ความลับในแฟ้มเอกสาร

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ชีวิตที่เหลือต้องถูกขังอยู่ในกรงทองที่ผมสร้างขึ้น ก็อย่าได้ริอ่านเปิดมันอีกเป็นอันขาด” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคีรีนดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงกดทับที่ฝ่ามือหนาซึ่งวางลงบนบานประตูตู้เซฟอย่างหนักแน่น รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายกำยำที่ประชิดแนบแผ่นหลังของเธอ รินรดาพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แม้เหงื่อกาฬจะผุดพรายขึ้นตามไรผม “ฉัน... ฉันแค่จะหาเอกสารที่เหลือเกี่ยวกับสัญญาโอนที่ดินของคุณคีรีนเท่านั้นค่ะ ไม่ได้คิดจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของคุณ” คีรีนขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าอกแกร่งเบียดชิดกับแผ่นหลังบาง เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งสันสัมผัสกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จากซอกคอของเธอ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกชัน “คำโกหกของคุณมันช่างไร้เดียงสาจนน่าเอ็นดูเหลือเกิน รินรดา... แต่จำไว้นะคะ ว่าความอยากรู้อยากเห็นมักจะมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ” มือหนาเลื่อนมาคว้าข้อมือเล็กไว้แน่น ก่อนจะกระชากร่างบางให้หมุนกลับมาเผชิญหน้ากัน นัยน์ตาสีเข้มดุจท้องฟ้ายามรัตติกาลของชายหนุ่มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่กำลังไหวระริก เขาไม่ปล่อยให้เธอได้ทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ก้าวต้อนจนรินรดาถอยไปติดกับมุมโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือหนาข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะกักขังเธอไว้ในวงแขน “บอกผมมาสิ... ว่าคุณกำลังมองหาอะไรกันแน่” เขาถามเสียงพร่า ทว่าแววตาไม่ได้มีความอ่อนโยนแฝงอยู่เลยแม้แต่น้อย “มองหาความลับที่ผมพยายามฝังมันไว้ หรือมองหาทางหนีไปจากอ้อมกอดของผมกันคะ?” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกเจ็บลึกในใจตีตื้นขึ้นมาเมื่อนึกถึงแฟ้มสีน้ำเงินเข้มที่เธอแอบเห็นในลิ้นชักลับเมื่อครู่ บนหน้าปกนั้นมีรูปถ่ายใบเก่าของหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง... คนที่เธอมั่นใจว่าเป็นจุดเริ่มต้นของความเย็นชาและโทสะที่คีรีนมีต่อโลกใบนี้ “ฉันไม่จำเป็นต้องหนี” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้นิ่งที่สุด แม้ในใจจะสั่นไหว “ในเมื่อคุณก็กักขังฉันไว้ตั้งแต่วันแรกที่ฉันก้าวเข้าบ้านหลังนี้แล้ว... แต่สิ่งที่ฉันสงสัยคือ คุณกำลังกลัวอะไรคะคุณคีรีน? กลัวว่าความจริงบางอย่างจะทำให้ฉันเห็นว่า ภายใต้ท่าทีดุดันของคุณ มันมีหัวใจที่แหลกสลายซ่อนอยู่หรือเปล่า?” บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบลงทันที ราวกับกาลเวลาหยุดเดิน คีรีนชะงักไปชั่วครู่ แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเย็นชาดั่งน้ำแข็งอีกครั้ง เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก ทว่ามันกลับดูเจ็บปวดมากกว่าเย้ยหยัน “ความสงสาร... คือสิ่งที่ผมเกลียดที่สุด” เขาเค้นเสียงต่ำ “ไปพักผ่อนซะ อย่าให้ผมต้องเห็นคุณมายุ่มย่ามในที่ที่ผมไม่อนุญาตอีก ไม่อย่างนั้น... ผมจะทำให้คุณไม่มีแรงแม้แต่จะเดินออกมาจากห้องนี้ในวันพรุ่งนี้” เขาสะบัดตัวหันหลังเดินออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่ยังอบอวลอยู่ในอากาศ รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความอ่อนแรง ทันทีที่เสียงฝีเท้าของเขาหายลับไปจากโถงทางเดิน เธอก็รีบพุ่งตัวไปที่ตู้เซฟนั้นอีกครั้ง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน มือบางสั่นเทาขณะหมุนรหัสที่เธอแอบจดจำมาได้จากแผ่นกระดาษเล็กๆ ในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาเมื่อคืนก่อน... 0-9-1-2... เสียงกลไกตู้เซฟดัง ‘คลิก’ เบาๆ ก่อนบานประตูเหล็กกล้าจะแง้มเปิดออก ภายในนั้นไม่ได้มีแค่เอกสารทางธุรกิจ แต่กลับมีแฟ้มหนาเตอะที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายของเธอ... รินรดา! รูปถ่ายเหล่านั้นไม่ใช่รูปในปัจจุบัน แต่เป็นรูปตอนที่เธอแอบไปรับจ้างร้องเพลงตามคาเฟ่เมื่อสามปีก่อน รูปตอนที่เธอยืนร้องไห้อยู่หน้าศาลไกล่เกลี่ยหนี้สินของพ่อ และที่น่าตกใจที่สุด คือภาพถ่ายที่เธอเผลอหลับไปในห้องสมุดมหาวิทยาลัยโดยมีชายหนุ่มคนหนึ่งในเงามืดคอยมองเธออยู่เสมอ... ชายคนนั้นคือคีรีน “นี่มันหมายความว่ายังไง...” รินรดาสบถเบาๆ ด้วยความสับสน มือสั่นเทาหยิบแฟ้มอีกเล่มออกมา มันเป็นบันทึกข้อความด้วยลายมือหวัดๆ ของคีรีนที่เขียนถึงใครบางคนซ้ำๆ ว่า ‘ฉันจะทำลายทุกอย่างที่เธอรัก เหมือนที่เธอเคยทำกับฉัน’ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงกุญแจไขดังขึ้น รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบยัดแฟ้มเข้าที่เดิมทว่ามันกลับติดขัดจนมุมกระดาษโผล่ออกมาเล็กน้อย เธอไม่มีเวลาพอจะจัดแจงให้เรียบร้อย บานประตูห้องทำงานเปิดออกพร้อมกับร่างของอคินที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่มที่ดูน่ารังเกียจ “ทำอะไรอยู่หรือครับคุณรินรดา? เห็นผีหรือยังไงถึงได้หน้าซีดขนาดนั้น” อคินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ในขณะที่ดวงตาสอดส่ายไปรอบห้องราวกับกำลังค้นหาบางอย่าง รินรดารวบรวมสติทั้งหมดที่มี ยืนขึ้นเผชิญหน้ากับศัตรูของคนรัก “ฉันแค่เข้ามาดูเอกสารงานตามที่คุณคีรีนสั่งค่ะ คุณอคินมีธุระอะไรที่ห้องทำงานคนอื่นไม่ทราบคะ?” อคินหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้รินรดารู้สึกถึงรังสีคุกคาม เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูเธอ “คุณคีรีนไม่ได้บอกคุณใช่ไหม... ว่าจริงๆ แล้วแฟ้มในตู้เซฟนั่นน่ะ มันไม่ได้มีแค่เรื่องของผม แต่มันเป็นแผนการที่เขาใช้ ‘ฆ่า’ พ่อของคุณเมื่อปีก่อน” หัวใจของรินรดาร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม โลกทั้งใบดูเหมือนจะหมุนคว้างเมื่อเห็นเงาของใครบางคนที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ด้านหลังอคิน... คีรีนที่เพิ่งเดินกลับเข้ามา พร้อมกับนัยน์ตาที่แดงก่ำด้วยความโกรธแค้น และปืนในมือที่ถูกชักออกมาเล็งตรงมาที่พวกเขา มิดไนท์คิสหวังว่าเหตุการณ์ในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ