คำสั่งจากนายเหนือหัว

“เซ็นเสีย... รินรดา ก่อนที่ความอดทนของฉันจะหมดลงไปพร้อมกับอิสรภาพของคนในครอบครัวเธอ” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคีรีน วรโชติเมธี ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และความกดดันที่เกือบจะทำให้คนตัวเล็กหยุดหายใจ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองไปยังเอกสารฉบับหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนา พร้อมกับปากกาหมึกซึมราคาแพงที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้าเธอ รินรดากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อนึกถึงใบแจ้งหนี้ก้อนโตและหมายศาลที่จ่อคอหอยครอบครัวของเธออยู่ ทุกอย่างคือกับดักที่คีรีนวางไว้... เขารู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น “คุณมันปีศาจ คีรีน” เสียงของเธอสั่นพร่า ทว่านัยน์ตากลมโตกลับจ้องมองเขาอย่างท้าทาย แม้ลึกๆ จะหวาดกลัวจนใจสั่น คีรีนเหยียดยิ้มที่มุมปาก มันไม่ใช่ยิ้มที่แสดงถึงความสุข แต่เป็นรอยยิ้มของผู้ชนะที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม “คำนี้ฉันได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีใครบอกเลยหรือไงว่า การเป็นปีศาจในโลกของฉัน มันคุ้มค่าแค่ไหนกับการได้สิ่งที่ต้องการ... และตอนนี้ สิ่งที่ฉันต้องการ ก็คือเธอ” เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาใกล้หญิงสาวช้าๆ จังหวะการก้าวเท้าแต่ละก้าวเหมือนเข็มนาฬิกาที่นับถอยหลังสู่หายนะ รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดเมื่อเขายืนประจันหน้าในระยะที่ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินลงบนพวงแก้ม “อย่าลืมนะรินรดา ว่าอคินไม่ได้ใจดีเหมือนฉัน... ถ้าเธอไม่เซ็นสัญญาฉบับนี้ ครอบครัวของเธอจะไม่ได้แค่หมดตัว แต่พวกเขาอาจจะไม่มีลมหายใจเหลืออยู่ให้เธอต้องห่วงอีกต่อไป” คำขู่นั้นราวกับใบมีดที่กรีดลงบนหัวใจ หญิงสาวตัวสั่นสะท้าน เธอรู้ว่าคีรีนไม่ได้พูดเล่น มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขาสามารถเปลี่ยนชีวิตคนให้กลายเป็นผุยผงได้ในชั่วข้ามคืน เธอคว้าปากกาขึ้นมา มือที่สั่นเทาเซ็นชื่อลงบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างยากลำบาก ทุกตัวอักษรที่ตวัดลงไปคือโซ่ตรวนที่พันธนาการชีวิตเธอไว้กับเขาไปชั่วชีวิต “ดีมาก” คีรีนเอื้อมมือมาเชยคางเธอขึ้นให้สบตากับเขา แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะอ่านออก มันมีความปรารถนาที่ซ่อนเร้น และความแค้นที่ฝังรากลึก “นับจากวินาทีนี้ไป รินรดา... เธอเป็นสมบัติชิ้นใหม่ของวรโชติเมธี ห้ามไปไหน ห้ามทำอะไร โดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน” “แล้วคุณจะให้ฉันทำอะไรต่อ” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามรวบรวมความเข้มแข็งสุดท้ายที่มี “คืนนี้ เธอมีนัด” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากของเธอ “งานเลี้ยงการกุศลที่อคินเป็นเจ้าภาพ เธอต้องไปกับฉัน ในฐานะคู่ควงคนใหม่ของฉัน... และแสดงให้มันเห็นว่า ผู้หญิงที่มันหมายปอง ตอนนี้ตกมาอยู่ในกำมือของฉันอย่างสมบูรณ์แบบแค่ไหน” รินรดาเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอก การที่เขาใช้เธอเป็นหมากเพื่อเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคู่แข่ง มันช่างน่าสมเพชและน่ารังเกียจที่สุด แต่เธอก็ทำได้เพียงกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้อง ประตูบานหรูหน้าห้องทำงานกลับถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของชายหนุ่มอีกคนที่มีใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างเยือกเย็นปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับลูกน้องนับสิบที่เดินตามเข้ามา “ขอโทษทีนะคีรีน พอดีฉันได้รับข่าวดีว่านกน้อยในกรงทองของนายเพิ่งเซ็นสัญญา... เลยรีบเอาของขวัญมาแสดงความยินดี” อคินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยนัยยะสำคัญ พร้อมกับโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ คีรีนหรี่ตาลงทันที บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นความกดดันที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก รินรดามองดูเอกสารเหล่านั้นด้วยความงุนงง ก่อนที่ภาพถ่ายใบหนึ่งจะหลุดออกมาจากซอง มันเป็นภาพพ่อของเธอที่ถูกกักขังอยู่ในสถานที่ที่เธอไม่คุ้นเคย “ดูเหมือนเราจะลืมอะไรบางอย่างไปนะคีรีน...” อคินก้าวเข้ามาใกล้รินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่อ “สัญญาของนายอาจจะมีผลในทางกฎหมาย แต่มันอาจจะไม่มีค่าอะไรเลย ถ้าฉันตัดสินใจจะฉีกสัญญานั้นทิ้ง... พร้อมกับชีวิตของคนในภาพนี้” คีรีนกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาก้าวเข้ามาบังร่างของรินรดาไว้ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม “แกกล้าเล่นเกมนี้กับฉันงั้นหรือ อคิน?” คำถามนั้นทิ้งความเงียบงันไว้ชั่วอึดใจ ก่อนที่อคินจะกระซิบข้างหูของรินรดาในจังหวะที่เธอไม่ทันตั้งตัว “เลือกให้ดีนะรินรดา ระหว่างนายเหนือหัวคนใหม่... กับความลับที่เขายังไม่ได้บอกเธอ” มิดไนท์คิสหวังว่าเหตุการณ์ในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ