สถาปนิกกับท่านประธานจอมเฮี้ยบ

“ถ้าคิดว่าการส่งเด็กฝึกงานหูเบามาคุมไซต์นี้จะทำให้บริษัทของคุณรอดพ้นจากความอับอายได้ล่ะก็... คุณคงประเมินฝีมือของสถาปนิกอย่างฉันต่ำไปนะคะ, คุณธันน์” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนของลลิลดังขึ้น ท่ามกลางโครงสร้างเหล็กกล้าและฝุ่นปูนที่ฟุ้งกระจายในไซต์ก่อสร้างใจกลางเมือง เม็ดเหงื่อผุดพรายบนขมับของหัวหน้าวิศวกรฝ่ายผู้รับเหมา เมื่อร่างโปร่งระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวเท้าฉับ ๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าแปลนพิมพ์เขียวขนาดใหญ่ แววตาคู่คมกริบกวาดมองความผิดพลาดระดับมหันต์ของเสาเข็มโซน C ที่ถูกตอกเยื้องจากศูนย์กลางไปเกือบสพานนิ้ว ธันน์ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างเสาคอนกรีตส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน เขายักไหล่ด้วยท่าทีระRื่น ปรายตามองหญิงสาวหัวจรดเท้าด้วยสายตาดูแคลนที่ปิดไม่มิด “โถ... ลลิลคะ อย่าเพิ่งอารมณ์เสียร้อนตัวไปเลยน่า ความผิดพลาดแค่นี้มันเรื่องขี้ปะติ๋วสำหรับคนมีความสามารถอย่างเธอนี่ จริงไหม? อีกอย่าง... คนที่ฉันพามาวันนี้ ไม่ใช่เด็กฝึกงานอย่างที่เธอเข้าใจหรอกนะ” สิ้นคำพูดของธันน์ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลีก็ก้าวออกมาจากเงาสลัวของโครงสร้างตึก รัศมีคุกคามอันเยือกเย็นและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในไซต์งานลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ดวงตาคมปลาบภายใต้กรอบหน้าอันหล่อเหลาราวกับเทพบุตรกรีกกวาดมองความวุ่นวายตรงหน้า ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของลลิลที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป กรณ์... ผู้ชายคนที่เธอพยายามหนีหน้าและตัดขาดจากอดีตเมื่อห้าปีก่อน คนที่กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเหนือกลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ และตอนนี้... เขากลับยืนอยู่ในฐานะ "ประธานกรรมการบริหารคนใหม่" ของกลุ่มบริษัทผู้ถือหุ้นใหญ่ที่กำลังจะฮุบโปรเจกต์นี้ทั้งหมด หัวใจของลลิลกระตุกวูบ เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวยของเธอทันที “อ๋อ... ที่แท้ก็เป็นคุณนี่เอง นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่ต้องใช้วิธีสกปรกซื้อหุ้นเพื่อเข้ามาแทรกแซงงานออกแบบของคนอื่น... น่าสมเพชเสียจริงนะคะ” ไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่ในแววตาคู่นั้น มีเพียงประกายไฟแห่งความท้าทายที่ลุกโชนขึ้นมาชนกันตรงกลาง บรรยากาศรอบตัวราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตส่งเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ ธันน์ยิ้มกริ่มด้วยความสะใจที่ได้เห็นสองคนนี้ปะทะกัน แต่ทว่า... เขากลับคาดเดาปฏิกิริยาของซีอีโอหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดผิดถนัด กรณ์ไม่ได้โกรธเคืองกับคำพูดเชือดเฉือนนั้นเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกลับฉายแววพึงพอใจและระคนไปด้วยความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้เนิ่นนาน เขาก้าวช้า ๆ เข้ามาประชิดตัวหญิงสาว กลิ่นอายความเป็นบุรุษและน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นฝุ่นปูนจนกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว “ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนี่... ลลิล” กรณ์โน้มใบหน้าลงมาพูดกระซิบชิดริมหูเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพรายจนคนฟังต้องขนลุกชัน “แต่ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะค่ะ... เพราะต่อจากนี้ ฉันไม่ได้มาเพื่อร่วมงานกับเธอเฉย ๆ หรอกนะ” เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง สายตาคมกวาดมองแบบแปลนในมือเธอก่อนจะหันไปสั่งการเสียงเฉียบขาดกับผู้รับเหมาทันที “รื้อเสาโซน C ทั้งหมด แล้วทำใหม่ตามที่สถาปนิกคุมงานต้องการ... ห้ามมีข้อแม้ ค่าใช้จ่ายทั้งหมด ทางบริษัทผมจะ ‘เปย์’ และรับผิดชอบเองทุกบาททุกสตางค์โดยไม่มีขีดจำกัด!” เสียงฮือฮาดังขึ้นจากเหล่าวิศวกรและคนงานก่อสร้าง ธันน์หน้าซีดเผือดลงทันทีเพราะนั่นหมายถึงงบประมาณมหาศาลที่จะต้องละลายแม่น้ำ แต่กรณ์กลับไม่แม้แต่จะชายตามองคู่แข่งทางธุรกิจ เขากลับล้วงหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิท ไร้ขีดจำกัดวงเงิน ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทรarmani แล้ววางลงบนโต๊ะพิมพ์เขียวตรงหน้าลลิลอย่างใจเย็น “ส่วนเธอ... สถาปนิกคนเก่ง” กรณ์จ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตที่กำลังไหวระริกด้วยความตกใจ “คืนนี้เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันยาว... และเตรียมตัวรับมือกับการถูกฉัน ‘ตามจีบ’ แบบทุ่มไม่อั้นในโปรเจกต์นี้ได้เลยนะคะ” ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของลลิลก็ดังขึ้นพร้อมกัน มันไม่ใช่ข้อความทวงงาน แต่เป็นยอดเงินโอนเข้าบัญชีส่วนตัวจำนวนแปดหลักจากกองทุนนิรนาม พร้อมข้อความสั้น ๆ ที่ปรากฏบนหน้าจอว่า: *"ค่าเสียหายสำหรับความเหนื่อยวันนี้... จากคนที่รักคุณเสมอค่ะ"* ลลิลเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เธอก็พบรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แฝงความคลั่งรักเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม... และก่อนที่เธอจะทันได้ปริปากเอ่ยปฏิเสธคำท้าทายนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ที่บินมาลงจอดบนลานดาดฟ้าของไซต์งานก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับร่างของบอดี้การ์ดในชุดสูทสี่คนที่ก้าวลงมาพร้อมกับเอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินทั้งหมดในย่านนี้—ซึ่งถูกซื้อขาดในนามของเธอเรียบร้อยแล้วในเวลาเพียงเสี้ยววินาทีเดียว! โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความแซ่บนี้ด้วยกันค่ะ