อาภรณ์หงส์ที่หวนคืน

เสียงคานหามมังกรหงส์ที่กระแทกลงบนพื้นหินอ่อนหยดน้ำ ณ ลานพิธีหลวงดังสะท้านก้องกังวาน ดุจเสียงคำรามของปฐพีที่ถูกสยบแทบเท้า "เปิดพระราชอาสน์—!" เสียงขันทีเฒ่าขานรับยาวนานเสียดแทงท้องฟ้าสีครามจัดเบื้องบน ทว่าบรรยากาศภายในท้องพระโรงและลานประกอบพิธีกลับเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำค้างกลางฤดูหนาว กลิ่นอายธูปหอมหมื่นลี้ถูกกลบด้วยกลิ่นจางๆ ของโลหิตและสนิมเหล็กที่โชยมาจากกองทหารองครักษ์เสื้อแพรนับหมื่นนาย ซึ่งยืนสงบนิ่งเรียงรายดุจป่าดาบไร้ใบหน้า ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังร่างระหงในชุดอาภรณ์หงส์ปักดิ้นทองคำบริสุทธิ์เก้าชั้น ที่ทิ้งชายหางยาวลากพื้นลึกลงไปเบื้องหลัง—หลินเฟยหรานก้าวเดินอย่างมั่นคง ราวกับนางไม่ได้กำลังเดินเข้าสู่พิธีอภิเษกสมรสอันทรงเกียรติสูงสุดในรอบศตวรรษ แต่กำลังเดินอยู่บนกระดานหมากรุกที่นางเป็นผู้ถือหมากสีดำ และมีชีวิตของราชสำนักทั้งแผ่นดินเป็นเดิมพัน "ทรงพระเจริญ หมื่นปี หมื่นๆ ปี..." เสียงถวายพระพรของขุนนางนับร้อยดังประสานกันราวกับคลื่นใต้น้ำที่น่าสะพรึงกลัว ในชาติภพก่อน นางเคยคุกเข่าอยู่ ณ จุดนี้ด้วยความหวาดกลัวและโง่เขลา ยอมจำนนต่อชะตากรรมที่ถูกผลักให้เป็นหมากตัวหนึ่งในวังวนแห่งอำนาจ แต่วันนี้... อาภรณ์หงส์ชุดนี้หาใช่เครื่องพันธนาการไม่ หากแต่มันคือเกราะทองคำที่หล่อหลอมด้วยความแค้น หยาดน้ำตา และปัญญาอันล้ำลึกที่นางสะสมมาตลอดเส้นทางย้อนเวลา หลินเฟยหรานหยุดยืนเบื้องหน้าบัลลังก์มังกร ดวงตาดอกท้อคู่คมกวาดมองไปยังประมุขแห่งแผ่นดินผู้ประทับอยู่เบื้องบน—ฉีจวินเหยียน หรือท่านอ๋องผู้เยือกเย็นผู้พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาไม่ได้ทอดมองนางด้วยความลุ่มหลงตามประชิดบุรุษนารีทั่วไป ทว่ามันคือสายตาของพยัคฆ์ร้ายที่ยอมรับในศักดิ์ศรีของพยัคฆ์ด้วยกัน เป็นความลึกซึ้งที่อ่านออกเพียงคนสองคนบนยอดเขาสูงสุดแห่งอำนาจ "ลุกขึ้นเถิด... ฮองเฮาของเปิ่นหวาง" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอื้อnเอ่ยออกมา แฝงกระแสความอ่อนโยนที่สั่นสะเทือนหัวใจผู้คน แม้แต่เหล่าเสนาบดีเฒ่าฝั่งตรงข้ามยังต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวาดหวั่น ทันใดนั้น รอยยิ้มเยдяยะเยือกก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของหลินเฟยหราน นางยื่นมือเรียวดุจหยกขาวออกไปรับจอกสุรามงคลที่ขันทีนำมาถวาย ทว่าในจังหวะที่นิ้วเรียวสัมผัสกับผิวจอกกระเบื้องเคลือบ ปลายนิ้วของนางก็แฝ้งพลังลมปราณสะกิดหยดพิไรไร้สีที่ถูกซ่อนไว้ที่ก้นจอกอย่างแนบเนียน—พระสนมจ้าวหนิง... สตรีผู้เคยเหยียบย่ำศพของนางในชาติก่อน ยามนี้กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่หลังม่านมุกด้วยความริษยาจนแทบคลุ้มคลั่ง นางคงคิดว่าแผนการวางยาพิษในสุรามงคลจะสามารถกำจัดฮองเฮาใหม่ได้ตั้งแต่คืนวันแต่งงานกระนั้นหรือ? ช่างเป็นความตื้นเขินที่น่าสมเพชเสียจริง "ฝ่าบาท..." หลินเฟยหรานเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่สะท้อนก้องไปทั่วท้องพระโรง "สุรามงคลแก้วนี้ หนักหนาและล้ำค่าเกินกว่าจะดื่มเพียงลำพังเพคะ" นางหันไปสบตาฉีจวินเหยียน นัยน์ตาคู่นั้นพรั่งพรูความนัยนับพันประการ สื่อสารกันโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ฉีจวินเหยียนแย้มรอยยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้บุปผาทั่วทั้งวังหลวงต้องร่วงโรยด้วยความอับอาย เขายื่นมือหนามาประคองจอกสุราในมือของนาง ก่อนจะยกขึ้นจิบครึ่งหนึ่งอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของเหล่าขันทีและนางกำนัลรอบด้าน เพราะไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าฮ่องเต้ผู้ระแวดระวังภัยยิ่งกว่าสิ่งใด จะทรงยินยอมดื่มสุราจากมือสตรีโดยปราศจากการทดสอบพิษเช่นนี้ "สุราแก้วนี้... หวานล้ำยิ่งนัก" ฉีจวินเหยียนทอดสายตามองนางลึกซึ้ง "และเปิ่นหวาง... อภิเษกเจ้ามาเพื่อร่วมครองแผ่นดิน มิใช่เพื่อหวาดระแวง" สิ้นเสียงของพระองค์ บรรยากาศรอบด้านก็แทบจะหยุดนิ่ง หลินเฟยหรานแย้มยิ้มรับ รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มปานหยาดน้ำค้างบนกลีบบัว แต่วูบหนึ่งแววตาของนางกลับทอประกายคมปลาบดุจใบมีดโกน นางหันกลับไปมองกลุ่มขุนนางฝ่ายซ้ายที่มีสีหน้าซีดเผือดราวกับศพไร้วิญญาณ หมากตานี้... นางเป็นผู้เดิน และตาต่อไปคือการกวาดล้างรากเหง้าของตระกูลจ้าวให้สิ้นซากจากแผ่นดินนี้อย่างแท้จริง ทว่า ในวินาทีที่พิธีเฉลิมฉลองกำลังจะดำเนินไปสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังขึ้นจากนอกประตูวังหลวง ไม่ใช่เสียงของทหารองครักษ์รักษาพระองค์ ทว่ามันคือเสียงฝีเท้าของกองกำลังทหารม้าเกราะเหล็กที่ควรจะประจำการอยู่ห่างออกไปสามร้อยลี้! ประตูไม้สลักลายมังกรยักษ์ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามืออันทรงพลัง กลิ่นอายสังหารพวยพุ่งทะลักเข้ามาปกคลุมท้องพระโรงในพริบตา ร่างของบุรุษผู้หนึ่งในชุดเกราะโลหิตก้าวเข้ามาพร้อมกับกระบี่เปื้อนเลือดในมือ ดวงตาคมดุจหมาป่ากวาดมองฮองเฮาและฮ่องเต้บนบัลลังก์ด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "ทูลฝ่าบาท... องค์ชายสามเสด็จกลับมาจากชายแดนแล้วพ่ะย่ะค่ะ! พร้อมกับ... ราชโองการสวรรค์ฉบับจริงที่อยู่ในมือกระหม่อม!" หวังว่าท่านรี้ดจะเพลิดเพลินและตื่นเต้นไปกับกลยุทธ์อันล้ำลึกของหลินเฟยหรานในตอนนี้นะคะ!