การประชดประชัน

“ถ้าคุณคิดว่าการเงียบใส่ฉันจะเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุด งั้นคุณก็คงประเมินความอดทนของฉันต่ำไปหน่อยนะ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของคีรีนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของยาสูบจางๆ และความกดดันที่พุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาไม่ได้หันไปมองหน้าเขา เธอเพียงแค่ยืนนิ่งอยู่หน้าบานหน้าต่างกระจกสูงจรดเพดาน สายตาจับจ้องไปที่แสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนราวกับมันน่าสนใจกว่าชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของกรงขังทองคำแห่งนี้ “ฉันไม่ได้เงียบเพราะต้องการแก้ปัญหาค่ะ คีรีน” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่เธอจงใจสร้างขึ้นเป็นกำแพง “ฉันแค่รู้สึกว่า... เราไม่มีเรื่องอะไรต้องคุยกันอีกแล้วต่างหาก” คีรีนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นประสาทพอๆ กับฝีเท้าของเขาที่ก้าวเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างสูงใหญ่ มือหนาคว้าข้อมือเธอให้หันกลับไปปะทะกับแววตาดุดันที่วาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ “ไม่มีเรื่องจะคุย? หลังจากคืนนั้นที่ท่าเรือ... หลังจากที่เธอเห็นว่าฉันจัดการกับไอ้อคินยังไง เธอจะมาบอกว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันงั้นหรือ” รินรดากระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เธอพยายามดึงข้อมือออก แต่เขากลับยิ่งกระชับแน่นขึ้นจนผิวขาวจัดขึ้นรอยแดง “ฉันเห็นแล้วค่ะ เห็นชัดเจนเลยว่าคุณเป็นคนแบบไหน... คนที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างเพียงเพื่อความสะใจของตัวเอง” “เพื่อความสะใจ?” คีรีนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะดูเย่อหยิ่งบัดนี้ฉายแววอันตราย “ฉันทำเพื่อปกป้องสิ่งที่ฉันควรจะได้คืนมาต่างหาก รินรดา รวมทั้งตัวเธอด้วย!” “ฉันไม่ใช่สมบัติของคุณ!” เธอสวนกลับด้วยเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย แววตาคู่สวยไหวระริกด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ “อย่าเอาความเห็นแก่ตัวของคุณมาอ้างว่าเป็นการปกป้องฉันเลยค่ะ มันน่าสมเพช” คีรีนชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับคำว่า ‘น่าสมเพช’ ของเธอทิ่มแทงเข้าสู่จุดที่เปราะบางที่สุดในใจของเขา เขาเชิดคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับเขาตรงๆ “ถ้าฉันมันน่าสมเพชนัก ทำไมทีหลังเธอถึงต้องยอมศิโรราบให้ฉันจนแทบขาดใจล่ะ” คำถามนั้นตบเข้าที่ใบหน้าของเธออย่างจัง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความร้าวรานในอกแล่นพล่าน เธอเกลียดที่เขาพูดถูก... เกลียดที่ร่างกายของเธอทรยศต่อความรู้สึกนึกคิด เกลียดที่ทุกสัมผัสของเขาทำให้เธอยังคงโหยหาแม้ว่าใจจะแหลกสลายเพียงใดก็ตาม “นั่นมันก็แค่... สัญชาตญาณของการเอาตัวรอดค่ะ” เธอเค้นเสียงตอบ มือบางผลักอกเขาออกเต็มแรงด้วยความรู้สึกที่ตีรวน “ถ้าฉันต้องอยู่กับปีศาจ ฉันก็แค่ต้องทำตัวให้เชื่อง เพื่อที่จะได้ไม่ถูกฉีกทึ้งจนไม่เหลือซาก” “รินรดา!” คีรีนตวาดลั่น ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือนด้วยอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ของเขา “ทำไมคะ? คุณโกรธที่ฉันพูดความจริงงั้นหรือ” รินรดาเดินถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนกับชั้นหนังสือ แววตาของเธอแข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม “คุณบอกว่าแค้นที่คนรักเก่าทรยศคุณ แต่คุณกลับทำแบบเดียวกันกับฉัน... คุณไม่ได้ต่างจากคนที่คุณเกลียดเลยแม้แต่นิดเดียวคีรีน” คีรีนหยุดกึก ประกายตาที่เคยดุดันสั่นไหวไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเย็นชาและเฉยเมยราวกับรูปปั้นหินที่ไม่มีหัวใจ เขาเดินเข้ามาใกล้จนแทบจะไร้ช่องว่างระหว่างกัน ก่อนจะกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก “ถ้าฉันเป็นปีศาจ... เธอก็คือพันธะที่ล่ามฉันเอาไว้กับขุมนรกนี้ รินรดา เธอไม่มีวันหนีฉันพ้นหรอก ต่อให้ต้องใช้โซ่ตรวนหรือความแค้นเป็นเครื่องพันธนาการ ฉันก็จะเก็บเธอไว้ข้างกายแบบนี้ตลอดไป” รินรดาตัวสั่นเทา ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความสิ้นหวังที่แผ่ซ่าน เธอรู้ดีว่าคำพูดของเขาไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือคำประกาศิตที่เธอยังไม่มีปัญญาจะหลุดพ้น ทว่าในวินาทีที่เธอคิดว่าบทสนทนานี้จะจบลงด้วยความตึงเครียดเช่นเคย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นถี่ๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของลูกน้องคนสนิทของคีรีนที่ดูตื่นตระหนกจนผิดสังเกต “นายครับ... แย่แล้วครับ” ชายหนุ่มคนนั้นแทบจะพุ่งเข้ามาในห้องโดยไม่รออนุญาต “อคินมันไม่ได้แค่ล้มละลายอย่างที่เราคิด แต่มัน... มันขโมยรายชื่อสายลับทั้งหมดในองค์กรเราไปแล้วครับ และตอนนี้มันกำลังเอาข้อมูลนี้ไปยื่นข้อเสนอให้ตำรวจ!” คีรีนหันขวับไปทางลูกน้อง ใบหน้าเขากลายเป็นสีเลือดขึ้นมาทันที แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธหลงเหลืออยู่ มีเพียงความตระหนกที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน ในขณะที่เธอกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกว่าความสนใจของเขาเปลี่ยนไปแล้วนั้น มือถือของเธอก็สั่นขึ้นมาในกระเป๋ากระโปรง หน้าจอที่โชว์เบอร์โทรศัพท์ที่ไม่ได้บันทึกไว้ แต่มันกลับเป็นเบอร์ที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เพราะมันคือเสียงข้อความที่ดังขึ้นพร้อมๆ กัน *‘ถ้าอยากให้พี่ชายของคุณรอดจากคุก... เดินออกมาที่รถสีดำคันที่จอดอยู่ใต้ตึกเดี๋ยวนี้ รินรดา... คีรีนช่วยคุณไม่ได้หรอก’* มิดไนท์คิสหวังว่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเปิดเผยจะทำให้ทุกท่านลุ้นจนแทบหยุดหายใจนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ