คำเตือนจากศัตรู

"ถ้าเธอคิดว่ากรงขังทองคำที่เขาประเคนให้มันสวยหรูนัก ก็จงจำไว้ว่ากุหลาบที่สวยที่สุด มักจะอาบไปด้วยเลือดของคนที่โง่เขลาพอจะเด็ดมันมาเชยชม" เสียงกระซิบแหบพร่าจากปลายสายทำให้รินรดากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงกว้างในห้องนอนใหญ่ที่เงียบเชียบ ประโยคคำเตือนจากอคินยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพยายามแทรกแซงชีวิตของเธอ แต่ครั้งนี้... น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเวทนาของเขามันกลับดูจริงจังกว่าครั้งไหนๆ รินรดาเหลือบมองประตูห้องแต่งตัวที่ปิดสนิท ข้างในนั้นคีรีนกำลังเตรียมตัวไปงานเลี้ยงการกุศลในค่ำคืนนี้ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่เธอมักจะคุ้นเคยเป็นอย่างดีกลับดูจางลงเหลือเพียงกลิ่นอายของความกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง *‘คีรีนไม่ใช่คนที่เธอรู้จักหรอกรินรดา... สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่แค่ตัวเธอ แต่มันคือการทำลายทุกอย่างที่เขามองว่าเป็นความอ่อนแอ และน่าเสียดายที่ครอบครัวเธอคือหมากตัวแรกที่เขาเลือกใช้’* "มันหมายความว่ายังไงกันแน่..." หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง ดวงตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อยขณะมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูจังหวะหนักแน่นดังขึ้นก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต คีรีนก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทสั่งตัดสีดำสนิทที่ขับเน้นรูปร่างกำยำและอำนาจดิบเถื่อนในตัวเขาให้เด่นชัดขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยไร้อารมณ์ในวันนี้กลับดูคมคายจนน่าใจหาย นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นกวาดมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ทำไมยังไม่เปลี่ยนชุด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม ความนิ่งงันของเขาทำเอาอากาศในห้องดูเบาบางลงทันตา รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย พยายามซ่อนโทรศัพท์ไว้ใต้หมอนอย่างแนบเนียนที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ริน... รินแค่กำลังคิดอะไรเพลินๆ ค่ะ คุณรีบหรือเปล่าคะ?" คีรีนก้าวเข้ามาใกล้ระยะประชิด กลิ่นอายความอันตรายพุ่งเข้าโอบล้อมเธอไว้ เขาใช้ปลายนิ้วเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา สายตาคู่นั้นราวกับจะเจาะลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ "ฉันไม่ชอบคนโกหก รินรดา... เธอรู้ดี" "รินไม่ได้โกหกค่ะ" เธอเถียงกลับ แม้หัวใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ เขาก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม "งั้นเหรอ? แล้วทำไมจังหวะหัวใจของเธอถึงได้เต้นเร็วนักล่ะ หืม? หรือว่ามีใครส่งอะไรมาเตือนความทรงจำเรื่อง 'ความจริง' ที่ฉันพยายามจะซ่อนเอาไว้ให้เธอ?" คำพูดของเขาเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจ รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง ความสงสัยที่เธอเคยพยายามปัดตกไปกลับพุ่งขึ้นมาแทนที่อย่างควบคุมไม่ได้ เธอตัดสินใจรวบรวมความกล้าเงยหน้าสบตากับคนตรงหน้า "คีรีน... คุณมีอะไรปิดบังรินอยู่หรือเปล่าคะ เรื่องบริษัท เรื่องอดีตของครอบครัวเรา... หรือเรื่องที่คุณต้องการจากตัวรินกันแน่" คีรีนชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูเย็นชาจนน่าขนลุก เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากเธอ "อยากรู้จริงๆ งั้นเหรอ? เอาไว้รอให้ถึงเวลาที่ฉัน 'เฉลย' ด้วยตัวเองดีกว่า... เพราะถ้าเธอรู้ตอนนี้ ฉันเกรงว่าคืนนี้เธอคงจะนอนไม่หลับไปตลอดชีวิต" เขายื่นมือมาลูบไล้พวงแก้มเธอแผ่วเบา แต่สัมผัสนั้นกลับให้ความรู้สึกเหมือนการกดทับของโซ่ตรวน ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงบนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาแล้วเปิดออก เผยให้เห็นสร้อยคอเพชรเม็ดงามที่ดูหรูหราจนแทบหายใจไม่ออก "ใส่ซะ... คืนนี้เธอต้องอยู่เคียงข้างฉันในฐานะ 'คนสำคัญ' ของวรโชติเมธี ห้ามออกห่างจากสายตาฉันเด็ดขาด เข้าใจไหม?" รินรดารับสร้อยเส้นนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสวมกุญแจมือที่ถูกประดับด้วยเพชรพลอยล้ำค่า แทนที่จะเป็นเครื่องประดับแห่งความรัก ในขณะที่เธอกำลังจะสวมสร้อยนั้นเอง สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตใบเล็กที่สอดอยู่ในช่องว่างของกล่องกำมะหยี่ซึ่งคีรีนเผลอทำตกไว้ มือของเธอสั่นระริกขณะหยิบมันขึ้นมาแอบอ่านในจังหวะที่คีรีนหันหลังไปจัดเนกไท ข้อความด้วยลายมือหวัดๆ นั้นเขียนไว้เพียงสั้นๆ แต่ทำเอาเลือดในกายของเธอเย็นเฉียบ *‘ระวังให้ดี... คนที่เธอคิดว่ารักเธอมากที่สุด คือคนที่วางแผนให้ครอบครัวเธอฉิบหายตั้งแต่วันแรกที่เธอก้าวเข้ามาในชีวิตเขา’* ยังไม่ทันที่รินรดาจะตั้งสติได้ เสียงทุ้มของคีรีนก็ดังขึ้นจากด้านหลังราวกับจงใจ "ริน... ทำไมถึงเงียบไปล่ะ เจออะไรน่าสนใจในกล่องนั่นหรือไง?" เขาหันกลับมาประจันหน้าเธอ สายตาคู่นั้นไม่ได้มีร่องรอยของความใจดีหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เขายื่นมือมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุด "รินรดา... ฉันเตือนเธอแล้วนะว่าอย่าริอาจค้นหาความจริง เพราะบางครั้ง ความจริงที่เธอไขว่คว้ามา... มันอาจจะเป็นจุดจบของทุกอย่างที่เธอรัก" มิดไนท์คิสหวังว่าเหตุการณ์ในตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ