รอยจูบที่มาพร้อมหนาม

“อย่าสำคัญตัวผิดไปว่าการที่ฉันยอมอยู่ในกรงขังนี้ หมายความว่าฉันจะเป็นของเล่นให้คุณเชิดหุ่นเล่นได้ตามใจชอบนะคะ คุณคีรีน” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาของเธอกลับแน่วแน่ราวกับคมมีดที่พร้อมจะกรีดลงบนความถือดีของชายหนุ่มตรงหน้า เธอขยับกายถอยหลังจนแผ่นหลังบางชิดติดกับผนังห้องทำงานที่ตกแต่งด้วยไม้โอ๊คเนื้อดี กลิ่นอายของซิการ์ราคาแพงผสมผสานกับน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ ของเขากำลังกดทับลมหายใจเธอจนแทบขาดห้วง คีรีน วรโชติเมธี ไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขากลับก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอกลายเป็นศูนย์ ฝ่ามือหนาที่ผ่านการกรำศึกในโลกมืดมานับไม่ถ้วนยกขึ้นมาตรึงไว้ที่ผนังขนาบข้างใบหน้าหวานอย่างรวดเร็ว กักขังเธอไว้ในวงแขนที่เปรียบเสมือนกรงขังไร้ลูกกรง “ของเล่นงั้นหรือ?” เขาเค้นเสียงหัวเราะต่ำๆ ในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองไปทั่วใบหน้าของหญิงสาวราวกับจะสำรวจร่องรอยของความหวาดกลัว “รินรดา... คนที่ต้องแบกรับหนี้สินก้อนโตของครอบครัวจนต้องเอาชีวิตมาผูกไว้กับคนอย่างฉัน ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะต่อรองเรื่องนิยามของตัวเองด้วยซ้ำ” “ฉันไม่ใช่คนทรยศเหมือน ‘เธอคนนั้น’ ของคุณนะคะ!” เพียงแค่คำพูดนั้นหลุดออกจากปาก บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปราวกับพายุที่ก่อตัวขึ้นกะทันหัน คีรีนกระชากแขนเรียวของเธอเข้าหาตัวจนร่างกายของรินรดาปะทะเข้ากับแผงอกแข็งแกร่งอย่างแรง มืออีกข้างของเขาเชยคางมนขึ้น บีบบังคับให้เธอต้องสบตาที่ลุกโชนด้วยเพลิงโทสะอย่างไม่อาจหลบเลี่ยงได้ “อย่าได้ริอ่านเอาชื่อของคนสารเลวนั่นมาเปรยในที่แห่งนี้” เสียงของเขาทุ้มต่ำและเยือกเย็นจนน่าขนลุก “เธอไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่ฉันกำลังมอบให้ในตอนนี้ มันคือความเมตตา... หรือเป็นรอยหนามที่จะฝังลึกในใจเธอกันแน่” คีรีนไม่ปล่อยให้เธอได้แก้ต่าง ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาประทับจูบที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย มันคือการบดเบียดที่เร่าร้อนและดิบเถื่อน ราวกับจะประกาศศักดาความเป็นเจ้าของเหนือร่างกายที่กำลังสั่นสะท้านภายใต้อาณัติของเขา รินรดาพยายามเม้มปากแน่น พยายามต่อต้านสัมผัสที่น่ารังเกียจนี้ด้วยการจิกปลายนิ้วลงบนต้นแขนแกร่ง แต่ดูเหมือนนั่นจะยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้พลุ่งพล่านยิ่งขึ้น รสสัมผัสที่ได้มาไม่ใช่ความหอมหวาน แต่เป็นกลิ่นอายของหยาดเลือดและหยดน้ำตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันงดงาม คีรีนผละออกมาเพียงเล็กน้อยเพื่อดึงลมหายใจ ทว่ายังคงกดร่างเธอไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดผิวแก้มเนียน ก่อนจะกระซิบถ้อยคำที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น “คนอย่างเธอ... ต้องเรียนรู้ที่จะก้มหัวให้เป็น ก่อนที่จะคิดจะเหยียบย่ำลงบนแผลเป็นของคนอื่น” นิ้วเรียวยาวของเขาไล้ไปตามลำคอระหง แผ่วเบาจนน่าขนลุก มันไม่ใช่สัมผัสที่เปี่ยมด้วยความเสน่หา แต่มันคือสัมผัสที่คล้ายกับการจดจำจุดตายของเหยื่อ รินรดาหอบหายใจถี่ สายตาของเธอที่มองเขามีทั้งความชิงชังและความเปราะบางที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว “คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร... ถ้าเกลียดฉันมาก ทำไมไม่ปล่อยฉันไป!” คีรีนแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นเจือปนเลยแม้แต่น้อย “ปล่อยไปงั้นหรือ? หึ... ในเมื่อดอกกุหลาบดอกนี้มันมีหนามแหลมคมนัก ฉันก็อยากจะรู้นักว่าถ้าฉันเด็ดมันมาปักไว้ในอกตัวเอง เลือดของใครกันแน่ที่จะต้องหลั่งรินก่อนกัน” ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะโน้มตัวลงมาอีกครั้ง เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบทำลายจังหวะแห่งความตึงเครียดนั้นลง คีรีนชะงัก สายตาที่เคยจดจ้องเพียงรินรดาเปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็งเมื่อมองไปยังบานประตู “เข้ามา” เขาอนุญาตด้วยเสียงราบเรียบ ทว่ามือยังคงกุมข้อมือของรินรดาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย บานประตูเปิดออกเผยให้เห็นลูกน้องคนสนิทที่มีสีหน้าตื่นตระหนก เขารีบก้าวเข้ามาแล้วกระซิบรายงานด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า แม้จะไม่ได้ยินใจความทั้งหมด แต่รินรดาสังเกตเห็นแววตาของคีรีนที่เปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินชื่อของ ‘อคิน’ คีรีนผละจากเธออย่างกะทันหัน ราวกับรินรดาเป็นเพียงวัตถุไร้ค่าที่เขาสามารถวางไว้ตรงไหนก็ได้ เขาก้าวไปรับโทรศัพท์ที่ลูกน้องยื่นให้พลางปรายตามาทางเธอด้วยแววตาที่คาดเดาไม่ได้ ก่อนจะหันหลังกลับมาเผชิญหน้าอีกครั้งหลังจากวางสาย “ดูเหมือนว่า ‘คู่แข่ง’ ที่น่ารำคาญของฉัน จะเริ่มขยับตัวเร็วกว่าที่คิด” คีรีนเดินกลับมาหยุดตรงหน้าเธออีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้ใช้กำลัง แต่กลับยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ระใบหน้าของเธอออกอย่างแผ่วเบาจนน่ากลัว “รินรดา... คืนนี้คงไม่ใช่แค่เธอที่ต้องถูกขังไว้ในกรง แต่เป็นโลกของเธอทั้งหมดที่จะเปลี่ยนไปตลอดกาล” เขาก้าวเดินออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้รินรดายืนตัวสั่นเทาอยู่เพียงลำพัง ทว่าก่อนที่ประตูจะปิดสนิท เสียงกริ่งโทรศัพท์ของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกที่ไม่เคยปรากฏชื่อ แต่เมื่อเธอกดรับ เสียงทุ้มต่ำของชายอีกคนที่เธอคุ้นเคยดีก็ดังขึ้นผ่านสาย “มิดไนท์คิสหวังว่ารี้ดที่น่ารักทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการเปิดปมใหม่นี้เสมอนะคะ” “รินรดา... อย่าเชื่อใจปีศาจตัวนั้น เพราะคนที่กำลังจะพังชีวิตเธอจริงๆ ไม่ใช่คีรีน... แต่เป็นคนที่เธอกำลังโทรหาอยู่นี่ต่างหากล่ะ”