ภายใต้แสงจันทร์

“ถ้าคุณจะฆ่าฉันด้วยสายตาแบบนั้น ก็ลงมือเลยเถอะค่ะ คีรีน” รินรดากล่าวขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วระเบียงไม้สักเก่าแก่ของคฤหาสน์หรู หญิงสาวเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ใต้เงาไม้ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาไม่ได้ฉายแววปรานี ตรงกันข้าม... มันกำลังแผดเผาด้วยเปลวเพลิงที่กักเก็บไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชามาเนิ่นนาน คีรีนไม่ตอบทันที เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนรินรดารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้ากับใบหน้า ความกดอากาศรอบตัวดูเหมือนจะบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ มือหนาของเขาเอื้อมมาจับคางมนของเธอเชิดขึ้น บังคับให้เธอต้องสบประสานสายตาที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์อันซับซ้อน “เธอรู้ดีว่าฉันไม่ชอบความตาย...” เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นราวกับเสียงคำรามที่ถูกกดไว้ “แต่สิ่งที่เธอทำกับอคินในงานเลี้ยงคืนนี้... มันยิ่งกว่าความตายสำหรับฉัน รินรดา” “ฉันทำหน้าที่ของฉัน!” เธอสวนกลับ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว “ฉันเป็นเพียงเครื่องมือในสัญญาของคุณ ไม่ใช่สมบัติที่คุณจะหวงห้ามเพื่อสนองตัณหาความแค้นกับใคร!” คีรีนแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูหม่นหมองและน่าขนลุก เขากระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นอกกว้างปะทะกับอกอิ่ม ความแข็งแกร่งของมาเฟียหนุ่มปะทะกับความสั่นไหวของหญิงสาวที่พยายามปกปิดความรู้สึกไว้ภายใต้เกราะป้องกันที่เปราะบาง “เครื่องมือเหรอ?” เขากดเสียงต่ำจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านไล้ไปตามริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา แต่แฝงด้วยการคุกคาม “ถ้าเป็นแค่เครื่องมือ ทำไมฉันถึงอยากทำลายทุกคนที่เข้าใกล้เธอ... ทำไมฉันถึงทนไม่ได้แม้แต่จะเห็นใครมองเธอด้วยสายตาแบบที่มันมอง” รินรดาใจเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้มันก้าวข้ามเส้นที่พวกเขาเคยขีดไว้ กลิ่นน้ำหอมบุรุษราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาทำให้นางสติพร่าเลือน เธอกำลังตกอยู่ในวังวนที่คีรีนสร้างขึ้น และดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีวันหาทางออกเจอ “คุณไม่ได้รักฉัน...” เธอรำพึงออกมาแผ่วเบา เป็นการเตือนใจตัวเองท่ามกลางพายุอารมณ์ที่ถาโถม “คุณแค่ต้องการเอาชนะ... ต้องการชัยชนะเหนือคนอย่างอคิน” “ถ้าฉันชนะคนอื่น แต่ต้องเสียเธอไป... นั่นเรียกว่าความพ่ายแพ้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของฉัน!” คีรีนไม่ปล่อยให้เธอได้หาคำตอบแก้ต่าง เขาประกบริมฝีปากลงมาอย่างบ้าคลั่งและหิวกระหาย ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังแตกสลายลงเหลือเพียงความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกักขังมานาน มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวล แต่เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยการเรียกร้อง ครอบครอง และการสารภาพความลับที่ไม่มีใครกล้าเอ่ย รินรดาจมหายไปในสัมผัสของเขา ร่างกายที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนระทวยลง มือบางที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่น แสงจันทร์ที่ทอดเงาลงบนระเบียงเผยให้เห็นภาพชายหญิงที่กำลังหลอมรวมความแค้นและความรักเข้าด้วยกันภายใต้พันธสัญญาที่บิดเบี้ยว เขายกร่างบางขึ้นและพาเดินเข้าสู่ความมืดมิดภายในห้องนอนใหญ่ สัมผัสที่ผิวหนังผ่านเนื้อผ้าปลุกเร้าอารมณ์จนยากจะยับยั้ง คีรีนวางเธอลงบนเตียงกว้าง สายตายังคงจับจ้องไม่วางตา “คืนนี้... จะไม่มีอดีต ไม่มีศัตรู ไม่มีข้อตกลงใดๆ จะมีแค่เราสองคน... ที่ก้าวข้ามเส้นที่เธอเคยกลัว” รินรดารู้ดีว่าหากเธอตอบรับคืนนี้ ชีวิตของเธอจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกต่อไป เธอจะกลายเป็นกุหลาบที่เบ่งบานอยู่ในกรงทองของมาเฟียผู้ไร้หัวใจ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่อาจต้านทานแรงดึงดูดที่แสนอันตรายนี้ได้ ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจะก้มลงสัมผัสที่ลาดไหล่ของเธอ เสียงเคาะประตูอย่างร้อนรนจากด้านนอกก็ดังแทรกเข้ามาขัดจังหวะความสัมพันธ์ที่กำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด “นายครับ! อคิน... มันบุกเข้ามาที่คฤหาสน์ฝั่งตะวันออก ตอนนี้สถานการณ์เลวร้ายมากครับ!” คีรีนชะงัก ร่างหนาแข็งเกร็งขึ้นทันที เขาผละออกจากรินรดาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นมาดร้ายดั่งสัตว์ป่าที่ถูกรบกวน ในดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีเพียงความแค้น แต่มันคือความเดือดดาลที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาลุกขึ้นคว้าปืนกระบอกคู่ใจที่วางอยู่ข้างเตียง ก่อนจะหันมามองเธอเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “รินรดา... อยู่ในนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามออกจากห้องนี้จนกว่าฉันจะกลับมา!” เขารีบสาวเท้าออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความหวาดหวั่นที่เกาะกินหัวใจ แต่ก่อนที่ประตูจะปิดสนิท รินรดาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้นข้างเตียง... มันเป็นรูปถ่ายเก่าๆ ที่คีรีนพยายามซ่อนไว้เสมอ และในภาพนั้น... หญิงสาวที่ยืนเคียงข้างเขาเมื่อปีก่อน กลับมีใบหน้าที่เหมือนกับเธอไม่มีผิดเพี้ยน! มิดไนท์คิสหวังว่าเหตุการณ์ในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ