อำนาจเงินที่แท้จริง

หน้าจอสมาร์ทโฟนของลลิลสั่นระรัว ตัวอักษรสีแดงฉานบนหน้าจอจากสำนักงานอัยการสูงสุดยังคงสว่างวาบราวกับรอยแผลสดที่ถูกกรีดซ้ำ ท่ามกลางเสียงฮือฮาที่ดังระเบิดขึ้นในห้องจัดเลี้ยงหรูหราแห่งนี้ รอยยิ้มเยาะเย้ยของธรณ์ฉีกกว้างจนถึงใบหู สายตานับร้อยคู่ที่เคยชื่นชมผลงานการออกแบบ 'ลลิล พาร์ค' ของเธอ กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคลือบแคลงสงสัยและรังเกียจเดียดฉันท์ในชั่วพริบตา "ดูเหมือนว่าความจริงจะไม่สวยงามอย่างที่ปากพูดสินะครับ คุณลลิล" เสียงทุ้มต่ำของธรณ์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ถูกแทนที่ด้วยเสียงซุบซิบนินทา เขาชэлใบหน้าด้วยความลำพองใจ "การฉ้อโกงประชาชนและสวมรอยใช้แบบแปลนที่ถูกขโมยมา มันมีโทษทางอาญาถึงขั้นติดคุกหัวโตเลยนะรู้ไหม" ลลิลสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเย็นเฉียบของโลหะแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้ายคือสิ่งเดียวที่ดึงสติเธอให้ยืนหยัดอยู่ได้อย่างสง่างาม เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรมเด็ดขาด แม้ว่าเบื้องหลังคำสั่งศาลฉบับนี้จะมีเงาหัวของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลคอยชักใยอยู่ก็ตามที "คุณธรณ์มั่นใจนักหรือคะ ว่าเอกสารชิ้นนั้นมาจากผู้เสียหายตัวจริง ไม่ใช่กระดาษเปื้อนหมึกที่พวกคุณจ้างคนมาปั้นแต่งขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความไร้ฝีมือของตัวเอง" ลลิลเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังจนรอยยิ้มของธรณ์กระตุกวูบ "ปากเก่งให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะครับ!" ธรณ์กัดฟันกรอด โบกมือเรียกเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบสองนายที่ยืนรออยู่บริเวณทางเข้าห้องจัดเลี้ยงให้ก้าวเข้ามา "เชิญตัวสถาปัตยกรรมจอมปลอมคนนี้ไปสอบสวนที่สถานีตำรวจได้เลยครับ หลักฐานมัดตัวแน่นหนาขนาดนี้ คงไม่มีข้อแก้ตัวอะไรอีกแล้ว" เสียงก้าวเท้าหนักแน่นของเจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังเคลื่อนใกล้เข้ามา แรงกดดันจากสายตารอบด้านถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ ลลิลหลับตาลงช้าๆ เตรียมรับมือกับพายุลูกใหญ่ที่โหมกระหน่ำใส่เธอโดยไม่ทันตั้งตัว—ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของนายตำรวจกำลังจะเอื้อมมาแตะข้อศอกของเธอ ร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทตัดเย็บประณีตจากแบรนด์ชั้นนำก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับเจ้าหน้าที่อย่างรวดเร็วราวกับภาพสโลโมชัน กลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับความดุดันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของ 'กรณ์' ทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองนายตำรวจทั้งสองนายด้วยรัศมีอำนาจที่กดดันเสียจนเจ้าหน้าที่ระดับสูงยังต้องผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ใครอนุญาตให้พวกคุณแตะต้องคู่หมั้นของผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่น่าเกรงขามจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น กรณ์ไม่ได้ตะคอก แต่ทว่ากลับทรงพลังพอที่จะทำให้เสียงซุบซิบนินทาทั้งหมดในห้องเงียบกริบลงได้ในเสี้ยววินาที เขายื่นมือหนาโอบประคองเอวบางของลลิลไว้แน่น สัมผัสอุ่นซ่านจากฝ่ามือของเขาถ่าย 100% ความมั่นคงเข้าสู่หัวใจที่กำลังสั่นคลอนของเธอ ธรณ์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ พยายามกลบเกลื่อนความหวั่นวิตกที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก "อ๋อ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ซีอีโอหนุ่มผู้คลั่งรักนี่เอง จะปกป้องผู้หญิงคนนี้ก็ให้มันพอดีๆ หน่อยนะครับคุณกรณ์ หลักฐานคดีฉ้อโกงมันคาตาอยู่ ต่อให้คุณเอาเงินมาถมห้องนี้ทั้งห้อง ก็ลบล้างความผิดไม่ได้หรอก!" กรณ์หันมามองหน้าธรณ์ด้วยหางตา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหนสันหลังวาบราวกับกำลังยืนอยู่ริมหน้าผา "เงินถมห้องงั้นหรือครับ?" กรณ์ทวนคำ น้ำเสียงของเขากลั้วหัวเราะเยาะหยัน "น่าขันเสียจริง ที่คุณเอามาตรฐานตื้นเขินของตัวเองมาวัดความสามารถของผม... ธรณ์ คุณคิดจริงๆ หรือว่าเอกสารปลอมๆ ที่คุณแอบส่งให้สำนักงานอัยการเมื่อสิบนาทีที่แล้ว จะรอดพ้นจากสายตาของทีมกฎหมายระดับโลกของผมไปได้?" สีหน้าของธรณ์เปลี่ยนสีทันที รอยเลือดบนใบหน้าเผือดซีดลงจนขาวเผือก ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "ทะ... แกพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เห็นรู้เรื่อง!" "ยังจะปากแข็งอีกสินะคะ" เสียงหวานหยดแต่เย็นเยียบดังแทรกขึ้น พร้อมกับที่หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่กลางห้องจัดเลี้ยง ซึ่งเดิมทีควรจะฉายภาพผลงานสถาปัตยกรรม กลับถูกแฮกและเปลี่ยนเป็นหน้าจอสีดำสนิท ก่อนจะปรากฏภาพเอกสารชุดใหญ่และคลิปวิดีโอความคมชัดระดับ 4K ขึ้นหราต่อหน้าแขกเหรื่อผู้มีเกียรติหลายร้อยชีวิต นั่นคือคลิปวิดีโอการสนทนาระหว่างธรณ์กับชายฉีกหน้าตาซกมกคนหนึ่ง กำลังตกลงเรื่องการจ่ายสินบนจำนวนแปดหลัก เพื่อแลกกับการปลอมลายมือชื่อและยื่นฟ้องเท็จใส่ร้ายลลิล พาร์ค! เสียงฮือฮาดังกระหึ่มขึ้นยิ่งกว่าเดิม คราวนี้สายตาทุกคู่ไม่ได้มองมาที่ลลิลด้วยความเคลือบแคลงอีกต่อไป หากแต่พุ่งเป้าไปที่ธรณ์ราวกับฝูงไฮยีน่าที่พร้อมจะรุมทึ้งเหยื่อ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับของธรณ์ เขาลนลานถอยหลังกรูดจนเกือบสะดุดขาตัวเองล้ม "ไม่จริง! คลิปปลอม! พวกแกตัดต่อใส่ร้ายฉัน!" ธรณ์แผดเสียงโวยวายหน้าตาตื่น ลนลานหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาใครบางคนด้วยความสติแตก "ตัดต่ออย่างนั้นหรือคะ?" กรณ์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยกสมาร์ทโฟนราคาแพงขึ้นมาบ้าง ปลายนิ้วเรียวกดสไลด์หน้าจอเพียงครั้งเดียว แล้วโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าธรณ์ เสียงบันทึกการโอนเงินสดจากบัญชีธนาคารส่วนตัวของธรณ์ ยิงตรงไปยังบัญชีปลายทางของผู้รับสินบนดังชัดแจ๋วเคลียร์ทุกถ้อยคำ ท่ามกลางเสียงแจ้งเตือนจากธนาคารที่ดังสะท้อนก้องห้อง "บัญชีธนาคารสวิสเซอร์แลนด์... เลขที่บัญชีจดทะเบียนในชื่อบริษัทของคุณเอง ธรณ์ คุณคิดว่าตำรวจเศรษฐกิจเขาจะใช้เวลานานแค่ไหนในการตรวจสอบเส้นทางการเงินเส้นนี้?" กรณ์ก้าวเข้าไปประชิดตัวธรณ์ ชายหนุ่มสูงกว่าทำให้เขาต้องก้มมองคู่แข่งทางธุรกิจด้วยสายตาราวกับพญาอินทรีย์มองมดปลวก "อำนาจเงินที่คุณคิดว่ายิ่งใหญ่พอจะซื้อความยุติธรรมได้ น่าเสียดายนะ... ที่เงินในบัญชีของคุณมันเป็นแค่เศษเงินทอนเมื่อเทียบกับสิ่งที่ผมถืออยู่" ธรณ์ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เมื่อหันไปมองรอบกาย เขากลับพบเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและความรังเกียจจากเหล่าพันธมิตรทางธุรกิจที่พร้อมจะถีบหัวส่งเขาได้ทุกเมื่อ ลลิลมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสะใจโล่งอก และลึกซึ้งระคนซาบซึ้งใจ เธอมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนหยัดปกป้องเธออยู่เบื้องหน้า หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะภายใต้ความอบอุ่นที่เขาหยิบยื่นให้ ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังคลี่คลายและชัยชนะตกเป็นของพวกเขาอย่างสมบูรณ์แบบนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความสั้นจากโทรศัพท์มือถือของกรณ์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ กรณ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจ กลับหรี่แคบลงทันที รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขายิ่งกว่าเดิมจนลลิลสัมผัสได้ บนหน้าจอโทรศัพท์ของกรณ์ ปรากฏภาพถ่ายเอกสารใบล้มละลายฉุกเฉินของบริษัทโฮลดิ้งยักษ์ใหญ่ที่เป็นแบ็ก 30% เบื้องหลังของธรณ์ พร้อมข้อความจากเลขาคนสนิทที่พิมพ์เตือนสว่า— *“นายครับ หุ้นทั้งหมดของกลุ่มทุนเบื้องหลังกำลังถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงพอร์ตโดยบุคคลปริศนา... และตอนนี้ บัญชีสำรองฉุกเฉินทุกแห่งของเราถูกอายัดโดยคำสั่งศาลสูงสุดแบบไม่ทราบสาเหตุแล้วครับ!”* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้เค้กวานิลลานะคะ