ภาพลวงตา

“ดูเหมือนว่าสิ่งที่เธอเห็น... จะต่างจากสิ่งที่เธอคิดไว้นะครับ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำของอคินไม่ได้มีความเห็นใจเจือปนเลยแม้แต่น้อย เขาวางแท็บเล็ตเครื่องบางลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าหญิงสาว แรงกระแทกเบาๆ นั้นกลับดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัดราวกับเสียงปืนที่ลั่นไกใส่ความเชื่อมั่นทั้งหมดที่รินรดาสั่งสมมาตลอดหลายเดือน รินรดาไม่กล้าขยับตัว มือบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่ค่อยๆ เลื่อนสายตาลงไปมองสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอ หัวใจของเธอเหมือนถูกของมีคมกรีดลึก ภาพที่เห็นคือคีรีน... ชายผู้ที่เพิ่งจะกอดเธอด้วยความอบอุ่นเมื่อคืนนี้ เขากำลังยืนโอบกอดหญิงสาวอีกคนในมุมมืดของคลับหรูที่เธอจำได้ดีว่าเป็นพื้นที่ส่วนตัวของตระกูลวรโชติเมธี แสงสลัวในภาพไม่ได้ปิดบังใบหน้าของคนทั้งสองเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะรอยยิ้มที่คีรีนมอบให้กับผู้หญิงคนนั้น... รอยยิ้มที่เธอไม่เคยได้รับ “คุณ... เอามาจากไหน” เสียงของรินรดาแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบ “ความจริงไม่เคยมีแหล่งกำเนิดที่สวยหรูหรอกนะรินรดา” อคินโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเขากดทับบรรยากาศรอบตัวจนรินรดารู้สึกอึดอัด “คีรีนไม่ได้มองเธอเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างที่เธอหลงเชื่อ เขาแค่มองเธอเป็น 'หมาก' ที่ต้องกำจัดทิ้งหลังจากจบเกม... และคนที่เขาเฝ้ารอมาตลอด ก็คือผู้หญิงในรูปคนนี้” รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ ความเจ็บปวดทางกายไม่ได้เสี้ยวของความร้าวรานในอก เธอพยายามเค้นสติที่แตกกระเจิงให้กลับมาตั้งหลัก แม้ภาพตรงหน้าจะชัดเจนราวกับความจริงที่ตบหน้าเธอซ้ำๆ แต่ลึกๆ ในใจที่เคยถูกหล่อหลอมด้วยสัมผัสของคีรีนกลับตะโกนร้องว่ามันไม่ใช่ “ฉันไม่เชื่อ” เธอเงยหน้าขึ้น สบตาอคินด้วยสายตาที่แม้จะรื้นไปด้วยน้ำตา แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเข้มแข็งที่พยายามประคองไว้ “คุณก็แค่ต้องการทำลายความเชื่อใจของฉัน คุณต้องการให้ฉันหันไปหาคุณ เพื่อที่คุณจะได้ใช้ฉันเป็นเครื่องมือล้มคีรีนเหมือนกัน” อคินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัว “ความเชื่อใจเหรอ? มันเป็นคำที่น่าขำที่สุดสำหรับโลกของมาเฟียนะรินรดา เธอคิดว่าคีรีนจะมอบความรักให้ผู้หญิงที่ครอบครัวทำลายธุรกิจของเขาจนย่อยยับงั้นหรือ? เขาแค่ต้องการให้เธอรัก... เพื่อที่วันหนึ่ง เขาจะหักหลังเธอให้เจ็บปวดที่สุด” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมมาด้านหลังเธอ ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างใบหู “ถ้าไม่เชื่อ... คืนนี้ลองไปที่คฤหาสน์เก่าตระกูลวรโชติเมธีสิ แล้วเธอจะได้รู้ว่า 'ความลับ' ที่คีรีนซ่อนไว้ มันดำมืดกว่าที่เธอจินตนาการไว้หลายเท่า” เมื่ออคินเดินจากไปแล้ว รินรดายังคงนั่งนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น สายตาของเธอจับจ้องไปที่รูปถ่ายใบนั้นซ้ำไปซ้ำมา ความสงสัยที่อคินเพาะเมล็ดไว้เริ่มเติบโตขึ้นเป็นความระแวง ทุกสัมผัส ทุกคำหวานที่คีรีนเคยมอบให้ เริ่มถูกตีความใหม่ด้วยเลนส์ของความเจ็บปวด ตกดึก... ท้องฟ้าคืนนี้มืดมิดไร้แสงดาว รินรดาตัดสินใจก้าวขาออกจากบ้านพักที่คีรีนจัดเตรียมไว้ให้ เธอทิ้งตัวลงในรถคันเล็ก ขับมุ่งหน้าสู่จุดหมายที่อคินทิ้งปมไว้ ความสับสนตีรวนในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอไม่อยากเชื่อว่าคีรีนจะทำแบบนั้น แต่ความชัดเจนของภาพถ่ายมันทำให้เธอกลัว... กลัวว่าเธอจะเป็นเพียงคนโง่ที่หลงรักปีศาจเข้าอย่างจัง เมื่อถึงหน้าคฤหาสน์เก่าที่แทบจะไม่มีใครย่างกรายเข้าไป รินรดาลงจากรถ เดินแทรกผ่านแนวรั้วที่เต็มไปด้วยเถาหนาม เธอได้ยินเสียงฝีเท้าและบทสนทนาแว่วออกมาจากภายในโถงทางเดินหลัก “เธอจะรู้ตัวเมื่อไหร่?” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น... เสียงที่คุ้นหูอย่างประหลาด รินรดาหลบหลังเสาหินขนาดใหญ่ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอชะโงกหน้าออกไปมองเพียงเล็กน้อย และภาพที่เห็นก็ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน คีรีนยืนอยู่ตรงนั้น... เขาไม่ได้อยู่คนเดียว แต่เขากำลังกอดผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูละม้ายคล้ายคลึงกับรูปภาพที่อคินให้ดูอย่างไม่มีผิดเพี้ยน! ทว่า ทันใดนั้น ผู้หญิงคนนั้นก็หันหน้ามาหาแสงไฟ ใบหน้าของเธอไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคนสนิทของอคินที่เคยปรากฏตัวในงานเลี้ยงครั้งก่อน! รินรดาเบิกตากว้าง ความจริงที่สั่นประสาทพุ่งเข้าใส่สมอง ไม่ใช่ว่าคีรีนนอกใจ แต่ผู้หญิงคนนี้... กำลังสวมรอยเป็น 'ใครบางคน' ในอดีตของคีรีนเพื่อให้เธอกลายเป็นคนเสียสติ! ก่อนที่รินรดาจะทันได้ตั้งตัว มือหนึ่งก็คว้าเข้าที่ต้นแขนของเธออย่างแรง พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยียบดังมาจากด้านหลัง “ผมบอกแล้วไงรินรดา... ว่าอย่าไว้ใจใครในที่แห่งนี้” รินรดาหันขวับไปมองด้วยความตกใจ ใบหน้าของคนตรงหน้าทำให้เธอถึงกับหยุดหายใจไปชั่วขณะ... เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ คืออคินที่กำลังแสยะยิ้มด้วยความสมเพช ในขณะที่ที่หน้าคฤหาสน์ รถของคีรีนเพิ่งจอดสนิทและเขากำลังก้าวลงมาพร้อมกับปืนในมือด้วยสายตาที่ดุดันจนน่าหวาดกลัว! มิดไนท์คิสหวังว่าเหตุการณ์ครั้งนี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาด้วยกันเสมอค่ะ