ทฤษฎีการสร้างที่ต่างออกไป

ฝุ่นผงเรืองแสงคละคลุ้งตลบอบอวลจนแทบมองไม่เห็นทางเบื้องหน้า เสียงแผ่นหินมหาศาลบดLกเข้าหากันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงคำรามของอสูรกายดึกดำบรรพ์ ทว่าในวินาทีที่พื้นเบื้องล่างกำลังจะแยกตัวออกเป็นเหวลึก ไคกลับไม่ได้ก้าวถอยหลังตามคำสั่งของร่างบางที่ยืนอยู่เคียงข้าง ตรงกันข้าม... ดวงตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มกลับกำลังจ้องมองรอยแตกร้าวของแผ่นหินเหล่านั้นด้วยประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยที่กำลังค้นพบของเล่นชิ้นโปรดในห้องลับ "ไค! เจ้าเด็กบ้า! ถ้าไม่อยากกลายเป็นปุ๋ยบำรุงดันเจี้ยนชั้นสามสิบ ก็รีบกระโดดมานี่เดี๋ยวนี้!" เสียงหวานใสที่มักจะเยือกเย็นและราบเรียบอยู่เสมอกลับตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด มือเรียวบางคว้าเข้าที่ข้อแขนของเขาและออกแรงดึงสุดกำลัง ทว่าไคกลับยืนหยัดมั่นคงราวกับรากไม้โบราณ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขากำลังวาดลวดลายกลางอากาศอย่างรวดเร็ว บันทึกข้อมูลโค้ดทางเรขาคณิตที่ปรากฏขึ้นตามแรงสั่นสะเทือนของแผ่นดิน "อาจารย์ลิน ดูรอยแตกนั่นสิคะ... มันไม่ได้สุ่มสี่สุ่มห้าเลยนะ" ไคเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนทึ่ง ขณะที่เศษหินร่วงหล่นลงสู่ความมืดเบื้องล่าง "มุมการหักเหของแรงกดทับทำมุมแปดสิบสี่จุดห้าองศา นั่นไม่ใช่รอยร้าวจากการพังทลาย... แต่มันคือรอยต่อของกลไก!" ลินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้ฮู้ดสีเข้มหันขวับไปมองตามปลายนิ้วของเขา ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงคำรามกึกก้องที่ยังคงดังสะท้อน เธอกลับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่แปลกประหลาด โค้ดระบบที่กำลังรuนอยู่ในอากาศไม่ได้กำลังพังทลาย แต่มันกำลัง... "จัดเรียงใหม่" ร่างระหงถอนหายใจยาวอย่างจำยอม ก่อนจะปล่อยมือจากแขนของเขาแล้วเปลี่ยนมาเป็นกอดอกมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ซับซ้อน อดีตผู้ดูแลระบบอย่างเธอผ่านผู้เล่นมานับไม่ถ้วน ทุกคนต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอดเมื่อเผชิญหน้ากับบอสลับระดับภัยพิบัติ แต่นายสถาปนิกสติเฟื่องคนนี้กลับยืนวิเคราะห์โครงสร้างสถาปัตยกรรมของดันเจี้ยนในวินาทีความเป็นความตายเสียอย่างนั้น "เจ้าคนประหลาด..." ลินพึมพำเบาๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่เธอจะสะบัดมือเบาๆ สร้างม่านพลังเวทสีฟ้าครามขึ้นมาปกป้องรอบตัวพวกเขาทั้งสองคนเพื่อกันเศษหินที่ร่วงหล่น "อยากรู้นักใช่ไหมว่าข้างใต้มีอะไร งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่าสมองของนายมีดีแค่ไหน... เริ่มคำนวนโครงสร้างพื้นฐานของห้องนี้ซะ ไค" รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของไค เขาพยักหน้ารับเบาๆ ดวงตาคมกริบส่องประกายแสงสีทองจางๆ ซึ่งเป็นทักษะติดตัวของคลาสสิกสถาปนิกวิญญาณ 'เนตรโครงสร้าง' หน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งแสงนับร้อยหน้าต่างดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศ เรียงรายซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ราวกับแผนผังสามมิติขนาดยักษ์ "ระบบการสร้างดันเจี้ยนนี้ใช้โค้ดพื้นฐานแบบ 'โบราณ' ครับ... ไม่ใช่ส, ค่ะ" ไคเกือบเผลอหลุดปากพูดภาษาถนัดของตัวเองออกไป แต่ก็รีบแก้คำพูดเมื่อเหลือบไปเห็นหางตาของอาจารย์สาวที่หรี่ลงเล็กน้อยด้วยความจับผิด "เอ่อ... ระบบนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยสถาปัตยกรรมแบบโกธิกผสมผสานกับเวทมนตร์ธาตุดินรุ่นบุกเบิก จุดรับน้ำหนักไม่ได้อยู่ที่เสาหินพวกนั้น แต่อ1ยู่ที่จุดศูนย์กลางของวงแหวนเวทใต้ฝ่าเท้าเรานี่ต่างหาก" ลินเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ ขยับเข้าไปใกล้ร่างสูงขึ้นอีกนิดจนไหล่แทบจะแนบชิดกัน กลิ่นอายจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าลอยแตะจมูกของไคท่ามกลางกลิ่นอายอับชื้นของดันเจี้ยน "อธิบายต่อสิ..." เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้น ผิดกับมาดดุเมื่อครู่ลิบลับ "ค่ะอาจารย์" ไคสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แล้วเริ่มใช้ปลายนิ้ววาดลวดลายลงบนหน้าต่างระบบจำลอง "ถ้าเราแก้โค้ดตรงจุดนี้... เปลี่ยนจากแรงอัดเป็นแรงดึง เราจะไม่จำเป็นต้องทำลายมัน แต่เราสามารถ 'ต่อเติม' โครงสร้างนี้ให้กลายเป็นสะพานเชื่อมข้ามเหวได้ทันที!" นิ้วเรียวรัวพิมพ์ชุดคำสั่งภาษาโปรแกรมเวทมนตร์ลงไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทุกตัวอักษรที่ปรากฏเปล่งประกายแสงสีทองสว่างวาบตัดกับความมืดมิดเบื้องล่าง ลินจ้องมองกระบวนการนั้นด้วยความทึ่ง ประกายความชื่นชมฉายชัดในแววตาคู่สวย ในฐานะอดีตผู้ดูแลระบบ เธอรู้ดีว่าการเขียนโค้ดสดๆ กลางสถานการณ์วิกฤตที่มีแรงกดดันสูงขนาดนี้ต้องใช้สมาธิและความเข้าใจในระบบลึกซึ้งเพียงใด ไคไม่ได้เป็นแค่สถาปนิกธรรมดา... เขามีสัญชาตญาณในการมองทะลุแก่นแท้ของโลกใบนี้อย่างแท้จริง *กร๊าซซซซซ—!* เสียงคำรามครั้งสุดท้ายดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับแผ่นหินที่แยกออกจากกันหยุดชะงักลงทันที! เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคน บัดนี้ไม่ได้มีเพียงแค่เหวอีกต่อไป แต่ปรากฏเป็นสะพานหินเรืองแสงลวดลายวิจิตรตระการตา ทอดยาวข้ามความมืดมิดไปสู่ประตูบานยักษ์ที่สลักลวดลายอัญมณีโบราณ ซึ่งกำลังเปล่งแสงสีม่วงเข้มออกมาอย่างช้าๆ [ยินดีด้วย! ผู้เล่น 'ไค' และสหายร่วมรบ 'ลิน' ค้นพบดันเจี้ยนลับระดับ SSS: "มหานครใต้พิภพแห่งปราชญ์ผู้ล่วงลับ"] [ระบบกำลังประเมินทักษะการสร้างและการแก้ไขโค้ดสถาปัตยกรรม...] [การประเมินเสร็จสิ้น: ความเข้ากันได้กับระบบดันเจี้ยน 120% (ทะลุขีดจำกัดสูงสุด)] [ปลดล็อกฉายาพิเศษ: "สถาปนิกผู้สร้างสะพานแห่งปฐพี"] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นติดต่อกันรัวๆ จนหน้าต่างสีทองสว่างวาบทั่วบริเวณ ลินหันมามองหน้าไคด้วยความอึ้งงดงาม ก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอาจารย์สาวเป็นครั้งแรก ตั้งแต่ที่พวกเขาเริ่มออกเดินทางร่วมกัน "ไม่เลวเลยนี่ เจ้าเด็กสร้างบ้าน..." ลินเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเบาๆ "ดูท่าฉันคงต้องเริ่มสอนหลักสูตรขั้นสูงให้นายเร็วกว่ากำหนดเสียแล้วกระมัง" ไคระบายยิ้มบางๆ ออกมาอย่างโล่งอก ทว่าก่อนที่เขาจะได้กล่าวตอบอะไร บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างไร้สาเหตุ อุณหภูมิลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ประตูบานยักษ์ที่สลักลวดลายอัญมณีโบราณเบื้องหน้าค่อยๆ ส่งเสียงครูดคราดสะเทือนเลื่อนลั่น ประตูบานนั้นกำลังเปิดออกเองโดยไม่มีใครแตะต้อง! และในความมืดมิดหลังบานประตูที่ค่อยๆ แง้มออกนั้น... ดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นพร้อมกัน พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัวของพวกเขาทั้งสองคน *“ผู้บุกรุก... จงถวายร่างกาลของพวกเจ้า... ให้แก่ผู้สร้างที่แท้จริง...”* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเรานะคะ!