รอยยิ้มที่หายาก

“ถ้าคุณคิดจะเอาชนะผมด้วยความเงียบ รินรดา... บอกเลยว่าคุณคิดผิดถนัด” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนในลำคอของคีรีน ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องสมุดส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และกระดาษเก่า รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าชั้นหนังสือ มือที่กำลังเอื้อมหยิบเล่มที่ต้องการชะงักค้าง เธอรับรู้ได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านมาจากด้านหลัง สัมผัสถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่รดรินอยู่เหนือลาดไหล่ เธอไม่หันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม แต่หญิงสาวเลือกที่จะใช้ความนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหว แม้ในใจจะเต้นรัวเหมือนกลองศึกก็ตาม “ฉันไม่ได้พยายามจะเอาชนะค่ะ ฉันแค่ต้องการพื้นที่ของตัวเองบ้าง” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พยายามบังคับไม่ให้มันสั่นพร่า คีรีนหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันกลับทำให้หัวใจคนฟังกระตุกวูบ มือหนาที่แข็งแรงดั่งคีมเหล็กวางลงบนชั้นหนังสือ ขังร่างเล็กไว้ระหว่างแขนแกร่งของเขา “พื้นที่เหรอ? พื้นที่ของคุณในบ้านหลังนี้ คือในสายตาของผมเท่านั้น รินรดา... อย่าลืมสัญญานั่นสิ” เขาก้มลงต่ำ จนปลายจมูกโด่งคมสันแตะเข้าที่พวงแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา มันไม่ใช่การรุกรานที่ดุดันเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นสัมผัสที่อ้อยอิ่งและชวนให้ใจสั่นไหวอย่างประหลาด รินรดาเม้มปากแน่น ความแข็งกร้าวที่เธอใช้เป็นเกราะป้องกันเริ่มแตกร้าว เมื่อสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนที่แฝงมากับความเย็นชาของชายหนุ่ม “คุณกำลังทำอะไร...” เธอพึมพำ ถามด้วยความสับสน คีรีนไม่ได้ตอบ แต่เขากลับหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองใบหน้าหวานที่กำลังสับสน มือหนาที่เคยใช้จับปืนหรือบงการชีวิตผู้คน กลับบรรจงปัดปอยผมที่ปรกหน้าของเธอออกไปอย่างทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือลากไล้ผ่านริมฝีปากบางเบาๆ สัมผัสที่เนิ่นนานและแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยเผยออกมา “เมื่อวาน... ที่ผมเห็นคุณบาดเจ็บที่มือ เพราะพยายามจะซ่อมของเล่นชิ้นนั้นให้ลูกน้องในบ้าน” เขาเอ่ยขึ้น เสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดจนคนฟังถึงกับชะงัก “ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้น? คุณเกลียดผมไม่ใช่หรือไง?” รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส “ฉันไม่ได้ทำเพื่อคุณ... แต่ฉันทำเพื่อคนในบ้านนี้ พวกเขาไม่ควรต้องมารับผลจากความแค้นของคุณ” คีรีนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ นานเนิ่นราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความแข็งกร้าว รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งเริ่มปรากฏที่มุมปากของชายหนุ่ม มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่เป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ดูหม่นเศร้าแต่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ร้ายกาจจนหญิงสาวเผลอกลั้นหายใจ “คุณนี่มัน... เหลือเชื่อจริงๆ” เขาพึมพำ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาแนบหน้าผากของเขากับเธอ ลมหายใจที่ประสานกันทำให้บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ความตึงเครียดที่เคยมีจางหายไปแทนที่ด้วยความหวามไหวที่อันตรายกว่าเดิม “ที่นี่ไม่มีใครมองเห็นเรา...” เขาบอกเสียงพร่า “แต่ถึงจะมีใครเห็น ผมก็ไม่สนหรอกว่าพวกเขาจะคิดยังไงกับการที่ผมกำลังจะ... แสดงความอ่อนโยนต่อ ‘เชลย’ ของตัวเอง” ริมฝีปากของเขาแตะลงบนกลีบปากของเธออย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่ละเมียดละไมและห่วงหาอย่างที่เขาไม่เคยปฏิบัติกับใคร รินรดาหลับตาลงปล่อยให้ความรู้สึกที่ฝังลึกค่อยๆ เผยออกมา เธอเกลียดเขา แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสัมผัสนี้กำลังทำลายกำแพงในใจของเธอลงทีละน้อย ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด พร้อมกับเสียงเคาะที่ไร้มารยาท *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “คุณคีรีนครับ... มีคนส่งพัสดุมาให้คุณรินรดาครับ เป็นของที่มาจาก ‘อคิน’ และเขากำชับว่าต้องให้ถึงมือเธอด้วยตัวเอง” คีรีนผละออกจากเธอทันที แววตาที่อ่อนโยนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความดุดันดุจปีศาจที่ตื่นจากการหลับใหล เขาหันไปมองประตูด้วยสายตาวาวโรจน์ ก่อนจะหันกลับมามองหญิงสาวที่ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด “อคินงั้นหรือ?” คีรีนแสยะยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา “ดูท่าว่าไอ้คนขี้แพ้นั่น มันจะยังไม่เข็ดกับการลองดีกับผมสินะ” เขากระชากข้อมือของเธอให้เดินตามออกไปที่ห้องโถงใหญ่กลางบ้าน ท่ามกลางสายตาของลูกน้องที่ยืนเรียงราย คีรีนกระชากกล่องพัสดุจากมือลูกน้องคนสนิท ก่อนจะเหวี่ยงมันลงบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่จนเสียงดังสนั่น เขาหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เย็นชาจนถึงขั้วหัวใจ มือหนาคว้าคอเสื้อของเธอเบาๆ แต่หนักแน่น บังคับให้เธอจ้องมองกล่องพัสดุที่ค่อยๆ ถูกเปิดออกด้วยน้ำมือของเขา ทว่าสิ่งที่อยู่ข้างในนั้น กลับไม่ใช่ของขวัญธรรมดา แต่มันคือนาฬิกาพกเรือนเก่าที่รินรดาจำได้แม่นว่ามันเคยเป็นของพ่อของเธอ... ที่หายไปในวันที่พ่อเสียชีวิต! “เปิดดูสิ... รินรดา” คีรีนกระซิบข้างหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยอันตราย “ดูให้ชัดว่า ‘ของขวัญ’ จากชายชู้ของคุณ มันมีความลับอะไรซ่อนอยู่” รินรดาตัวสั่นเทาขณะที่เปิดฝานาฬิกาออก ภาพภายในทำเอาหัวใจเธอแทบหยุดเต้น มันไม่ใช่กลไกนาฬิกา แต่เป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่พับซ่อนไว้ด้านใน... รูปถ่ายของแม่เธอที่ยืนคู่กับพ่อของคีรีนในอดีต พร้อมลายลักษณ์อักษรที่เขียนไว้หลังรูปว่า *‘ความจริงที่มึงต้องชดใช้’* คีรีนชะงักกึก รอยยิ้มที่หายไปถูกแทนที่ด้วยความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นจนเห็นได้ชัด เขาหันไปมองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน แววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและตั้งคำถามว่า... หญิงสาวตรงหน้าเขา คือเหยื่อ หรือเป็นส่วนหนึ่งของแผนการแก้แค้นที่เขายังไม่เคยล่วงรู้มาก่อนกันแน่! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมรสุมชีวิตของรินรดาไปกับมิดไนท์คิสนะคะ