กับดักในไซต์งาน

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาปึึกบนโต๊ะไม้สักทองราคาแพงระยับดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องสอบสวนชั่วคราวของไซต์งานก่อสร้างหลักที่ตอนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายความตึงเครียด “คุณลลิลคะ... ในฐานะหัวหน้าสถาปนิกผู้รับผิดชอบโครงการนี้ คุณจะอธิบายเรื่องเหล็กเสริมโครงสร้างที่ได้มาตรฐานต่ำกว่ากำหนดล็อตนี้อย่างไรคะ ในเมื่อลายเซ็นอนุมัติรับของเป็นชื่อของคุณเอง” เสียงของเจ้าหน้าที่ตรวจสอบจาก DSI ประสานสายตากับเธออย่างกดดัน ทว่าลลิลกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอนั่งไขว่ห้างหลังตรงสง่างาม แววตาคู่สวยที่เคยฉายแววอ่อนโยนยามอยู่กับคนที่รัก บัดนี้กลับเย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ปลายเรียวลิ้นดันกระพุ้งแก้มเล็กน้อยด้วยความรู้สึกสมเพชระคนขบขัน เธอไม่ได้ตกใจเลยสักนิด… กับดักที่ธน์อุตส่าห์วางแผนขุดหลุมพรางไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ช่างตื้นเขินและน่าสมเพชเสียจนเธอแทบอยากจะตบรางวัลความพยายามโง่ๆ นั่นให้เสียด้วยซ้ำ ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ณ ใจกลางสำนักงานใหญ่ของกรณ์... ภาพที่ธน์ถูกกดให้นั่งคุกเข่าต่อหน้าธารกำนัล พร้อมกับหลักฐานการยักยอกเงินและทุจริตถูกฉายหราบนจอโปรเจกเตอร์ขนาดมหึมา นั่นคือความพินาศขั้นแรกที่ชายโง่เขลาคนนั้นได้รับจากน้ำมือของ 'กรณ์' ซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องผู้หญิงของเขาแม้แต่ปลายเล็บ ทว่า ในขณะที่ธน์กำลังจะดิ้นรนครั้งสุดท้ายด้วยการส่งไม้ต่อให้ลูกน้องคนสนิทมาก่อเรื่องวินาศสันตะโรที่ไซต์งานหลัก ลลิลกลับเลือกที่จะเดินเข้ามาในกรงเล็บนี้ด้วยตัวเองอย่างใจเย็น เพื่อตลบหลังพวกมันให้ดิ้นไม่หลุด “ลายเซ็นเหรอคะ?” ลลิลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานก้องและบาดลึกถึงขั้วหัวใจของผู้ฟัง “น่าแปลกใจเสียจริงนะคะ ทั้งๆ ที่ฉันจำได้แม่นว่าเอกสารสั่งซื้อล็อตนี้ ฉันเป็นคนกากบาทปฏิเสธตั้งแต่สัปดาห์ก่อน เพราะตรวจสอบพบว่าบริษัทผู้ผลิตเป็นนอมินีของใครบางคนที่กำลังนั่งคุกเข่าร้องขอความเมตตาอยู่ที่สถานีตำรวจในตอนนี้ต่างหากล่ะคะ” เจ้าหน้าที่ตรวจสอบชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเจอไม้นี้ ขณะที่ผู้ช่วยผู้จัดการไซต์งานหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬแตกพลั่ก เพราะเขานั่นเองที่เป็นคนแอบปลอมลายมือชื่อของเธอตามคำสั่งของธน์ “มะ… ไม่จริงนะครับ! คุณลลิลอาจจะกำลังเบี่ยงเบนประเด็น เอกสารนี่มันผ่านระบบดิจิทัลซิกเนเจอร์ของคุณนะ!” ผู้ช่วยผู้จัดการละล่ำละลักแก้ตัว น้ำเสียงสั่นเครือจนน่าสมเพช ลลิลแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างงดงาม เธอหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวสวยกดทัชสกรีนเพียงไม่กี่ครั้ง หน้าจอ OLED คมชัดก็ฉายภาพสตรีมมิ่งสดจากกล้องวงจรปิดของห้องเซิร์ฟเวอร์หลักให้เห็นจะๆคาตา ภาพของผู้ช่วยผู้จัดการคนนี้กำลังแอบก๊อปปี้คีย์การ์ดและแฮกเข้าระบบเพื่อปลอมแปลงลายเซ็นถูกบันทึกไว้อย่างไร้ที่ติ ไม่มีมุมอับ ไม่มีช่องว่างให้แก้ตัว “ระบบดิจิทัลซิกเนเจอร์ของฉันมีความปลอดภัยระดับทหารค่ะคุณเจ้าหน้าที่ และคนที่พยายามเจาะระบบเมื่อคืนนี้ เวลาตีสองสิบห้านาที ก็คือ ‘คนใกล้ตัว’ ที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนกอยู่ตรงนั้นนั่นแหละค่ะ” ลลิลปรายตามองไปยังชายผู้ตกเป็นจำเลยสังคมคนใหม่ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้เขาถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น บรรยากาศในห้องสอบสวนเงียบกริบลงทันตาเห็น ไม่มีใครกล้าหายใจแรง เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับความกดดันที่พุ่งสูงขึ้นจนแตะขีดสุด ลลิลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดสูทราคาแพงตัดเย็บประณีตขับเน้นรูปร่างเพรียวระหงให้ดูทรงอำนาจและน่าเกรงขามยิ่งกว่าเดิม เธอกำลังจะก้าวเดินออกไปจากห้องนี้เพื่อตบหน้าพวกมันให้จบๆ ไปเสียที หากไม่ใช่เพราะ... *ตูーム!* เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวจากโซนคลังเก็บวัสดุก่อสร้างด้านนอกดังขึ้นอย่างกะทันหัน แรงสั่นสะเทือนทำให้กระจกหน้าต่างห้องสอบสวนร้าวเป็นทางยาว ฝุ่นละอองและเศษปูนร่วงกราวลงมาจากเพดาน เสียงกรีดร้องของคนงานดังระงมไปทั่วบริเวณ! “เกิดอะไรขึ้น!” เจ้าหน้าที่ DSI หน้าถอดสี ผุดลุกขึ้นยืนสัญชาตญาณ ลลิลขมวดคิ้วแน่น หัวใจกระตุกวูบไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเซนส์เตือนภัยอันตรายกำลังกรีดร้องเสียงดัง นี่ไม่ใช่ อุบัติเหตุปริศนาธรรมดาอย่างที่พวกมันสร้างขึ้นเพื่อใส่ร้ายเธอ แต่มันคือแผนการทำลายหลักฐานขั้นเด็ดขาด! เธอก้าวฉับๆ ออกไปที่ระเบียงชั้นสองเพื่อมองลงไปยังเบื้องล่าง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือคลังเหล็กเส้นขนาดใหญ่กำลังถูกเพลิงโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง กลุ่มควันสีดำทะมึกพวยพุ่งสู่ท้องฟ้า และท่ามกลางความโกลาหลนั้น ร่างของคนงานหลายคนกำลังวิ่งหนีตายออกมาอย่างอลหม่าน ทว่า... สายตาคมกริบของลลิลกลับกวาดไปสะดุดกับเงาร่างหนึ่งที่กำลังวิ่งหลบมุมออกไปทางประตูด้านหลังไซต์งาน ชายคนนั้นสวมหมวกแก๊ปสีดำและเสื้อแจ็คเก็ตคุ้นตา... มันคือหัวหน้าคนงานคนสนิทของธน์ที่ควรจะถูกตำรวจควบคุมตัวไปแล้วไม่ใช่หรือไง! *หมับ!* ข้อมือเรียวถูกคว้าหมับโดยไม่ทันตั้งตัว ลลิลสะดุ้งสุดตัวหันกลับไปมองด้วยแววตาตื่นตัวเตรียมปะทะ ทว่ากลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยและอ้อมแขนแกร่งที่โอบกอดเธอเข้ามาชิดอกในเสี้ยววินาทีนั้น ทำให้ลมหายใจที่ติดขัดกลับมาเป็นปกติทันที “คุณ...” “ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วล่ะครับคนเก่ง ว่าอย่าปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในรัศมีอันตรายลำพัง” เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่ทรงอำนาจดังขึ้นเหนือศีรษะ กรณ์ก้าวเข้ามาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครรู้ ชุดสูทรableหรูยับย่นเล็กน้อยจากการเดินทางด้วยความเร่งรีบ แววตาคมกริบที่มักจะเยียบเย็นต่อศัตรู บัดนี้กลับฉายประกายความห่วงใยและคลั่งรักจนแทบจะกลืนกินเธอลงไปทั้งตัว “กรณ์... คุณมาได้ยังไงคะ ไซต์งานกำลังอันตรายนะ!” ลลิลเอ่ยดุเบาๆ แต่หัวใจกลับเต้นรำอย่างบ้าคลั่งในอก “ถ้าผมไม่มา... ผมคงไม่ได้เห็นแมวป่าตัวนี้กำลังจะโดนหมาลอบกัดลับหลังหรอกจริงไหมครับ?” กรณ์ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย มือหนายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาราวกับว่าเหตุระเบิดตรงหน้าเป็นเพียงแค่ฉากหลังละครเวทีราคาถูก ก่อนที่ลลิลจะได้ทันเอ่ยปากต่อว่าอะไร เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์สีดำสนิทติดตราสัญลักษณ์ตระกูลใหญ่ก็บินแหวกกลุ่มควันหนาทึบลงมาจอดนิ่งสนิทลอยตัวอยู่เหนือลานโล่งด้านหน้าไซต์งานอย่างอุกอาจ แรงลมมหาศาลพัดกระโชกจนฝุ่นตลบอบอวล ประตูห้องโดยสารเปิดออกเผยให้เห็นบอดี้การ์ดในชุดสูทดำนับสิบชีวิตพร้อมอาวุธครบมือที่ก้าวลงมาตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบ และในวินาทีนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของกรณ์ก็สั่นครืนขึ้นมา พร้อมกับข้อความรายงานด่วนจากทีมทนายความส่วนตัวที่ส่งตรงถึงหน้าจอ *“ท่านประธานครับ... เรากวาดล้างบัญชีลับทั้งหมดของธน์เรียบร้อยแล้ว ทุกเส้นทางการเงินถูกอายัด และตอนนี้ ตำรวจกำลังบุกเข้าจับกุมผู้ร่วมขบวนการล็อตสุดท้ายที่สนามบินครับ”* กรณ์ปรายตามองข้อความนั้นแวบเดียว ก่อนจะใช้ปลายนิ้วปัดหน้าจอปิดมันลงอย่างไม่แยแส เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของลลิลด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “เกมนี้... จบลงแล้วล่ะครับที่รัก” กรณ์ก้าวออกไปบังร่างเธอไว้จากกลุ่มควัน แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงดุดันก้องกังวานที่ดังไปทั่วบริเวณท่ามกลางสายตาอึ้งงันของทุกคน “ส่วนใครก็ตามที่บังอาจกล้าเล่นตุกติกกับผู้หญิงของผม... เตรียมตัวรับผลกรรมที่จะทำให้พวกมันไม่มีแผ่นดินจะ ดหัวนอนได้เลย!” --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!