รุ่งอรุณใหม่หลังพายุ

หมึกสีชาดบนฎีกาแผ่นสุดท้ายถูกสะบัดลงด้วยน้ำหนักมือที่เฉียบขาด เสียงพู่กันกระทบเนื้อกระดาษหนาหนักราวดังสนั่นก้องท้องพระโรงใหญ่อันเงียบสงัด กลิ่นอายของความตายและคราบเลือดที่เคยคละคลุ้งมาแรมเดือน บัดนี้ถูกชำระล้างจนจางหาย เหลือเพียงกลิ่นกำยานนิ่งสงบที่ลอยวนอยู่ตามเสามังกรทองคำ หลินเฟยหรานในอาภรณ์ปักลายหงส์เพลิงสีชาดทับด้วยผ้าแพรโปร่งสีนวล ทอดสายตามองข้ามธรณีประตูออกไปเบื้องหน้า ท้องฟ้าเหนือวังหลวงยามนี้หาได้มืดมนดั่งเช่นวันวาน เมฆฝนที่เคยตั้งเค้าทะมึนถูกสายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงพัดพาจนกระจายตัว เผยให้เห็นแสงสีทองเรืองรองสาดส่องลงมาทาบทับหมู่พระตำหนักที่ได้รับการบูรณะใหม่ ราชสำนักที่เคยสั่นคลอนด้วยแรงกระหายอำนาจขององค์ชายสามและเงาทมิฬแห่งความโลภของพระสนมจ้าวหนิง บัดนี้สงบลงแล้ว... สงบราวกับผืนน้ำในบัวหลวงยามไร้ลมพัด แต่หงส์ผู้ผ่านพ้นกองเพลิงย่อมรู้ดีว่า ความสงบเช่นนี้มักเป็นเพียงฉากหน้าของหมากกระดานใหม่ที่ซับซ้อนยิ่งกว่าเดิม "รายชื่อขุนนางกังฉินที่ถูกเนรเทศและปลดจากตำแหน่ง ถูกจัดระเบียบเรียบร้อยตามที่ชายาสั่งการแล้วพ่ะย่ะค่ะ... อภัยด้วย หม่อมฉันติดปาก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดฉลองพระองค์สีนิลปักดิ้นเงินลายพยัคฆ์ทมิฬของฉีจวินเหยียนที่ก้าวเข้ามาประชิดด้านหลัง วงแขนแข็งแกร่งตวัดโอบรอบเอวบางอย่างเป็นธรรมชาติ ปลายคางได้รูปเกยลงบนลาดไหล่บอบบาง สัมผัสอุ่นซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนหัวใจที่ด้านชามานานนับชาติพลันกระตุกวูบ หลินเฟยหรานไม่ขัดขืน นางเพียงเอียงใบหน้าเล็กน้อยปล่อยให้ปลายนิ้วเรียวยาวของสามีผู้กุมอำนาจกองทัพทั่วหล้าเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มอย่างทะนุถนอม สายตาของนางยังคงจดจ้องไปยังลานกว้างเบื้องล่าง ที่ซึ่งเหล่าขุนนางหน้าใหม่กำลังก้มหน้าก้มตาเดินตรวจตราความเรียบร้อยตามคำสั่งปฏิรูป "ท่านอ๋องทรงล้อเล่นแล้ว เพลานี้ไม่มีชายาหรือพระสนมใดทั้งสิ้น มีเพียงสตรีผู้หนึ่งที่กำลังช่วยท่านคานอำนาจบัลลังก์มังกรก็เท่านั้น" นางเอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเย้าหยอกที่ปรากฏเพียงมุมปาก "คานอำนาจ?" ฉีจวินเหยียนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นสะเทือนอยู่ในอกจนเฟยหรานรับรู้ได้ "เจ้ามิได้คานอำนาจ... เฟยเฟยของข้า เจ้ากำลังถือหมากกระดานทั้งหมดไว้ในกำมือต่างหาก องค์ฮ่องเต้พระองค์น้อยทรงหวาดกลัวเจ้าเสียยิ่งกว่ากลัวเงาหัวตนเองเสียอีก" พระองค์ตรัสพลางหมุนปิ่นหยกขาวสลักลายหงส์บนมวยผมของนางเล่นอย่างเบามือ สายตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ซ่อนเล็บทอดมองภายนอกเช่นกัน การจัดระเบียบราชสำนักครั้งนี้หาใช่เรื่องง่าย เหล่าขุนนางเฒ่าหัวดองที่เกาะกินราชบัลลังก์มารุ่นต่อรุ่นต่างล้มตายและกระจัดกระจาย อำนาจที่เคยกระจุกตัวอยู่ฝ่ายในและกลุ่มอำนาจเก่าถูกถ่ายเทสู่มือคนหนุ่มสาวที่มีความสามารถ ซึ่งผ่านการคัดสรรโดยตรงจากกลยุทธ์การสอบขุนนางรอบพิเศษที่นางเป็นผู้วางโจทย์ด้วยตนเอง "คนที่กุมอำนาจแท้จริงมิใช่ข้า... แต่เป็นความจริงต่างหากเพคะ" หลินเฟยหรานหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตสุกสกาวดั่งดาราในคืนเดือนมืดจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาคมกริบของบุรุษผู้ยอมทรยศทั้งใต้หล้าเพื่อแลกกับรอยยิ้มของนาง "ความจริงที่ว่า บัลลังก์นี้หากไร้ซึ่งคุณธรรมและราษฎร ย่อมเป็นเพียงแท่นหินเย็นชาที่รอวันพังทลาย ท่านและข้า... เพียงแต่ช่วยกันปัดกวาดหยากเยื่อให้มันสะอาดขึ้นเท่านั้น" ฉีจวินเหยียนจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยความลุ่มหลงระคนยำเกรง นางมิใช่สตรีในห้องหอที่รู้จักเพียงการปักผ้าหรือร้อยมาลัย นางคือคมดาบที่ซ่อนอยู่ในฝักแพรพรรณอันวิจิตร คือกุนซือผู้ใช้แผนลวงซ้อนลวงจนศัตรูต้องพินาศย่อยยับโดยไม่ต้องใช้กำลังทหารแม้แต่ครึ่งนาย ความงดงามของนางในยามนี้เปรียบดั่งดอกมู่หลานที่เบ่งบานกลางกองเพลิง ทรงพลัง ลึกล้ำ และตราตรึงจนยากจะละสายตา "เช่นนั้น... งานชำระสะง้างความแค้นและการเมืองก็จบลงแล้ว สมควรแก่เวลาที่เราจะมาสะสางเรื่องส่วนตัวของเราเสียที" สุ้มเสียงของท่านอ๋องเปลี่ยนเป็นจริงจัง ไอสังหารเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยนล้ำลึกที่มอบให้แก่นางผู้เดียว "เรื่องส่วนตัวอันใดอีกเล่าเพคะ? บัญชีแค้นกับสกุลจ้าวก็ชำระหมดสิ้นแล้ว บิดาใจร้ายของข้าก็ถูกปลดเป็นสามัญชนเนรเทศไปชายแดน ส่วนจ้าวหนิง..." หลินเฟยหรานเว้นวรรค ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย นึกถึงอดีตพระสนมผู้เคยเหยียบย่ำนางในชาติก่อน บัดนี้ถูกขังลืมอยู่ในตำหนักเย็น สติฟั่นเฟือนและร่ำร้องหาความตายทุกค่ำคืน "นางได้รับผลกรรมที่สาสมแล้ว" "ไม่ใช่เรื่องนั้น..." ฉีจวินเหยียนส่ายหน้าช้าๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมพระoษ์ ก่อนที่พระองค์จะโน้มพระVรลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างใบหูขาวผ่อง "แต่เป็นเรื่องที่เจ้าติดค้างพิธีอภิเษกสมรสที่สมบูรณ์แบบต่างหากเล่า... ฮองเฮาของข้า" คำว่า 'ฮองเฮา' ทำให้หัวใจของหลินเฟยหรานกระตุกวาบ แม้ในชาติภพก่อนนางจะเคยครอบครองตำแหน่งนี้ แต่มันคือคุกที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและยาพิษ แต่นადในยามนี้ ตำแหน่งเดียวกัน ทว่าเคียงคู่กับบุรุษผู้กุมชะตาฟ้าดินผู้นี้ กลับมีความหมายเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันคือเกียรติยศ คือความรัก และคือคำมั่นสัญญาที่หนักแน่นดั่งขุนเขา "พระองค์ทรงรีบร้อนเกินไปแล้วกระมัง ราชสำนักเพิ่งจะเริ่มเข้าที่เข้าทาง..." นางเอ่ยอุบอิบ พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อไว้ใต้ร่มเงาขนตา "สำหรับข้า... การรอคอยเจ้ามาสองชาติภพนั้นนานเกินไปแล้ว" สุ้มเสียงนั้นหนักแน่นและจริงจังจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ ฉีจวินเหยียนรวบเอวบางเข้ามาแนบชิดจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียว ปลายจมูกโด่งคลอเคลียกับพวงแก้มเนียนอย่างหยอกเย้า "คืนนี้ ราชสำนักจะสงบหรือไม่ มิใช่ธุระของข้าอีกต่อไป... สิ่งเดียวที่ข้าสนใจ คือการพาเจ้ากลับตำหนักหงส์ของจริงเสียที" ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหวานล้ำและอบอวลไปด้วยไอรักอันมั่นคง จู่ๆ เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับเหยียบย่างบนเปลวไฟก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูกระชั้นชิดที่ทำลายความเงียบสงบลงในพริบตา "กราบทูลท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขององครักษ์เงาผู้หนึ่งดังลอดเข้ามา น้ำเสียงสั่นเทาจนผิดสังเกต "ม้าด่วนจากชายแดนเหนือ... ส่งสาสตราลับประทับตราหยกเลือดมาถึงมือท่านแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ฉีจวินเหยียนขมวดพระขนมเข้าหากันทันที ไอสังหารที่เพิ่งจางหายกลับพวยพุ่งขึ้นมาอีกครั้งอย่างเฉียบพลัน หลินเฟยหรานผละออกจากอ้อมพระองค์ สายตาคมกวาดมองไปที่ประตูด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาด องครักษ์หนุ่มผลักประตูเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ สองมือประคองหีบไม้จันทน์หอมที่ผนึกด้วยยันต์อาคมสีแดงฉาน ซึ่งสั่นระริกราวกับมีชีวิตอยู่ภายใน ส่งกลิ่นอายความตายโชยออกมาเตะจมูก "ในสาสตรา... มีเพียงป้ายคำสั่งทหารอัคคีทมิฬที่ควรจะสูญหายไปเมื่อสิบปีก่อน... กับเส้นผมสีขาวหนึ่งกระจุกพ่ะย่ะค่ะ!" [ตอนจบแบบ CLIFFHANGER HOOK]: หลินเฟยหรานเพ่งมองเส้นผมสีขาวในหีบนั้น หัวใจกระตุกวูบดั่งตกลงไปในเหวลึก ภาพความทรงจำที่นางคิดว่าฝังกลบไปแล้วผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อตระหนักว่า บุรุษผู้เป็นเจ้าของเส้นผมนี้ หาใช่คนที่ควรจะยังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ไม่! ฉีจวินเหยียนคว้าดาบข้างกายทันที พร้อมกับเสียงกัมปนาทสนั่นหวั่นไหวที่ดังขึ้นจากนอกกำแพงวังหลวงดั่งฟ้าถล่ม... ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติที่ร่วมเดินหมากชีวิตนี้ไปพร้อมกับหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ!