดแรงก่อนจะวิ่งหน้าตั้งเข้าไปในซอยลึก "จับตัวนังนั่นไว้! อย่าให้ถึงมืออคินก่อน!" เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งไล่กวดมาติดๆ รินรดาหอบหายใจจนอกกระเพื่อม เธอรู้ดีว่าในยามนี้ไม่มีใครช่วยเธอได้นอกจากตัวเอง สติที่เริ่มเหลือน้อยลงทุกทีทำให้ทัศนวิสัยของเธอเริ่มบิดเบี้ยว เธอพยายามหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋า แต่ปลายนิ้วกลับสั่นเทาจนเครื่องร่วงหล่นลงพื้น *เคร้ง!* เสียงหน้าจอแตกละเอียดดังก้องในความเงียบ รินรดาหยุดชะงักเมื่อพบว่าสุดทางเดินคือทางตัน กำแพงคอนกรีตสูงตระหง่านกั้นขวางทางรอด เธอยืนหันหลังชนกำแพง สายตามองไปรอบๆ อย่างสิ้นหวัง ก่อนจะพบเงามืดของรถตู้สีดำคันหนึ่งจอดสนิทอยู่ที่ท้ายซอย ประตูรถเลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่ภายใน... อคิน เขาไม่ได้รับความโกรธเกรี้ยวเหมือนคีรีน ทว่าแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความกระหายและอำนาจมืด "ว่าไงคนสวย... ดูท่าทางคุณจะหนีเสือปะจระเข้มาสินะ" อคินเอ่ยขึ้น รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ดูเป็นมิตร หากแต่ดูเหมือนพญาเสือที่กำลังมองเหยื่อในกรง รินรดาถอยหลังจนชิดกำแพง เธอไม่มีทางหนีอีกแล้ว แต่ทว่าในวินาทีที่อคินก้าวลงจากรถ เสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตหรูที่คุ้นเคยก็ดังคำรามกึกก้องไปทั่วซอย แสงไฟสูงสาดส่องเข้ามาจนทุกคนต้องยกมือขึ้นป้องตา รถคันนั้นเบรกตัวโก่งจนเกิดรอยลากยาวบนพื้น ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของคีรีนจะก้าวลงมาด้วยท่าทีนิ่งสงบ ทว่าในมือของเขากลับมีปืนพกกระบอกใหญ่ที่จ่อตรงมายังอคินโดยไม่มีความลังเล "ปล่อยเธอ" คีรีนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนอากาศรอบข้างดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นในทันใด อคินหัวเราะร่า "มาไวดีนี่... แต่คีรีน นายคิดเหรอว่าวันนี้ฉันจะมาคนเดียว?" สิ้นคำพูดของอคิน เสียงปืนหลายนัดก็ดังขึ้นพร้อมกันราวกับเสียงประทัดในงานเทศกาล รินรดาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความตกใจ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนขยับไม่ได้ เธอเห็นคีรีนหลบเข้าหลังรถอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาเหลือบมามองเธอเพียงเสี้ยววินาที... สายตาที่ไม่ได้เย็นชาอย่างที่เคย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่เขาพยายามปิดบังไว้ไม่ให้ใครเห็น ในตอนที่รินรดากำลังจะกรีดร้อง เธอเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนโผล่มาจากมุมตึกทางด้านหลังของคีรีน... ปืนกระบอกสีดำเงาเล็งตรงไปที่ศีรษะของเขาอย่างแม่นยำ "คีรีน! ระวังข้างหลัง!" กระสุนนัดหนึ่งถูกลั่นออกไป เสียงปืนแผดก้องอีกครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะตกอยู่ในความเงียบงัน... ความเงียบที่น่ากลัวกว่าเสียงปืนหลายเท่านัก รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างของใครบางคนทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมเปื้อนบนเสื้อสูทสีเข้ม... มิดไนท์คิสหวังว่าเหตุการณ์ในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนแทบหยุดหายใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ