ความลับใต้ฐานบัลลังก์

กลิ่นอายของกำยานจันทน์หอมราคาแพงลอยอวลเคล้าคลุ้งอยู่ในความมืดสลัวของห้องใต้ดินลับ ภายใต้ตำหนักบูรพาที่เงียบเชียบดุจป่าช้า หลินเฟยหรานคุกเข่าลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ ปลายน้องเรียวระหงที่สวมปลอกเล็บทองคำฝังทับทิมบรรจงใช้นิ้วเขี่ยเข็มเงินยาวเรียวสะกิดกลไกแผ่นศิลาที่ซ่อนอยู่หลังชั้นตำราโบราณ เสียง *คลิก* เบาหวิวราเสียงกระดูกลั่นดังขึ้นท่ามกลางความเงงัด ก่อนที่ผนังหินหนาทึบจะเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นกล่องไม้พยุงดำลวดลายมังกรห้าเล็บ—สัญลักษณ์แห่งราชวงศ์ที่ถูกเก็บงำไว้ในมุมอับสายตา ดวงตาหงส์คู่คมกริบของนางหรี่ลงเล็กน้อยยามทอดมองสิ่งของเบื้องหน้า หัวใจที่เคยถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้นในชาติภพก่อนเต้นระรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิด แต่มือของนางกลับมั่นคงราวน้ำนิ่งในบึงลึก ไร้ซึ่งความลังเล "ท่านมาเร็วกว่าที่ข้าคาดการณ์ไว้นะเพคะ... ท่านอ๋อง" เสียงหวานใสก้องกังวานทว่าเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เบื้องหลังนางคือความมืดมิดที่ค่อยๆ เคลื่อนตัว ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์ปักลายพยัคฆ์ทมิฬก้าวเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง กลิ่นอายกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วห้องใต้ดิน ฉีจวินเหยียนหยุดยืนอยู่เบื้องหลังร่างอรชร แววตาคมปลาบดุจกระบี่กล้าทอดมองแผ่นหลังบางที่ห่อหุ้มด้วยชุดผ้าแพรสีเพลิง เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการจับดาบแตะเบาๆ ที่เส้นผมสีดำสนิทราวกับแพรไหมที่ปล่อยสยายเคลียแผ่นหลังของนาง ก่อนจะโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมใบหู "หากมาช้ากว่านี้อีกก้าว เกรงว่าหงส์เพลิงตัวน้อยของข้าคงจะถูกเขี้ยวกรงเล็บของพวกมันฉีกกระชากจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วกระมัง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเย้าหยอกทว่าแฝงรังสีอำมหิตที่พร้อมจะเด็ดหัวผู้คนได้ทุกเมื่อ หลินเฟยหรานไม่สะดุ้งสะเทือน นางแค่นยิ้มหยันที่มุมปาก ปลายนิ้วเกี่ยวฝากล่องไม้พยุงดำให้เปิดออก กลิ่นอายอับชื้นของกระดาษเก่าคร่ำคร่าโชยปะทะนาสิก ทว่าสิ่งที่อยู่ภายในกลับทำให้ลมหายใจของสตรีผู้ผ่านความตายมาแล้วคราหนึ่งถึงกับสะดุด เอกสารปึกหนาประทับตราลับของกรมทหารและลายมือคุ้นตาที่นางจดจำได้ไม่มีวันลืม... ลายมือของอัครเสนาบดีจ้าว บิดาบังเกิดเกล้าของพระสนมจ้าวหนิง สตรีผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางจนจมดินในตำหนักใน "นี่คือบัญชีรายชื่อขุนนางกังฉินที่แอบลักลอบค้าอาวุธเถื่อนกับชนเผ่าทางเหนือ และ..." หลินเฟยหรานหยิบกระดาษแผ่นสุดท้ายขึ้นมา ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นวูบหนึ่งเมื่ออ่านข้อความเบื้องล่าง "...และตราประชาอณัติปลอมที่เตรียมไว้ใช้ประกาศราชโองการปลดฮ่องเต้ในคืนพระจันทร์เต็มดวง" ฉีจวินเหยียนหรี่ตาลง รังสีสังหารแผ่พุ่งออกจากร่างจนอุณหภูมิในห้องใต้ดินลดฮวบลงทันที มือหนาคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาพิจารณาด้วยความรวดเร็ว สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ไอร้อนจากความโกรธเกรี้ยวพวยพุ่งในอก แต่มุมปากกลับยกยิ้มเหี้ยมเกรียม "ดี... ดีมาก ตระกูลจ้าวช่างกล้าหาญยิ่งนัก คิดใช้กองทัพพยัคฆ์บูรพาเป็นเครื่องมือชุบมือเปิบงั้นหรือ" ฉีจวินเหยียนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบก้มลงมองสตรีในอาณัติที่กำลังวางแผนล้างแค้นด้วยมันสมองอันล้ำเลิศ "เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่า เฟยหราน... สตรีในห้องหอผู้ใดจะคาดคิดว่าเจ้าจะซ่อนคมเขี้ยวไว้ลึกล้ำถึงเพียงนี้" "หม่อมฉันเพียงแต่ทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นก็เท่านั้นเพคะ" หลินเฟยหรานลุกขึ้นยืนช้าๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแคว้น ระยะห่างระหว่างทั้งสองสั้นจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินบนพวงแก้ม นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ท่านอ๋องทรงตรัสไว้เองมิใช่หรือ ว่าหมากกระดานนี้... หากไม่เดินตาฆ่า ก็ต้องยอมจำนนเป็นฝ่ายปราชัย" ฉีจวินเหยียนโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับร่างระหง มือใหญ่อีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ์ ปลายนิ้วเชยคางมนขึ้นบังคับให้1นางรับยามองลึกเข้าไปในดวงตาคมดุที่ฉายแววความปรารถนาอันลึกซึ้งและดุดัน "เจ้าคือหมากตัวเดียวที่ข้าไม่มีวันยอมให้ผู้ใดพรากไปจากกระดานนี้... ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินฟ้าล่มสลาย ข้าก็จักเคียงข้างเจ้ากวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก" น้ำเสียงทุ้มต่ำหนักแน่นดั่งคำสัตย์สาบานที่สลักไว้บนศิลา ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังระอุด้วยเพลิงอารมณ์และความตึงเครียดทางการเมือง เสียงฝีเท้าฝอยเร่งรีบก็ดังแว่วมาจากอุโมงค์เบื้องบน ตามด้วยเสียงเคาะประตูลับรัวเร็วสามครั้ง—สัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากองครักษ์เงา *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงทุ้มของมือขวาคนสนิทดังลอดเข้ามาด้วยความร้อนรน "ราชองครักษ์เสื้อแพรนำกำลังนับร้อยนายปิดล้อมตำหนักบูรพาแล้วพ่ะย่ะค่ะ! พระราชโองการด่วนจากฮ่องเต้... ให้จับกุมตัวคุณหนูรองหลินข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับกบฏทันที!" หลินเฟยหรานชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตไหววับชั่วพริบตาก่อนจะกลับคืนสู่ความสงบนิ่งราวน้ำค้างบนใบบัว นางเหลือบมองเอกสารลับในมือฉีจวินเหยียน รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปาก ฉีจวินเหยียนไม่แม้แต่จะชายตามองไปที่ประตู แววตาของแม่ทัพผู้ผ่านศึกสงครามมาโชกโชนกลับฉายประกายอำมหิตราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังรอตะครุบเหยื่อ เขาแค่นเสียงหัวเราะต่ำในลำคอ ยื่นมือไปคว้ากระดาษเอกสารลับทั้งหมดเก็บใส่สาบเสื้ออย่างแนบเนียน ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูสตรีในอ้อมกอดด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "ดูเหมือนว่า... พวกมันจะรีบมาตายเร็วกว่าที่คิดเสียอีกนะเพคะ" ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติที่ร่วมก้าวผ่านกลยุทธ์อันล้ำลึกนี้ไปพร้อมกับหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ!