ก้าวข้ามกำแพงใจ

"ฉีกมันทิ้งเสียสิคะ ถ้ากระดาษแผ่นนั้นมันทำร้ายความรู้สึกของคุณมากขนาดนี้" รินรดาวางเอกสารสัญญาฉบับเก่าที่เปรอะเปื้อนคราบไวน์และร่องรอยการขีดฆ่าลงบนโต๊ะไม้สักตัวหรู แรงกระแทกของมันเบาหวิว ทว่ากลับสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม คีรีนไม่แม้แต่จะปรายตาแลเอกสารชิ้นนั้น สายตาคมกริบดั่งใบมีดของเขาจดจ้องเพียงใบหน้าของหญิงสาวที่เขากักขังไว้ในกรงทองมานานนับเดือน "เธอก็รู้ว่าคำสั่งของฉันไม่ใช่เรื่องล้อเล่น รินรดา" เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบ หากแต่แฝงไปด้วยกระแสความสั่นไหวที่เจ้าตัวพยายามซ่อนเร้นไว้ภายใต้ท่าทีดุดัน "สัญญานั่นไม่ใช่แค่กระดาษ แต่มันคือเส้นด้ายที่ล่ามเธอไว้... ถ้าฉันฉีกมันทิ้ง เธอจะยังอยู่ที่นี่กับฉันไหม" รินรดาขยับยิ้มบาง—ยิ้มที่ไม่ได้แต้มด้วยความหวาดกลัวดังเช่นวันวาน แต่เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและเข้าใจในความเปราะบางของอีกฝ่าย เธอโน้มตัวไปข้างหน้าจนระยะห่างระหว่างเขาสองคนเหลือเพียงลมหายใจกั้น กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ จากตัวเขาปะทะเข้ากับโสตประสาทของเธอ "ถ้าฉันอยากไป ฉันคงไปตั้งแต่วันที่อคินยื่นข้อเสนอให้ฉันแล้วค่ะ" เธอเอ่ยแผ่วเบา แต่หนักแน่นในทุกคำพูด "คีรีนคะ ความแค้นที่คุณแบกไว้น่ะ มันหนักเกินกว่าที่ใครคนหนึ่งจะรับไหว และคุณก็รู้ดีว่าคนรักเก่าของคุณ... เธอไม่ได้มีความหมายกับคุณมากไปกว่า 'ความพ่ายแพ้' ที่คุณยอมรับไม่ได้หรอกค่ะ" คีรีนชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัด ราวกับถูกกระชากหน้ากากที่สวมไว้ออกต่อหน้าต่อตา มือหนาที่วางอยู่บนตักกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเงียบงันในห้องทำงานกว้างขวางกดทับจนบรรยากาศเริ่มบีบคั้น หัวใจของเขากำลังต่อสู้ระหว่างกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นกับความอบอุ่นที่หญิงสาวตรงหน้าหยิบยื่นให้โดยไม่หวังผล "เธอไม่มีสิทธิ์พูดถึงเรื่องนั้น" เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน "แต่ฉันมีสิทธิ์ที่จะรักคนที่กำลังทำลายตัวเองค่ะ" รินรดาสวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยสั่นไหวแต่ไม่ยอมหลบตา "ฉันไม่ได้เป็นเพียงตัวประกันในเกมการเมืองของคุณ และคุณก็ไม่ได้เป็นเพียงจอมบงการที่ไร้หัวใจ... เราต่างก็เป็นเหยื่อของพันธะที่มองไม่เห็นมานานเกินไปแล้ว เรามาเริ่มต้นใหม่ในแบบที่ไม่ต้องมีสัญญานี้กั้นกลางได้ไหมคะ" คีรีนลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้กระแทกพื้นเสียงดังสนั่น เขาก้าวเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์เมืองหลวงยามค่ำคืน แต่สายตาของเขากลับสะท้อนภาพเงาของรินรดาที่สะท้อนจากกระจก ความนิ่งเงียบของเขายาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ ก่อนที่มือหนาจะหยิบที่จุดซิการ์ขึ้นมา แล้วจุดไฟเผาสัญญาแผ่นนั้นต่อหน้าต่อตาโดยไม่ลังเล เปลวไฟสีส้มวูบไหวลามเลียกระดาษจนกลายเป็นเถ้าถ่าน รินรดามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก—มันคือความโล่งใจ แต่ในขณะเดียวกันก็คือจุดเริ่มต้นของมรสุมลูกใหม่ที่เธอยังมองไม่เห็น "ฉันทำลายมันแล้ว" คีรีนหันกลับมา แววตาของเขาเปลี่ยนไป... มันลึกซึ้งและดุดันด้วยแรงปรารถนาที่ซ่อนอยู่ "แต่จำไว้รินรดา เมื่อไม่มีสัญญาผูกมัด ฉันจะใช้ 'วิธีอื่น' ในการกักขังเธอ... ไม่ใช่ด้วยอำนาจ แต่มันคือการครอบครองที่เธอจะไม่มีวันดิ้นหลุดไปไหนได้อีก" "คุณหมายความว่ายังไงคะ?" เธอถามพลางถอยหลังไปหนึ่งก้าว เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวรวดเร็วราวกับเสือร้ายที่ซุ่มรอเวลา มือหนาเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยเพลิงสเน่หา "ฉันจะทำให้เธอรักฉันจนไม่สามารถหายใจได้โดยไม่มีฉัน... และเมื่อถึงเวลานั้น แม้เธอจะอยากหนี ฉันก็จะไม่ปล่อยให้เธอทำ" ขณะที่เขากำลังจะก้มลงประทับจูบ เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบและรุนแรง รินรดาเห็นแววตาวูบไหวของคีรีนที่เปลี่ยนไปทันทีที่บอดี้การ์ดคนสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมโทรศัพท์ในมือ "นายครับ... อคินส่งคนบุกเข้าคลังสินค้าที่ท่าเรือ และเขาส่งของขวัญบางอย่างมาให้คุณที่หน้าประตูบ้าน บอกว่าเป็นของดูต่างหน้าสำหรับ 'ข้อตกลงที่เพิ่งถูกฉีกทิ้ง' ครับ" คีรีนรับโทรศัพท์มาฟังเพียงครู่เดียว ใบหน้าคมสันเปลี่ยนเป็นสีเลือดจัดด้วยความโกรธแค้น เขาหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะคว้าปืนพกที่โต๊ะทำงานแล้วหันไปทางประตู "อยู่ในห้องนี้ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด!" เขาตวาดลั่น ก่อนจะเปิดประตูออกไป ทิ้งให้รินรดายืนตัวสั่นอยู่ท่ามกลางกลิ่นไหม้ของสัญญาที่เพิ่งถูกเผา ทว่าในจังหวะที่ประตูห้องกำลังจะปิดลง เสียงกรีดร้องของแม่บ้านที่ดังมาจากโถงทางเดินข้างล่างทำให้รินรดาต้องตัดสินใจ—เธอไม่สามารถรออยู่เฉยๆ ได้อีกต่อไป เธอวิ่งตามเขาออกไปที่โถงบันได และภาพที่เห็นเบื้องล่างทำให้ลมหายใจของเธอแทบหยุดเต้น กล่องไม้ขนาดกลางวางอยู่กลางโถงทางเดิน บนกล่องนั้นมีตราประทับที่เธอจำได้แม่นว่าเป็นของอคิน และสิ่งที่ไหลซึมออกมาจากใต้กล่องนั้น... คือของเหลวสีแดงฉานที่กำลังเจิ่งนองไปทั่วพื้นพรมสีครีม! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมรสุมชีวิตของรินรดาไปกับมิดไนท์คิสนะคะ