งานเลี้ยงหน้ากาก

“คุณโกหกฉัน... นี่ไม่ใช่พี่ชายของฉัน” เสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะชี้ไปยังภาพบนจอขนาดยักษ์ คีรีนไม่ตอบโต้ทันที เขาเพียงแค่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรูในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากหน้าจอสะท้อนนัยน์ตาคมกริบราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อดิ้นรน “ความจริงเป็นสิ่งที่เจ็บปวดเสมอ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำของเขาบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก “พี่ชายที่เธอเทิดทูนนักหนา กลับยอมขายข้อมูลบริษัทเพื่อเศษเงินเพียงน้อยนิด... หรือบางที เขาอาจจะมีเหตุผลอื่นที่เธอยังไม่รู้” “ไม่จริง! พี่รุตม์ไม่มีทางทำแบบนี้ เขาแค่อ่อนแอ แต่เขาไม่ใช่คนทรยศ!” คีรีนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้ชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับก้าวเข้าหาเธอช้าๆ เขากดมือลงบนโต๊ะทำงาน ล้อมกรอบร่างบางเอาไว้ด้วยไอความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “ถ้าเขาไม่ทรยศ เธอจะมานั่งอยู่ตรงนี้ในฐานะ 'ผู้หญิงของฉัน' เพื่อแลกกับอิสรภาพของครอบครัวเธอทำไมกัน?” เขาเชยคางมนขึ้น สบตากับดวงตาคู่สวยที่เริ่มคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความสับสน “คืนนี้ ไปงานเลี้ยงกับฉัน... ไปประกาศให้พวกเหลือบไรพวกนั้นรู้ว่า ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ใครคือคนที่ถือสิทธิ์ในตัวเธอ” ... ค่ำคืนนั้น ณ คฤหาสน์หรูใจกลางกรุงที่เนรมิตให้กลายเป็นงานเลี้ยงหน้ากากอันลึกลับ รินรดาอยู่ในชุดราตรีเกาะอกสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นราวกับดอกกุหลาบที่กำลังเบ่งบานท่ามกลางพายุ เธอสวมหน้ากากลูกไม้สีดำสนิทที่ปิดบังเพียงครึ่งบนของใบหน้า แต่ไม่อาจปิดบังความหม่นหมองในแววตาได้ คีรีนในชุดสูทสีเข้มและหน้ากากเงินลายพิสดาร ยืนเคียงข้างเธอ มือหนาโอบประคองรอบเอวบางไว้แน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่ง เขากระซิบชิดใบหูจนเธอขนลุกชัน “ยิ้มหน่อยสิที่รัก... ถ้าคืนนี้เธอทำตัวดีๆ บางทีฉันอาจจะพิจารณาเรื่องหนี้สินของพี่ชายเธออีกครั้ง” “คุณมันปีศาจ คีรีน” เธอแค่นเสียงลอดไรฟัน “และเธอก็คือเหยื่อที่สวยที่สุดในงานนี้” ท่ามกลางเสียงดนตรีคลาสสิกที่แว่วหวาน สายตาของแขกเหรื่อหลายร้อยคนจับจ้องมาที่พวกเขา รัศมีของมาเฟียหนุ่มทรงอิทธิพลทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามาขวางทาง จนกระทั่งร่างสูงใหญ่ของ 'อคิน' ก้าวเข้ามาขวางหน้าไว้ อคินขยับหน้ากากทองคำเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มที่ดูเย้ยหยันมาให้ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ คีรีน... ไม่นึกว่าคนอย่างนายจะยอมเปิดตัวผู้หญิงออกมาให้ยลโฉมเร็วขนาดนี้ สงสัยสมบัติในศิรินทร์ธาดาคงจะหอมหวานน่าดู ถึงทำให้เสือร้ายอย่างนายยอมเชื่องได้” คีรีนกระชับเอวรินรดาแน่นขึ้น รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนคนรอบข้างต้องถอยห่าง “คำพูดของคนขี้แพ้มันก็แค่ลมปาก อคิน... ดูแลธุรกิจตัวเองให้รอดก่อนจะมาเสือกเรื่องของคนอื่นจะดีกว่า” อคินไม่ได้โกรธ เขากลับหันมามองรินรดาด้วยสายตาแทะโลม “แม่ดอกกุหลาบสีเพลิง... น่าเสียดายที่ต้องมาอยู่ในแจกันของคนเย็นชาอย่างมัน ถ้าเธอเปลี่ยนใจมาหาฉัน รับรองว่าฉันจะทำให้เธอมีความสุขยิ่งกว่าการเป็นนางบำเรอของไอ้มาเฟียที่วันๆ เอาแต่ขังคนอื่นไว้ในกรง” รินรดาตัวสั่นด้วยความโกรธและอัปยศ เธอเงยหน้าขึ้นมองคีรีนที่บัดนี้แววตาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ทันใดนั้นเอง ไฟในงานก็ดับพรึ่บลงท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจ ความมืดมิดเข้าครอบคลุมคฤหาสน์ทั้งหลัง มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสลับไปมาท่ามกลางความเงียบงัน “อย่าปล่อยมือฉันนะ รินรดา” เสียงคีรีนกระซิบข้างหูในความมืด แต่น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความห่วงใย มันกลับเต็มไปด้วยการสั่งการที่เฉียบขาด เมื่อไฟสว่างขึ้นอีกครั้ง รินรดากลับพบว่าคีรีนหายไปจากข้างกายเธอ! ทว่าสิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นคือ อคินที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว กำลังก้มลงหยิบอะไรบางอย่างที่ตกอยู่บนพื้นแทบเท้าของเธอ มันคือ 'ปลอกกระสุนทองคำ' ที่สลักสัญลักษณ์ประจำตระกูลวรโชติเมธี... และเลือดสดๆ ที่กำลังหยดลงบนพื้นหินอ่อนสีขาวนั่นไม่ใช่เลือดของใครอื่น นอกจากของคีรีน! “แย่แล้วล่ะรินรดา...” อคินเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยรอยยิ้มกระหายเลือด “ดูเหมือนว่าคนที่เธอเชื่อใจที่สุด จะไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะมาคุ้มครองเธอได้อีกต่อไปแล้ว” รินรดาหันไปมองตามทิศทางที่อคินชี้ไป ก่อนที่ลมหายใจของเธอจะสะดุดกึกเมื่อเห็นร่างของคีรีนทรุดกองอยู่มุมห้อง โดยมีหญิงสาวปริศนาในชุดดำสนิทถือมีดสั้นจ่อที่ลำคอของเขาอยู่! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและคีรีนมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันตอนต่อไปนะคะ มิดไนท์คิส