จดหมายที่ถูกซ่อน

“อคิน… นายกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่” รินรดาพึมพำกับตัวเอง เสียงหัวเราะแหลมสูงที่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอยังไม่จางหายไป ความเย็นเยียบแล่นริ้วผ่านกระดูกสันหลังในวินาทีที่เธอตัดสินใจหมุนลูกบิดประตูห้องทำงานส่วนตัวของคีรีนที่เปิดแง้มทิ้งไว้โดยไม่ตั้งใจ ภายในห้องทำงานที่มืดสลัว กลิ่นยาสูบจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้สนหอมยังคงอบอวลอยู่ มันเป็นกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา... ของคีรีน ผู้ชายที่เปรียบดั่งเปลวไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า เธอก้าวเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ สัญชาตญาณหญิงสาวบอกให้เธอถอยหนี แต่ความอยากรู้อยากเห็นที่กลายเป็นโซ่ตรวนดึงรั้งให้เธอก้าวไปข้างหน้า สายตาของรินรดากวาดมองไปทั่วโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งขนาดใหญ่ที่เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจที่เขาถือครอง กระดาษเอกสารกองโตถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่สะดุดตาเธอ... ลิ้นชักชั้นที่สองที่ปิดไม่สนิท รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก มือที่สั่นเทาเอื้อมไปเปิดลิ้นชักนั้นอย่างแผ่วเบา ข้างในไม่ได้มีปืนหรืออาวุธอย่างที่เธอหวาดหวั่น แต่เป็นซองจดหมายสีขาวนวลที่ไม่มียี่ห้อจ่าหน้าซอง แต่กลับมีตราประทับขี้ผึ้งสีแดงสดที่เป็นรูปดอกกุหลาบถูกบดขยี้... สัญลักษณ์ที่เธอมองเห็นแล้วใจหายวาบ นิ้วเรียวสวยบรรจงแกะจดหมายออก ตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ บ่งบอกถึงอารมณ์ของผู้เขียนในขณะนั้น แต่มันไม่ใช่จดหมายรัก... แต่มันคือ ‘แผนการ’ *“คีรีน... แผนการรวบตึงบริษัทศิรินทร์ธาดาใกล้ถึงจุดสิ้นสุดแล้ว รินรดาเป็นเพียงหมากตัวสุดท้ายที่สำคัญที่สุด เธอจะไม่มีวันรู้เลยว่าสิ่งที่เธอทำเพื่อครอบครัว แท้จริงแล้วเป็นเพียงการปูทางไปสู่การพินาศที่เธอนั่นแหละที่เป็นคนเปิดประตูให้ฉันเอง อดทนอีกนิด... เมื่อเกมจบลง เธอจะสูญเสียทุกอย่างแม้กระทั่งศักดิ์ศรีที่เธอหวงแหน”* ดวงตาของรินรดาร้อนผ่าว หยาดน้ำใสคลอเบ้าจนภาพตัวอักษรพร่าเลือน ความรู้สึกเหมือนถูกหอกแหลมทิ่มแทงเข้าที่กลางอกอย่างจัง หัวใจที่เคยเชื่อมั่นว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอและคีรีนมีความหมายแฝงอยู่บ้าง บัดนี้กลับพังทลายลงไม่เป็นชิ้นดี ที่แท้เธอก็เป็นเพียงเครื่องมือ... เป็นหมากที่ถูกวางไว้เพื่อรอเวลาเชือด "ชอบสิ่งที่เห็นไหมล่ะ... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังมาจากเงามืดมุมห้อง รินรดาสะดุ้งสุดตัว จดหมายในมือร่วงหล่นลงพื้น ร่างสูงใหญ่ของคีรีนก้าวออกมาจากเงามืด ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก แต่มันแฝงไปด้วยความเย็นชาที่ทำเอาเธอหนาวเยือกไปถึงขั้วหัวใจ "คุณ... คุณตั้งใจให้ฉันเห็นมันสินะ" เธอเค้นเสียงถาม ทั้งที่ลำคอตีบตัน ความโกรธแค้นประดังเข้ามาแทนที่ความเสียใจ คีรีนก้าวเข้ามาใกล้จนร่างของเขาบดบังแสงสว่างจากโคมไฟ เขาโน้มตัวลงมาหา กลิ่นกายของเขาที่เคยทำให้เธอหลงใหลบัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอายของคำลวงโลก "ถ้าฉันจะให้เธอเห็น เธอคิดว่าเธอจะมีโอกาสได้ยืนอ่านมันจนจบแบบนี้เหรอ หึ... รินรดา เธอยังไม่รู้จักโลกที่ฉันอยู่ดีพอ" มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บปวด แต่มันมั่นคงและหนักแน่นเหมือนพันธนาการที่ไม่มีวันดิ้นหลุด "จดหมายนั่น... มันอาจจะเป็นความจริงสำหรับใครบางคน แต่ไม่ใช่สำหรับคนที่ฉันเลือกจะวางหมากไว้ข้างกาย" เขากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้เธอขนลุกชัน "เธอคิดว่าอคินส่งจดหมายนี่มาเพื่ออะไร? มันง่ายเกินไปไหมสำหรับคนอย่างมันที่จะทิ้งหลักฐานชิ้นสำคัญไว้ให้ศัตรู หรือบางที... จดหมายฉบับนี้อาจจะเป็นสิ่งที่เธอเขียนขึ้นมาเองในความฝัน เพื่อหาข้ออ้างในการหนีไปจากฉัน?" รินรดาจ้องมองดวงตาของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความสับสน "ถ้ามันเป็นเรื่องโกหก ทำไมคุณต้องโกรธ? ทำไมคุณต้องดูเหมือนคนที่มีความลับที่ซ่อนไว้ไม่อยู่?" คีรีนยิ้มที่มุมปาก... รอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา เขาเชยคางเธอขึ้นช้าๆ สายตาที่จับจ้องนั้นเหมือนจะกลืนกินเธอลงไปทั้งตัว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นหน้าห้องทำงาน พร้อมกับการเคาะประตูที่รัวและกระชั้นชิดจนดูไม่เป็นจังหวะปกติ ประตูห้องถูกกระชากเปิดออกโดยที่คีรีนยังไม่ทันอนุญาต ชายฉกรรจ์ในชุดดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนกที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน “นายครับ... แย่แล้วครับ! ที่โกดังทางตอนใต้ถูกระเบิด... และในนั้นไม่ได้มีแค่สินค้า!” ชายคนนั้นหยุดหายใจก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาดุดัน “คุณอคิน... เขาส่งรูปภาพหนึ่งมาให้เราทางหน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องควบคุม... มันคือรูปของคุณรินรดาตอนที่กำลังหลับอยู่บนเตียงในห้องนอนของท่านครับ!” ร่างของรินรดาแข็งทื่อ ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อรับรู้ว่าความลับไม่ได้มีแค่ในกระดาษ แต่มันกำลังกลายเป็นชีวิตที่ถูกคุกคามในทุกวินาทีที่เธอยังหายใจอยู่ใต้เงาของมาเฟียผู้นี้ มิดไนท์คิสหวังว่าตอนที่ 35 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงไปกับความลับที่เริ่มเปิดเผยนะคะ