รอยร้าวแห่งอำนาจ

“หากพระสนมจ้าวหนิงทรงพระสรวลได้กว้างกว่านี้อีกเพียงครึ่งส่วน ข้าเกรงว่าพู่ระย้าบนมวยผมของพระนางจะเกี่ยวเอาเกียรติยศที่เหลืออยู่น้อยนิดของเหล่านางกำนัลจนขาดสะบั้นเชียวล่ะเพคะ” เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึกของหลินเฟยหราน ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมภายในอุทยานหลวง ที่ซึ่งเหล่าสนมชั้นสูงกำลังประชันโฉมกันด้วยอาภรณ์ปักดิ้นทองราคาค่างวดมหาศาล สายตาหลายคู่ตวัดมามองนางเป็นตาเดียว ทว่าหลินเฟยหรานกลับเพียงขยับยิ้มบางเบา มือเรียวบางที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างขยับรอยพับของพัดกระดาษเบาๆ พระสนมจ้าวหนิงที่นั่งเด่นเป็นประธานในวงน้ำชาชะงักกึก ปลายนิ้วที่บรรจงหยิบขนมเปี๊ยะดอกเหมยแข็งค้าง นางปรายตามองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาที่ดุจมีคมมีดซ่อนเร้น “คุณหนูรองหลิน... คำพูดของเจ้าช่างคมคายนัก แต่ระวังเถิด หญ้าแพรกที่คิดจะสั่นคลอนต้นไม้ใหญ่ มักจะมีจุดจบอย่างไรเจ้าก็น่าจะทราบดี” “ข้ามิบังอาจสั่นคลอนใครเพคะ เพียงแต่เห็นข่าวลือในวังหลวงหนาหูขึ้นทุกวัน เกี่ยวกับ... ของขวัญลึกลับที่พระสนมซูส่งตรงถึงตำหนักพระสนมจ้าว ข้าจึงอดห่วงมิตรภาพอันงดงามนี้มิได้” หลินเฟยหรานแสร้งทำเป็นเอามือทาบอก แววตาไร้เดียงสาของนางในตอนนี้ คือกับดักที่อาบด้วยยาพิษชั้นดีที่สุด ความเงียบเข้าปกคลุมทันที พระสนมซูที่นั่งถัดไปอีกฝั่งหน้าซีดเผือดลงฉับพลัน นางรีบวางถ้วยชาลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงกระทบดัง ‘เคร้ง’ “พระสนมจ้าว... หม่อมฉันไม่เคยส่งของขวัญใดๆ ไปยังตำหนักของท่าน! อย่าได้หลงเชื่อคำยุยงของนังเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมผู้นี้!” “จริงหรือเพคะ?” หลินเฟยหรานแย้มยิ้มกว้างขึ้น ดวงตาคู่สวยจับจ้องไปยังพระสนมจ้าวที่บัดนี้คิ้วขมวดมุ่น “ข้าน้อยเพียงแต่บังเอิญเห็นกำไลหยกมันแพะในมือของนางกำนัลคนสนิทของพระสนมจ้าวเมื่อเช้า ซึ่งข้าจำได้แม่นยำว่าเป็นของหายากที่เคยอยู่ในเรือนเครื่องประดับของพระสนมซู... หรือว่าจะเป็นเพียงความบังเอิญที่งดงามเกินไป?” บรรยากาศในอุทยานหลวงที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิเงียบที่ไร้เสียงดาบ ทว่าบาดลึกด้วยความระแวง จ้าวหนิงหันไปมองสหายร่วมอุดมการณ์ด้วยสายตาเคลือบแคลง สตรีในวังหลวงก็เหมือนหมากบนกระดาน เพียงแค่ขยับตัวหมากเดียวให้เดินผิดจังหวะ สายใยแห่งผลประโยชน์ก็พร้อมจะขาดสะบั้นลงทุกเมื่อ “จ้าวหนิง เจ้าอย่าได้เชื่อมัน!” พระสนมซูละล่ำละลักอธิบาย พยายามดึงมือของจ้าวหนิงมากุมไว้ ทว่าจ้าวหนิงกลับสะบัดออกอย่างเย็นชา แววตาของนางที่มองสหายเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าว “ข้าไม่เคยให้ความไว้ใจผู้ใดเต็มร้อยอยู่แล้ว... โดยเฉพาะคนที่เคยพยายามจะไต่เต้าขึ้นแทนที่ข้า” หลินเฟยหรานก้าวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวอย่างเงียบเชียบ นางเห็นหยดน้ำค้างบนกลีบกุหลาบที่กำลังจะร่วงหล่น เปรียบดั่งอำนาจของพวกนางที่กำลังจะสูญสิ้นไปต่อหน้าต่อตา นางไม่จำเป็นต้องใช้กำลังแม้แต่น้อย เพียงแค่ขุดหลุมให้สุนัขกัดกันเอง ความวิบัติย่อมมาเยือนถึงประตูตำหนัก ทว่าในจังหวะที่จ้าวหนิงกำลังจะเอ่ยคำประชดประชันใส่พระสนมซู ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายเมฆาด้วยด้ายเงินก็ปรากฏกายขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ทุกชีวิตต่างก้มหัวลงกราบกรานด้วยความหวาดเกรง ฉีจวินเหยียน... ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังหลินเฟยหราน มือแกร่งวางลงบนไหล่บางของนางอย่างแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยแรงบีบที่สื่อถึงความนัยบางอย่าง สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาตวัดมองเหล่าสนมที่กำลังแตกคอ ก่อนจะหยุดลงที่ใบหน้าของหลินเฟยหราน “ดูเหมือนว่าการละเล่นของเจ้าจะเริ่มสนุกขึ้นแล้วนะ เฟยหราน” เสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบข้างหู แต่มันกลับทำให้หลินเฟยหรานขนลุกชัน เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง ทหารองครักษ์นับสิบประดับอาวุธครบมือปิดล้อมอุทยานไว้ทุกทิศทาง “ท่านอ๋องมาเยือนถึงที่นี่ มีธุระอันใดหรือเพคะ?” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงบ ทว่าในใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ฉีจวินเหยียนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ มันเป็นพระราชโองการที่ยังไม่มีการประทับตราหลวง ทว่าเนื้อความข้างในกลับทำให้สีหน้าของจ้าวหนิงเปลี่ยนจากความโกรธแค้นเป็นความหวาดกลัวสุดขีด “ฮ่องเต้มีรับสั่งให้ตรวจสอบการฉ้อราษฎร์บังหลวงในตำหนักของเหล่าสนม และดูเหมือนว่าของขวัญที่เจ้าพูดถึง... จะเป็นกุญแจสำคัญที่ใช้มัดตัวพวกนางทั้งหมดเข้าด้วยกัน” เขายื่นถ้วยชาใบหนึ่งที่บรรจุชาสีเข้มข้นมาให้นาง “ดื่มเสียเถิด เรื่องราวหลังจากนี้... จะต้องอาศัยความกล้าหาญจากเจ้ามากกว่าที่เคยเป็นมา” หลินเฟยหรานรับถ้วยชามาไว้ในมือ กลิ่นสมุนไพรแปลกประหลาดเตะจมูก นางรู้ทันทีว่ามันคืออะไร—มันไม่ใช่ยาพิษ แต่มันคือยาที่ช่วยให้ประสาทสัมผัสคมชัดขึ้นถึงขีดสุดก่อนการนองเลือดจะเริ่มขึ้นในวังหลวง ทว่าก่อนที่นางจะได้จิบชายาถ้วยนั้น เสียงขันทีหลวงก็ตะโกนก้องดังขึ้นจากทางเข้าอุทยาน “ประกาศ! ฮ่องเต้มีพระราชโองการด่วน! ให้ควบคุมตัวสนมทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับคดีหยกหลวงหายสาบสูญไปเข้าคุกหลวงโดยไม่มีข้อยกเว้น!” หลินเฟยหรานหันไปมองสบตากับฉีจวินเหยียน รอยยิ้มที่มุมปากของเขาทำให้ใจของนางกระตุกวูบ เพราะสิ่งที่เขาไม่ได้บอกนางก็คือ... รายชื่อผู้ถูกควบคุมตัวในพระราชโองการนั้น มีชื่อของ ‘นาง’ รวมอยู่ด้วยในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดคนสำคัญที่สุด ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและกลยุทธ์อันล้ำลึกนี้ไปพร้อมกับหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ!