กลยุทธ์สถาปนิก

"ถอยหลังไปสามก้าว... แล้วจับชายเสื้อฉันไว้ให้แน่น" น้ำเสียงของลินไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ทว่าไอความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากปลายนิ้วเรียวของเธอกลับสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ เงาร่างมหึมาสีทองอร่ามที่ก้าวข้ามผ่านกรอบประตูมิติไร้ที่มานั้น ไม่ใช่สิ่งที่จะสามารถต่อกรได้ด้วยพละกำลังดิบเถื่อน ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นกวาดมองพื้นที่รอบตัวราวกับกำลังประเมินราคาซากศพ และในวินาทีที่แรงกดดันระดับมหาศาลบดอัดลงมาจนอากาศรอบตัวกลายเป็นของเหลวหนืดข้น ไคก็ขยับตัว ไม่มีเสียงอุทาน ไม่มีอาการลนลาน สถาปนิกหนุ่มดีดนิ้วส่งสัญญาณข้อมูลสีฟ้าครามออกไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็วราวกับดีดพิณ *โฮกกกก—!* เสียงคำรามสะท้านสะเทือนมิติทำให้ผนังหินของดันเจี้ยนสั่นไหว เศษฝุ่นร่วงกราวลงราวกับหิมะโปรยปราย บอสลับหลังประตูมิติสะบัดปีกสีทองที่ปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีเลือด มันคือ 'การ์เดียนแห่งปฐมกาล' มอนสเตอร์ระดับตำนานที่ถูกลืมเลือนไปจากสารบบของระบบเกม เมื่อปีกคู่นั้นกางออก ความร้อนระอุแผดเผาจนค่าสถานะ HP ของพวกเขาลดฮวบลงวินาทีละสิบหน่วยโดยไม่ต้องลงมือโจมตี "ไค! พื้นที่ตรงนี้ต้านทานความร้อนไม่ไหวหรอกนะ!" ลินเอ่ยเตือน ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ขณะที่ไม้เท้าในมือเริ่มรวบรวมละอองเวทสีเงินยวงเพื่อเตรียมรับมือกับการพุ่งชนครั้งแรก "ผมไม่ได้จะให้เราต้านทานมันตั้งแต่แรกหريكครับ... เอ้ย! หรอกค่ะ" ไคเกือบเผลอหลุดสำนวนเดิมออกมาระหว่างที่หัวสมองกำลังประมวลผลความเร็วระดับพิกเซล นิ้วมือเรียวยาวรัวปุ่มคีย์ลัดบนหน้าต่างโฮโลแกรมเสมือนจริงด้วยความเร็วสูง "ผมบอกแล้วไงครับ... อะแฮ่ม! ดิฉันหมายถึง ฉันออกแบบสถานที่แห่งนี้ขึ้นมาใหม่ต่างหากล่ะคะ" สิ้นคำพูดของสถาปนิก พื้นเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนยิ่งกว่าเดิม ตึง! ตึง! ตึง! เสาหินขนาดมหึมาสี่ต้นผุดขึ้นจากพื้นดินตามพิกัดทางเรขาคณิตที่ไคคำนวณไว้ในเสี้ยววินาที เสาแต่ละต้นสลักด้วยอักขระเวทโบราณที่เรืองแสงสีฟ้าสว่างวาบ มันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นสิ่งกีดขวางทางกายภาพ แต่ทำหน้าที่เป็น 'จุดเชื่อมโยงโครงสร้างมานา' (Mana Structural Node) ที่ไคแอบฝังโค้ดปรับแต่งไว้ตั้งแต่ตอนที่พวกเขาเดินสำรวจชั้นนี้เมื่อสามชั่วโมงก่อน การ์เดียนสีทองคำรามด้วยความหงุดหงิด มันพ่นลำแสงเพลิงสีเลือดเข้าใส่ใจกลางกลุ่มของพวกเขา แต่วินาทีนั้นเอง ม่านพลังโปร่งแสงรูปทรงโดมเรขาคณิตก็กางออกครอบ *เปรี้ยงงงง!* ลำแสงความร้อนสูงปะทะเข้ากับม่านพลังจนเกิดคลื่นกระแทกกระจายออกไปเป็นวงกว้าง ทว่าโดมเวทกลับไม่ยุบตัวลงแม้แต่น้อย หนَำซ้ำพลังงานความร้อนที่ถูกปล่อยออกมาจากการโจมตีของบอส กลับถูกดูดซับผ่านเสาหินทั้งสี่ต้นแล้วแปลงสภาพเป็นละอองมานาสีฟ้าบริสุทธิ์ ไหลเวียนเข้าสู่ร่างของลินที่ยืนอยู่ตรงจุดศูนย์กลาง ลินเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เธ้ารับรู้ได้ทันทีว่ากระแสมานาในร่างกายของเธอกำลังพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดอย่างไร้ขีดจำกัด ตัวเลขมานาเร่งความเร็วในการฟื้นฟูจนหน้าต่างระบบแสดงผลแทบระเบิดเป็นสีแดง "นี่นาย... เปลี่ยนสนามรบให้กลายเป็น 'เขาวงกตสะท้อนเวท' งั้นเหรอ?" ลินหันมามองสหายร่วมรบด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่ง แม้เธอจะเป็นอดีตผู้ดูแลระบบที่เข้าใจกลไกของโลกใบนี้ดีกว่าใคร แต่การดัดแปลงสภาพแวดล้อมแบบเรียลไทม์โดยใช้เสาหินเป็นตัวกลางรีไซเคิลพลังงานของศัตรูให้กลับมาเป็นบัฟของตนเอง เป็นเทคนิคที่อยู่นอกเหนือตำราเรียนเล่มไหนๆ ทั้งสิ้น "ไม่ใช่แค่สะท้อนเวทหรอกนะคะอาจารย์" ไคยิ้มมุมปาก นัยน์ตาส่อประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้ทดลองทฤษฎีของตนเอง "แต่เรากำลังจะเปลี่ยนมันให้เป็นเวทีแสดงลิเก... เอ๊ย! เวทีร่ายรำเวทมนตร์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดต่างหากล่ะคะ" ไคสะบัดมือขวาเบาๆ หน้าต่างระบบสถาปัตยกรรมวิญญาณเปิดกว้างขึ้น รหัสคำสั่งนับพันบรรทัดไหลทะลักลงมาบนพื้นผิวหินกลายเป็นลวดลายวงแหวนเวทมนตร์ขนาดมหึมาที่เชื่อมโยงกับเสาทั้งสี่ต้น ขอบเขตของพื้นที่ต่อสู้ถูกบีบอัดลงเหลือเพียงรัศมีสิบเมตร เพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวของการ์เดียนยักษ์ให้อยู่ในรัศมีทำการของลิน การ์เดียนแห่งปฐมกาลคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด มันพยายามจะกางปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อหนีออกจากกรงขัณฑเสมานี้ แต่ทว่า— "คิดจะหนีไปไหนกันคะ? แขกผู้มีเกียรติท่านนี้" ลินก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างเพรียวระหงลอยขึ้นเหนือพื้นดินเล็กน้อยด้วยแรงพยุงของมานาที่หนาแน่นจนมองเห็นเป็นละอองประกายระยิบระยับ เส้นผมสีเงินสลวยปลิวไสวไปตามกระแสลมเวทมนตร์ที่เธอเป็นผู้ควบคุม ไม้เท้าในมือส่องแสงสว่างเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน "ในเมื่อสถาปนิกอุตส่าห์ปูพรมแดงต้อนรับขนาดนี้แล้ว... ฉันก็คงต้องขอเป็นเจ้าภาพจัดงานเลี้ยงต้อนรับที่สาสสมให้สักหน่อยก็แล้วกันนะคะ" สิ้นเสียงหวานกังวานของอาจารย์สาว พื้นที่รอบตัวก็ถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันชั่วขณะ—วินาทีต่อมา มหาเวทมนตร์บทแรกก็ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้ซึ่งเสียงเตือนล่วงหน้า! *ตู้มมมมมมมมมมม!* แสงสว่างวาบสีฟ้าครามกลืนกินทุกสรรพสิ่งจนขาวโพลนไปหมด แรงระเบิดจากการประสานพลังระหว่างการคำนวนโครงสร้างของไคและบทเวททำลายล้างของลินสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งดันเจี้ยนชั้นลึก ทว่าในขณะที่กลุ่มควันและความโกลาหลกำลังปกคลุมพื้นที่ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ไร้ที่มาก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของทั้งสองคนอย่างกะทันหัน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดลับระดับ SSS จากผู้ใช้งานภายนอก] [คำเตือน: โครงสร้างดันเจี้ยนกำลังถูกรีเซ็ต... ผู้เล่น 'ไค' และ 'ลิน' ถูกบันทึกเข้าสู่พื้นที่ต้องห้าม 'ห้องสมุดแห่งกาลเวลาที่สาบสูญ'] [อัตราการรอดชีวิต: 0.00% — เริ่มกระบวนการนับถอยหลังในอีก 3... 2...] ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรอยยิ้มและกลยุทธ์สุดป่วนของพวกเขานะคะ