ยาพิษในถ้วยทอง

กลิ่นหอมของกำยานหมื่นลี้อวลวนอยู่ทั่วตำหนักบูรพา ทว่าสำหรับหลินเฟยหรานแล้ว มันกลับคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายความตายที่นางคุ้นเคยยิ่งกว่าสิ่งใด นิ้วเรียวระหงที่สวมปลอกเล็บทองคำฝังทับทิม บรรจงเคาะลงบนโต๊ะไม้จันทน์ทีละครั้ง... สองครั้ง... จังหวะจะโคนนั้นมั่นคงราวกับเสียงกลองศึกที่กำลังเร่งเร้าให้ศัตรูตายใจ เบื้องหน้าของนางคือถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ ลวดลายดอกโบตั๋นวาดด้วยน้ำหมึกสีชาด บรรจงรินชาอุ่นร้อนที่ส่งไอระเหยกรุ่น ทว่าภายใต้ความหอมหวานละมุนละไมนั้น กลับซุกซ่อนผงพิษ "เหมันต์ไร้เงา" ยาปลิดวิญญาณชั้นยอดที่ไม่มีแม้แต่สีหรือกลิ่นให้ระแคะระคาย ผู้ใดได้ลิ้มลองแม้เพียงหยดเดียวโลหิตในกายจะจับตัวเป็นน้ำแข็งและสิ้นใจภายในสามลมหายใจ "คุณหนูรอง... ไฉนท่านจึงยังไม่แตะต้องชาเล่าเพคะ? หรือเกรงว่าบ่าวจะชงรสชาติไม่ถูกปากท่าน?" เสียงหวานหยดย้อยที่แฝงแววเยาะหยันดังขึ้นจากปากของนางกำนัลคนสนิทของพระสนมจ้าวหนิง นางกำนัลผู้นั้นก้มตัวลงต่ำ ทว่าดวงตาทอประกายความยินดีระคนเหิมเกริมอย่างปิดไม่มิด ราวกับกำลังรอคอยชมฉากจบอันน่าอนาถของสตรีผู้โง่เขลาที่บังAาญอาจเอื้อมมาขวางทางผู้มีอำนาจ หลินเฟยหรานมิได้ตอบคำ นางเพียงเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ดั่งห้วงน้ำลึกที่สงบนิ่งแต่ซ่อนกระแสน้ำวนอันเชี่ยวกรากไว้เบื้องล่าง "เจ้าบอกว่าชานี้... หอมกรุ่นและมีสรรพคุณบำรุงโลหิตอย่างนั้นหรือ?" เฟยหรานเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงอำนาจโดยไม่ต้องเค้นเสียง "เพคะ... เป็นชาชั้นดีที่พระสนมทรงประทานให้อย่าง Sาติพิเศษเชียวนะเพคะ" "เช่นนั้นก็ดี..." เฟยหรานทอดถอนหายใจแผ่วเบา นางแกล้งทำเป็นยื่นมือเรียวไปประคองถ้วยชาขึ้นช้าๆ สายตาคมปลาบกวาดมองผิวน้ำที่สะท้อนเงาใบหน้าที่งดงามราวภาพวาดของตนเอง ก่อนจะชะงักมือราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ "อ้อ... ข้าเกือบลืมไป ว่าข้าเพิ่งทานยาบำรุงธาตุที่ท่านหมอหลวงจัดถวายเมื่อครู่ หากดื่มชานี้ร่วมด้วย เกรงว่าจะเกิดปฏิกิริยาต่อต้านกันจนชีพจรปั่นป่วน" นางกำนัลหน้าถอดสีทันที รีบแย้งขึ้นด้วยความร้อนรนจนลืมตัว "เอ่อ... จะ... จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเพคะ ชานี้มีแต่คุณประโยชน์..." "เจ้าดูร้อนรนเสียจริงนะ" เฟยหรานหรี่ตาลง รอยยิ้มเยือกเย็นฉาบอยู่บนดวงพักตร์ "หรือว่าเจ้ารู้ดีอยู่แล้วว่าในชานี้... มิได้มีเพียงใบชา?" บรรยากาศในตำหนักพลันเงียบกริบลงชั่วขณะ เสียงหัวใจเต้นระทึกของนางกำนัลดังสะท้อนก้องในความรู้สึก นางทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นด้วยความหวาดกลัว ตัวสั่นเทายิ่งกว่าลูกนกตกน้ำ ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด ประตูไม้สลักลายวิจิตรก็ถูกผลักออกด้วยพลังภายในอันรุนแรง สายลมหนาวยะเยือกพัดกรรโชกเข้ามาพร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำปักลายพยัคฆ์เงิน—ฉีจวินเหยียน! ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นและเหี้ยมเกรียมก้าวเข้ามาด้วยฝ่าคมกริบ ดวงเนตรคมปลาบดั่งเหยี่ยววาดมองสถานการณ์ตรงหน้าเพียงปราดเดียวก็เข้าใจทุกอย่างกระจ่างแจ้ง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาจนทุกคนในห้องต้องหมอบกราบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวต่ออาญาเหล็ก ฉีจวินเหยียนก้าวเข้าไปประชิดตัวหลินเฟยหราน มือหนาเอื้อมมาคว้าข้อมือนางไว้เบื้องหน้า ดวงตาคู่นั้นทอประกายทั้งความห่วงใยระคนดุดล "เจ้าช่างกล้าหาญนัก... รู้อยู่แก่ใจว่าถ้วยนี้คือยาพิษ ไฉนจึงยังเล่นกับไฟเช่นนี้?" เฟยหรานเงยหน้าสบตากับบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพเหนือ นางมิได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับแย้มสรวลบางเบาอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "หากหม่อมฉันไม่ทำเช่นนี้ งูพิษในพงหญ้าจะยอมโผล่หัวออกมาหรือเพคะ... ท่านอ๋อง?" ฉีจวินเหยียนมองสตรีในอ้อมกอดด้วยความลุ่มหลงระคนทึ่งในสติปัญญาอันล้ำลึก ก่อนที่เขาจะหันไปสะบัดชายเสื้อสั่งการเสียงกุด "จับนางกำนัลผู้นี้ไปสอบสวนให้หนัก ใครก็ตามที่อยู่เบื้องหลัง... คืนนี้จะต้องชดใช้ด้วยเลือด!" ทว่า ในขณะที่ความโกลาหลกำลังเริ่มต้นขึ้น ขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ก็ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ถือม้วนพระราชโองการสีทองอร่ามที่ประทับตราหยกแท้ ชูขึ้นสูงพร้อมกับประกาศเสียงสั่นเครือว่า "มีพระราชโองการด่วน... ให้ท่านอ๋องและคุณหนูรองหลิน เข้าเฝ้า ณ ตำหนักมังกรทันที เนื่องด้วย... พระสนมจ้าวหนิงสิ้นพระชนม์อย่างกะทันหันด้วยอาการไหลตาย!" ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและกลยุทธ์อันล้ำลึกนี้ไปพร้อมกับหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ!