รอยแผลเป็นในใจ

“ทำไมคุณถึงเกลียดฉันนัก... ทั้งที่ฉันแทบไม่เคยอยู่ในวงโคจรชีวิตที่มืดมิดของคุณมาก่อนเลยด้วยซ้ำ คีรีน” รินรดาสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ร่างบางยืนประจันหน้ากับบุรุษผู้ทรงอิทธิพลท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบจางๆ และความกดดันที่เกาะกุมจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้ใบหน้าคมสันของคีรีนดูดุดันราวกับรูปสลักจากหินผาที่ไร้หัวใจ คีรีนกระดกวิสกี้ในแก้วคริสตัลจนหมดจด ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะไม้โอ๊กด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เกิดเสียงกระแทกเบาๆ แต่มันกลับก้องสะท้อนอยู่ในความรู้สึกของหญิงสาวจนสั่นสะท้าน เขาไม่ได้ตอบคำถามทันที หากแต่ก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ ท่วงท่าองอาจดุจพยัคฆ์ร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม “คำว่า ‘ไม่เคย’ ของคุณ มันเป็นคำนิยามที่น่าสมเพชสิ้นดี รินรดา” เสียงทุ้มต่ำของเขาแหบพร่าคล้ายคนพยายามกดทับอารมณ์บางอย่างที่ปะทุอยู่ภายใน “คุณก็เหมือนกับคนพวกนั้น... ที่มองเห็นแค่เปลือกนอก แล้วตัดสินว่าฉันคืออสูรที่ไร้หัวใจ ทั้งที่ความจริงแล้ว ความเป็นอสูรของฉันมันก็ถูกสร้างขึ้นมาจากน้ำมือของคนที่เคยบอกว่า ‘รัก’ ฉันมากที่สุด” รินรดาขมวดคิ้วแน่น ความเย็นเยียบจากแววตาของเขาที่มักจะซ่อนความเร่าร้อนไว้เบื้องหลังบัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าที่บาดลึก “ใคร? หมายถึงผู้หญิงคนนั้นหรือคะ... คนที่คุณยังคงขังเขาไว้ในกรงขังแห่งความแค้นของคุณ” คีรีนหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าเธอ ระยะห่างที่น้อยจนได้กลิ่นหอมสะอาดจากกายสาวปะทะกับกลิ่นกายกำยำของเขามันทำให้บรรยากาศร้อนรุ่มขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ มือแกร่งเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอต้องสบตาตรงๆ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไหววูบชั่วครู่ ก่อนจะฉายแววปวดร้าวที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน “เขาไม่ใช่แค่ผู้หญิงที่ฉันเคยรัก” คีรีนกระซิบ ราวกับกำลังหลุดเข้าไปในภวังค์แห่งความทรงจำที่ขมขื่น “เขาคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันรู้ว่า ‘พันธสัญญา’ ที่ทำด้วยเลือดและน้ำตามันไม่มีวันสูญสลาย... เขาหักหลังฉันเพื่ออคิน ในวันที่ฉันกำลังจะมอบทุกอย่างที่มีให้... รินรดา คุณรู้ไหมว่าการถูกคนที่เป็นเหมือนลมหายใจเหยียบย่ำลงบนหัวใจจนแหลกละเอียด มันรู้สึกอย่างไร?” รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอติดขัดเมื่อเห็นรอยร้าวบนใบหน้าของคนพยศ เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยแผลเป็นในใจของเขา คีรีนไม่ได้กำลังดุดันใส่เธอ แต่เขากำลัง ‘โหยหา’ ที่จะปลดปล่อยบางอย่างที่กัดกินเขามานานปีโดยไม่รู้ตัว “แต่ฉันไม่ใช่นาง... คุณก็รู้” เธอกล่าวแผ่วเบา พยายามข่มความกลัวไว้ใต้ความเห็นใจ “การแก้แค้นคนอื่นด้วยการทำร้ายฉัน มันไม่ได้ทำให้แผลของคุณหายดีขึ้นหรอกนะคะ มันมีแต่จะทำให้คุณต้องเผชิญกับความมืดมิดไปตลอดกาล” “ความมืดมิดคือที่เดียวที่ฉันปลอดภัย” เขาแค่นยิ้ม ดึงรั้งร่างบางเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มเนียน “รินรดา... บางทีฉันอาจจะไม่ได้เกลียดคุณ แต่ฉันเกลียดตัวเองที่มักจะเห็นภาพสะท้อนของความอ่อนแอในตัวคุณ... ภาพที่คอยเตือนว่าฉันเคยเป็นใครก่อนที่จะกลายเป็นมาเฟียที่ใครๆ ก็ต่างหวาดกลัว” คำสารภาพที่หลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจทำให้คีรีนเบิกตากว้าง เขาเพิ่งรู้ตัวว่าได้เผยด้านที่เปราะบางที่สุดให้ศัตรูหัวใจ... หรือบางที อาจจะเป็นคนที่เขาต้องการครอบครองมากที่สุด ได้เห็น รินรดาสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของคนตรงหน้า ฝ่ามือของเธอที่เดิมทีตั้งใจจะผลักอกเขาออก กลับเปลี่ยนเป็นวางแนบสนิทอยู่กับแผ่นอกแกร่งอย่างเผลอไผล ความเงียบในห้องนั้นดูเหมือนจะยืดขยายออกไปไม่รู้จบ กระทั่งเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและหนักแน่นดังขึ้นทำลายความเปราะบางนั้นลง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “นายครับ! อคินมันบุกเข้ามาที่เขตคลังสินค้าทางใต้! มันบอกว่ามีของขวัญบางอย่างจะมอบให้คุณ... ของขวัญที่เกี่ยวกับ ‘ผู้หญิงคนนี้’!” คีรีนผละจากรินรดาทันที ดวงตาดุดันคู่นั้นกลับมาเย็นชาและวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะอีกครั้ง เขากระชากข้อมือเล็กให้เดินตามไปอย่างไม่รอช้า โดยที่รินรดาทำได้เพียงก้าวตามด้วยความสับสนและหวาดหวั่นถึงสิ่งที่อคินวางแผนไว้ ทว่า ในวินาทีที่คีรีนเปิดประตูห้องทำงานออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่เพียงลูกน้องที่หน้าตื่นตระหนก แต่เป็นกล่องไม้เก่าๆ วางอยู่กลางโถงทางเดิน พร้อมกับรูปถ่ายของเธอและคีรีนที่ถูกกรีดด้วยใบมีดจนขาดวิ่น และจดหมายที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา... ลายมือของคนที่คีรีนคิดว่าตายไปแล้วจากชีวิตของเขาตั้งแต่สามปีก่อน! คีรีนชะงักค้าง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน รินรดาเห็นมือที่สั่นเทาของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เมื่อเสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้นพร้อมข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งรูปถ่ายปัจจุบันของหญิงสาวคนนั้น... หญิงสาวที่คีรีนพยายามฆ่าทิ้งในความทรงจำ แต่กลับกำลังยืนยิ้มอยู่ข้างหลังอคินในรูปถ่ายใบสุดท้าย มิดไนท์คิสหวังว่าเหตุการณ์ในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ