มื้อค่ำท่ามกลางพายุ

"ถ้าคุณคิดว่าการนั่งเงียบแล้วจ้องหน้าผมแบบนี้จะทำให้ผมปล่อยคุณไป... ผมเกรงว่ามื้อค่ำมื้อนี้ของคุณคงจะหมดลงด้วยความหิวโหยเสียเปล่า" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางเสียงฟ้าร้องกึกก้องจากภายนอกคฤหาสน์ คีรีนวางช้อนเงินลงบนจานกระเบื้องเคลือบจนเกิดเสียงกระทบกันเบาๆ ทว่าในความรู้สึกของรินรดามันกลับดังก้องราวกับเสียงปืนที่จ่ออยู่ขมับ รินรดากำมีดในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะยาว ความมืดมิดภายนอกที่กำลังถูกพายุฝนกระหน่ำซัดสาดทำให้บรรยากาศภายในห้องอาหารหรูหราดูบีบคั้นราวกับกรงขังที่มองไม่เห็น "ฉันไม่ได้หิวอาหาร... แต่สิ่งที่ฉันหิวคือคำตอบว่าคุณจะเอาคืนครอบครัวฉันไปถึงไหน" รินรดาโต้กลับ เสียงของเธอสั่นเครือเพียงเล็กน้อยแต่หนักแน่นด้วยแรงอารมณ์ "ตราบใดที่คุณยังเก็บฉันไว้ในกรงทองแห่งนี้ ความแค้นของคุณมันก็ไม่มีวันจบสิ้นหรอกค่ะ คีรีน" คีรีนเหยียดยิ้มที่มุมปาก แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าที่เขาเป็นเจ้าของโดยสมบูรณ์ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินช้าๆ อ้อมโต๊ะอาหารยาวมาหยุดอยู่ข้างหลังเธอ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อหรูผสมกับกลิ่นจางๆ ของยาสูบประจำตัวเขาทำให้น้ำลมหายใจของรินรดาสะดุด เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูของเธอ "ความแค้นน่ะเหรอ? บางทีสิ่งที่ผมต้องการจริงๆ อาจจะไม่ใช่ความพินาศของใคร แต่มันคือการได้เห็นคุณ... ดิ้นรนอยู่ในกำมือของผมแบบนี้อย่างไรล่ะ" มือหนาข้างหนึ่งเชยคางมนของเธอให้เงยขึ้น บังคับให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความดุดันในแววตาคู่นั้น รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ความอึดอัดที่เคยเป็นกำแพงกั้นกลางระหว่างพวกเขากำลังถูกความร้อนแรงจากสัมผัสของเขาละลายหายไปอย่างน่ากลัว ทันใดนั้น ไฟในคฤหาสน์ก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงสายฟ้าฟาดลงใกล้ตัวบ้านจนพื้นดินสั่นสะเทือน ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกตารางนิ้วในทันที มีเพียงแสงสว่างวาบจากสายฟ้าที่ส่องผ่านบานกระจกเข้ามาเป็นระยะเท่านั้น "ว้าย!" รินรดาอุทานด้วยความตกใจ เธอขยับถอยหลังแต่กลับเสียหลักจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับแผงอกแกร่งของคีรีนที่ยังคงยืนอยู่ด้านหลัง คีรีนคว้าเอวบางเอาไว้มั่น แรงบีบจากอุ้งมือของเขามั่นคงและรุนแรง "ไม่ต้องกลัว... ในความมืดแบบนี้ ต่อให้คุณอยากหนีไปไหน คุณก็ไม่มีทางหาทางออกเจอหรอก รินรดา" ในความมืดที่ไร้แสง รินรดารู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจของอีกฝ่ายที่เต้นเร้าอยู่ในอก ความเย็นชาที่เขามักจะสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองดูเหมือนจะเลือนหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงความปรารถนาที่เข้มข้นจนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านออกมา เธอไม่ได้พยายามดิ้นรนเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่กลับกลายเป็นความรู้สึกโหยหาบางอย่างที่อธิบายไม่ได้—ความโหยหาที่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะ หรืออาจเป็นเพียงกับดักที่เขาวางไว้อย่างแนบเนียนยิ่งกว่าเดิม "คุณมันบ้า..." เธอพึมพำชิดอกเขา มือที่สั่นเทาเผลอจับชายเสื้อเชิ้ตของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว คีรีนไม่ได้ตอบ แต่เขากลับประคองเธอให้เดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่พายุภายนอกกำลังบ้าคลั่ง เขายังคงโอบกอดเธอไว้จากด้านหลัง ราวกับจะใช้ร่างกายของเขาเป็นเกราะคุ้มกันให้เธอจากโลกภายนอกที่กำลังโกรธเกรี้ยว "คุณคิดว่าอคินจะยอมปล่อยให้คุณอยู่ตรงนี้อย่างสงบสุขงั้นเหรอ?" คีรีนเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงฝน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง "เขาไม่ได้ต้องการแค่ล้มผม... เขาต้องการทุกอย่างที่เป็นของผม โดยเฉพาะ 'ของเล่น' ที่เขาหมายตาเอาไว้" รินรดาใจหายวูบ เธอเงยหน้ามองเขาผ่านความมืดสลัว "คุณหมายความว่ายังไง?" ก่อนที่คีรีนจะได้ตอบ ประตูห้องอาหารที่ปิดสนิทอยู่ก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินเข้ามาท่ามกลางความมืดมิดนั้น เสียงฝีเท้าที่คีรีนจำได้แม่นว่าเป็นของใคร "คีรีน... ดูเหมือนว่ามื้อค่ำของคุณจะขาดแขกไปคนหนึ่งนะ" เสียงของอคินดังขึ้นจากความมืด พร้อมกับแสงไฟจากปลายกระบอกปืนเลเซอร์ที่จุดนิ่งอยู่ที่หัวไหล่ของคีรีน คีรีนกระชากตัวรินรดาให้มาหลบด้านหลังของเขาในทันที ความอบอุ่นที่เพิ่งก่อตัวขึ้นหายวับไปกับตา เหลือเพียงสัญชาตญาณนักล่าที่พร้อมจะปะทะทุกเมื่อ แต่ในวินาทีที่รินรดาเหลือบไปเห็นเงาของอคินที่ยืนอยู่ตรงประตู เธอกลับพบว่ามือของเขาไม่ได้ถือเพียงแค่ปืน... แต่เขากำลังถือสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งที่เธอทำหายไปตั้งแต่สมัยเด็ก และมันควรจะอยู่กับคนที่ตายไปแล้วเท่านั้น หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความลับที่เธอพยายามฝังกลบไว้กำลังจะถูกขุดขึ้นมาในคืนที่พายุบ้าคลั่งที่สุดแบบนี้ มิดไนท์คิสหวังว่าเหตุการณ์ในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ