น้ำตาที่ไร้เสียง

“คุณคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ รินรดา?” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคีรีนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และกลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวเขา รินรดาชะงักมือที่กำลังจัดวางเอกสารบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คขนาดใหญ่ เธอไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงในทันที แต่เลือกที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นรำด้วยความหวาดหวั่นและ... ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด “ฉันแค่จัดของให้เข้าที่ค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาความปกติของน้ำเสียง “คุณคีรีนกลับมาเร็วกว่าที่แจ้งไว้ ฉันเลย...” “ฉันไม่ได้ถามว่าคุณทำอะไร แต่ฉันถามว่าคุณคิดอะไรอยู่” ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มือหนาเอื้อมมาขัดขวางการเคลื่อนไหวของเธอด้วยการทาบลงบนขอบโต๊ะ กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่งอย่างตั้งใจ รินรดาเงยหน้าขึ้นสบดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้น ในความเย็นชาที่เขาใช้เป็นเกราะกำบัง เธอกลับมองเห็นเงาสะท้อนของความเหงาที่สั่นไหวอยู่ลึกๆ มันเป็นความเย็นชาที่น่าหลงใหลจนน่าประหลาดใจ ยิ่งเขาผลักไส หัวใจของเธอกลับยิ่งถลำลึกเข้าไปหาอย่างห้ามไม่ได้ เธอเกลียดนิสัยดื้อรั้นของตัวเองที่มักจะห่วงหาความอบอุ่นภายใต้เปลือกนอกที่แสนแข็งกร้าวนั้น “ฉันคิดว่า... คุณทำงานหนักเกินไปค่ะ” เธอเอ่ยพลางหลบสายตาไปมองปุ่มกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขา “ต่อให้เป็นปีศาจ ก็ควรมีเวลาพักบ้างไม่ใช่หรือคะ?” คีรีนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นประสาทพอๆ กับสัมผัสจากปลายนิ้วที่เขายกขึ้นมาเชยคางเธอให้เงยขึ้นรับสายตา “ปีศาจไม่มีวันเหนื่อยหรอกรินรดา โดยเฉพาะปีศาจที่กำลังเฝ้ามองเหยื่ออย่างคุณ... คนที่เริ่มจะแสดงอาการว่าเต็มใจให้เขาล่าเข้าทุกที” “ฉันไม่ได้เต็มใจ” เธอโต้กลับทันควัน แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะจนแทบหลุดออกมานอกอก “ฉันแค่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับคุณ” “สัญญาที่แลกมาด้วยอิสรภาพของคุณน่ะหรือ?” เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ที่ผิวแก้ม “หรือว่าสัญญาที่แลกมาด้วยหัวใจที่คุณกำลังพยายามปิดซ่อนไว้?” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะกลายเป็นสายฟ้าฟาด รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความสงสัยที่เกาะกินใจเธอมาหลายวันเริ่มชัดเจนขึ้น เธอไม่ได้กลัวเขาอีกต่อไป แต่เธอกลับกลัว 'ความรู้สึก' ของตัวเองที่กำลังก่อตัวขึ้นเหมือนพายุที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผิวน้ำนิ่ง ความเย็นชาของเขาไม่ใช่กำแพง แต่มันคือเขาวงกตที่เธอเผลอเดินเข้าไปติดกับดักเข้าเต็มเปา “คุณหลงตัวเองเกินไปค่ะ” เธอพยายามกลั้นเสียงสั่น “งั้นลองพิสูจน์ดูไหมล่ะ” เขากระซิบชิดใบหู ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นรวดเร็วและเด็ดขาด มือหนากระชากร่างบางให้หมุนกลับมาเผชิญหน้าเต็มตัว คีรีนบดจูบลงมาโดยไม่ให้เธอได้ตั้งตัว รสสัมผัสที่ทั้งรุนแรงและหอมหวานดุจกุหลาบสีเพลิงที่แฝงไปด้วยหนามแหลม รินรดาหลับตาลงแน่น มือที่เคยคิดจะผลักไสกลับขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เธอพ่ายแพ้ให้กับความเย็นชาที่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนแรงนี้อย่างหมดรูป ทว่า ในขณะที่อารมณ์กำลังไต่ระดับขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวย่างเข้ามาในห้องทำงานโดยไม่ได้รับอนุญาตก็ทำลายความเงียบงันลงเสียสนิท คีรีนผละจากริมฝีปากเธออย่างรวดเร็ว แววตาเปลี่ยนเป็นดุดันดุจราชสีห์ที่ถูกรบกวน รินรดารีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยอาการสั่นเทา ก่อนจะหันไปมองผู้มาเยือนที่ยืนอยู่หน้าประตู อคินยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นบัดนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ในมือเขามีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตาเสียยิ่งกว่าอะไร “ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาที่แสนหวานของพวกคุณเข้าสินะ คีรีน” อคินแค่นเสียงพลางโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะ “แต่ฉันคิดว่าข่าวที่ฉันนำมาฝาก... มันน่าสนใจกว่าเรื่องบนเตียงของพวกคุณหลายเท่านัก” คีรีนปรายตามองเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... สายตาที่อ่านไม่ออกว่ากำลังโกรธหรือกำลังผิดหวัง “รินรดา...” เสียงของคีรีนเย็นเยียบเสียจนเธอรู้สึกหนาวไปถึงกระดูก “ดูเหมือนสิ่งที่เธอซ่อนไว้ในกระเป๋าเดินทางเมื่อเช้านี้ จะไม่ใช่แค่เสื้อผ้าอย่างที่เธอบอกฉันนะ” รินรดาเบิกตากว้าง ความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดการถูกเปิดโปง ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นจนน่ากลัว เสียงปืนดังขึ้นจากที่ไกลๆ นอกหน้าต่าง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงกระจกแตกกระจายลงบนพื้นห้องทำงานของคีรีน พร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงจุดเล็กๆ ที่วิ่งผ่านความมืดเข้ามาหยุดนิ่งอยู่ตรงกลางหน้าอกของคีรีนพอดี! มิดไนท์คิสหวังว่าเหตุการณ์ในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ