ค่ำคืนใต้แสงดาวประดิษฐ์

เสียงคำรามของระบบที่ตัดขาดจากโลกภายนอกยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับเสียงกongsโบราณที่ตีประกาศอาณาเขตแห่งความตาย ไคก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังของเขากระแทเข้ากับชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่ทอดยาวขึ้นไปจนกลืนหายไปกับความมืดมิดไร้ขอบเขต เม็ดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมผ่านปกเสื้อคอตั้งของชุดสถาปนิกวิญญาณ ขณะที่ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ "ห้องสมุดแห่งกาลเวลาที่สาบสูญ... โค้ดระดับ SSS แบบนี้ มันไม่ใช่สิ่งที่ผู้เล่นทั่วไปจะปลดล็อกได้ด้วยเควสต์ปกติแน่ค่ะ" เสียงของลินดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักเวทสีครามก้าวเข้ามาประชิดตัวเขา แสงเรืองรองสีฟ้าอ่อนจากปลายนิ้วของเธอสะท้อนลงบนกรอบแว่นตาที่ไคสวมอยู่ ท่าทางสงบนิ่งของอาจารย์สาวทำให้ความตื่นตระหนกในอกของไคลดลงไปครึ่งหนึ่ง แต่มันไม่ได้หมายความว่าสถานการณ์นี้จะปลอดภัย—ตรงกันข้าม อัตราการรอดชีวิตศูนย์จุดศูนย์ศูนย์เปอร์เซ็นต์ที่ระบบเพิ่งประกาศเตือนไปเมื่อครู่ กำลังกระพริบเป็นสีแดงฉานอยู่บนขอบเรติน่าของพวกเขา ไคสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของกระดาษโบราณและฝุ่นละอองที่ถูกกาลเวลากลืนกินลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อตรวจสอบความเสียหายของอุปกรณ์สวมใส่ แผงควบคุมโฮโลแกรมสั้นๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า แต่มันเต็มไปด้วยตัวอักษรขยะและรหัสโค้ดที่รันวนซ้ำไปมาอย่างไร้ระเบียบ "ระบบพยายามลบตัวตนของเราออกจากเซิร์ฟเวอร์หลักค่ะอาจารย์ ถ้าปล่อยให้โค้ดรีเซ็ตนี้ทำงานจนครบถ้วน ไม่เพียงแค่ไอเทِمทั้งหมดจะหายไป แต่ความทรงจำในเกมตลอดหกเดือนนี้อาจจะถูกฟอร์แมตจนเกลี้ยง" ไคเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับฉายแววคำนวณอย่างเฉียบคม นิ้วเรียวยาวของสถาปนิกหนุ่มรัวลงบนอากาศราวกับกำลังร่างแบบพิมพ์เขียวโครงสร้างสถาปัตยกรรมที่ซับซ้อนที่สุดในชีวิต "นายคิดจะทำอะไร ไค?" ลินหันมามองเขา ดวงตาสีไพลินคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงพลังงานเวทมนตร์มหาศาลที่กำลังเอ่อล้นออกมาจากตัวลูกศิษย์หนุ่ม แม้ปากจะเอמהด้วยน้ำเสียงติดจะเย็นชา แต่มือเรียวบางของเธอกลับเอื้อมไปคว้าชายเสื้อคลุมของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เป็นปฏิกิริยาตอบสนองตามสัญชาตญาณเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตายที่ใกล้เข้ามาทุกที "เราจะสร้าง 'โครงสร้างค้ำยัน' ขึ้นมาค่ะ" ไคตอบสั้นๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ในเมื่อที่นี่คือห้องสมุดที่เก็บข้อมูลทุกอย่างของระบบ งั้นเราก็แค่ใช้กฎฟิสิกส์เดิมของมันมาต่อต้านมันเอง อาจารย์ช่วยกางอาคมคุ้มกันชั้นหนังสือทางทิศเหนือไว้สามนาทีนะคะ... ฉันจะเขียนโค้ดปรับแต่งฐานรากใหม่ทั้งหมด ณ จุดนี้" "สามนาที? นายบ้าไปแล้วหรือไง โค้ดรีเซ็ตระดับ SSS กำลังเร่งความเร็วจนเกินขีดจำกัด อาคมของฉันต้านทานแรงอัดอากาศพวกนั้นได้ไม่ถึงห้าวินาทีด้วยซ้ำ!" ลินแย้งขึ้น เสียงของเธอตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความใกล้ชิดในพื้นที่จำกัดทำให้ไคสามารถได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน "เชื่อฉันเถอะค่ะ" ไคหันมาสบตาเธอนิ่ง ประกายความมั่นใจในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นหนักแน่นราวกับภูเขาผา "เราผ่านมาด้วยกันตั้งกี่ดันเจี้ยนแล้วล่ะคะ? อาจารย์คอยปกป้องฉันจากมอนสเตอร์มาตลอด คราวนี้... ถึงตาฉันต้องสร้างพื้นที่ปลอดภัยให้เราบ้างแล้ว" คำพูดนั้นราวกับมีเวทมนตร์สะกด ลินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจที่เต้นระรัวค่อยๆ สงบลงภายใต้รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจของชายหนุ่ม เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ "ก็ได้... ถ้านายกล้าตาย ฉันก็จะยอมตายเป็นเพื่อนนักทดลองสติเฟื่องอย่างนายสักครั้งก็แล้วกัน!" สิ้นคำพูดของอาจารย์สาว ร่างของลินก็พุ่งทะยานออกไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว แสงสว่างวาบจากไม้เท้าโบราณระเบิดออกกลายเป็นม่านพลังเวทมนตร์สีครามเข้ม แผ่ขยายออกปกคลุมชั้นหนังสือขนาดยักษ์ที่ตั้งตระหง่านราวกับกำแพงเมือง แรงกดดันมหาศาลจากโค้ดรีเซ็ตพุ่งเข้าชนม่านอาคมทันทีจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่า แรงกระแทกนั้นรุนแรงจนร่างของลินสั่นสะท้าน เลือดสดๆ ไหลรินลงมาจากมุมปากของเธอ แต่เธอกลับไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว ในขณะเดียวกัน ไคก็เร่งมือทำงานของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง สมาธิทั้งหมดถูกทุ่มเทลงไปที่การเขียนสถาปัตยกรรมวิญญาณ ปลายนิ้วของเขาลากเส้นแสงสีทองลงบนพื้นอากาศ สร้างเสาเข็มเวทมนตร์จำลองขึ้นทีละต้น ทีละต้น เพื่อค้ำจันโครงสร้างของห้องสมุดที่กำลังพังทลายลงมา ความเจ็บปวดจากการฝืนใช้พลังงานเกินขีดจำกัดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง จนทำให้เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลัง แต่เขากัดฟันอดทน ไม่ยอมหยุดมือแม้แต่วินาทีเดียว ความตายอยู่ห่างออกไปแค่เอื้อม แต่อุณหภูมิความอบอุ่นจากการต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กลับยิ่งเด่นชัดขึ้นในหัวใจของคนทั้งสอง "อีกสิบวินาทีสุดท้าย!" ไคตะโกนลั่น ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของระบบที่ใกล้จะทำการฟอร์แมตสำเร็จ ลินหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายของเธอแทบจะถึงขีดจำกัดแล้ว ม่านอาคมสีครามเริ่มมีรอยร้าวรานราวกับกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกินพื้นที่รอบตัว รอยแยกระหว่างมิติเบื้องบนก็พลันเปิดออก พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ไม่อาจระบุตัวตนได้ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของทั้งคู่ [ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลที่สาม: ผู้เล่นปริศนา 'เงาแห่งปฐพี' ได้ทำการเชื่อมต่อเข้าสู่พื้นที่ต้องห้าม] [คำเตือน: วัตถุประสงค์ของบุคคลดังกล่าวไม่ใช่การช่วยเหลือ แต่เป็นการ... ชิง100% ของโค้ดต้นแบบ!] มือปริศนาคู่หนึ่งพุ่งทะลุกำแพงมิติออกมาจากความว่างเปล่า คว้าเข้าที่แกนกลางสถาปัตยกรรมวิญญาณที่ไคเพิ่งสร้างเสร็จหมาดๆ ก่อนที่มันจะสลายหายไปพร้อมกับเสียงกระซิบที่แผ่วเบาข้างหูของเขา— "ขอบใจสำหรับฐานรากชั้นดีนะ สถาปนิกน้อย..."