นิรันดร์บนบัลลังก์มังกร

หยาดโลหิตสุดท้ายบนกระดานหมากมังกรแห้งกรังกลายเป็นรอยสีชาดเข้มข้น ดุจเดียวกับอนาคตของราชสำนักต้าเฉินที่ถูกชำระล้างจนหมดจดจากเศษสวะตระกูลจ้าวและเงาอัปลักษณ์ขององค์ชายสาม บัดนี้ ตำหนักฉินเฟิงอันเกรียงไกรประดับประดาด้วยแพรพรรณสีแดงชาดทอประกายทองอร่าม ทว่าความวิจิตรตระการตาเหล่านี้ยังมิอาจเทียบเท่าความงดงามของผู้ที่ประทับอยู่เบื้องหน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ได้เลยค่ะ หลินเฟยหรานมองเงาสะท้อนของตนเองในอาภรณ์หงส์ปักดิ้นทองเก้าตัว ชุดพิธีการฮองเฮาที่ตัดเย็บอย่างประณีตบรรจงทุกฝีเข็ม น้ำหนักของมงกุฎหฝังไข่มุกราตรีและหยกมันแพะบนศีรษะช่างหนักอึ้ง แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับน้ำหนักของความแค้นในอดีตชาติที่บัดนี้ถูกปลดเปลื้องออกจนหมดสิ้น นางแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตาและชัยชนะอันเด็ดขาด "หนักหรือไม่..." เสียงทุ้มต่ำดั่งระฆังสำริดดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสอุ่นละมุนที่ทาบทับลงบนบ่าทั้งสอง ฉีจวินเหยียนในชุดฉลองพระองค์มังกรทะยานฟ้าทอดพระเนตรมองนางผ่านกระจกเงา แววตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยไอสังหารและเล่ห์กลอันล้ำลึก บัดนี้กลับทอประกายความอ่อนโยนล้ำลึกจนแทบหยาดหยด พระองค์ยื่นพระหัตถ์เรียวยาวมารับมงกุฎบนเศียรของนางอย่างเบามือ ราวกับเกลบกลัวว่าสิ่งล้ำค่าที่สุดในใต้หล้าจะบอบช้ำ "ยามเผชิญหน้ากับศัตรูเรือนแสนในค่ายกลหมื่นศพ หม่อมฉันยังไม่เคยหวั่นเกรงอันใดเพคะ..." หลินเฟยหรานเอี้ยวพระพักตร์ขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตสุกสกาวดั่งดวงดาวสะท้อนภาพบุรุษผู้ยอมสละได้แม้กระทั่งบัลลังก์เพื่อแลกกับรอยยิ้มของนาง "ไฉนเลยมงกุฎฮองเฮาเพียงใบเดียวจะหนักหนาเกินกว่าจะแบกรับไว้ได้เล่าเพคะ" ฉีจวินเหยียนหัวพระสุόนเบาๆ ในลำพระกรรณ พระองค์โน้มพระวรกายลงโอบกอดยอดดวงใจจากด้านหลัง ฝังพระพักตร์ลงกับลาดพระอ้อมของนางสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมยขาวที่ติดตรึงอยู่กับกายวานิชานี้ ชาติภพก่อน... นางคือดอกไม้ที่ถูกเหยียบย่ำในวังวนแห่งอำนาจ แต่วันนี้ นางคือหงส์เคียงมังกร ผู้กุมชะตาฟ้าและหัวใจของโอรสสวรรค์ไว้ได้อย่างเบ็ดเสร็จ "แผ่นดินนี้ยกให้ข้าดูแล... ส่วนเจ้า จงดูแลหัวใจของข้าไปชั่วนิรันดร์" กระแสรับสั่งกระซิบแผ่วเบาข้างพระ कर्ण แนบแน่นและมั่นคงดั่งหินผาที่คลื่นลมแห่งกาลเวลาไม่เคยกัดเซาะให้สั่นคลอน ขบวนเสด็จสู่ท้องพระโรงใหญ่ดำเนินไปท่ามกลางเสียงแซ่ซ้องกึกก้องของขุนนางน้อยใหญ่ เหล่าขุนนางที่เคยเหยียบยạมหรือลังเลในตัวคุณหนูรองตระกูลหลิน บัดนี้ต่างก้มกราบแทบเบื้องพระบาทด้วยความยำเกรงสูงสุด ไม่มีผู้ใดกล้าสบตาฮองเฮาผู้มีสติปัญญาดุจเทพยดาและวิชาแพทย์ลึกลับผู้พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินผู้นี้อีกแล้ว นางก้าวเดินเคียงคู่พระพักตร์ของจักรพรรดิหนุ่ม ทุกย่างก้าวสง่างามดั่งบทกวีศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ต้าเฉิน ณ ตำหนักบูรพาอันเงียบสงบในยามราตรี ไร้ซึ่งเสียงรบกวนจากภาระกิจราชการและกลลวงทางการเมือง มีเพียงแสงเทียนสีส้มอุ่นๆ ที่ทอ3ประกายระยิบระยับ ฉีจวินเหยียนประทับอยู่บนตั่งยาวโดยมีหลินเฟยหรานซบพระพักตร์ลงบนตักอุ่น พระหัตถ์เรียวของฮองเฮากำลังบรรจงฝังเข็มเงินลงบนจุดชีพจรฝ่าพระบาทของพระสวามีเพื่อขับพิษตกค้างจากการทำศึกครั้งสุดท้ายอย่างเงียบเชียบ "เจ้ายังต้องเหนื่อยเพราะพิษในกายข้าอีกหรือ..." ฉีจวินเหยียนตรัสด้วยน้ำเสียงที่เจือความรู้สึกผิด หลินเฟยหรานส่ายพระพักตร์ช้าๆ ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังดวงตาสีเข้มของพระสวามี "หม่อมฉันมิได้เหนื่อยเพคะ... การได้ถอนพิษให้พระองค์ คือการได้ถอนพันธนาการสุดท้ายที่ผูกมัดหัวใจเราทั้งคู่ในอดีตชาติ" นางวางเข็มเงินลงบนถาดหยก ก่อนจะเอื้อมมือไปสัมผัสรอยแผลเป็นที่พระอภิเษกของพระองค์ "นับจากนี้... จะไม่มีความลับอันใดระหว่างเราอีกแล้วเพคะ ฝ่าบาท" "ไม่มีอีกแล้ว..." ฉีจวินเหยียนตรึงร่างของนางให้ลุกขึ้นมาประชิด ก่อนจะประทับริมพระโอษฐ์ลงบนเรียวปากอิ่มของนางอย่างเร่าร้อนและลึกซึ้ง มันไม่ใช่จุมพิตแห่งความลุ่มหลงชั่วครู่ชั่วยาม แต่เป็นพันธสัญญาแห่งจิตวิญญาณที่ร้อยรัดสองดวงใจให้เป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางมหาสมุทรแห่งกาลเวลา ความเงียบงันรอบกายขับเน้นเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ท้องฟ้าด้านนอกประดับด้วยดวงดารานับล้านที่สาดแสงอวยพรให้กับตำนานรักที่ไม่มีวันดับสลาย บนบัลลังก์มังกรแห่งต้าเฉิน อำนาจสูงสุดไม่ใช่สิ่งที่น่าหวาดกลัวอีกต่อไป เมื่อมันถูกครอบครองด้วยสองมือที่กุมกันไว้อย่างมั่นคง ชั่วนิจนิรันดร์... หวังว่าท่านรี้ดจะมีความสุขและอิ่มเอมไปกับบทสรุปอันงดงามของกลยุทธ์รักบทนี้จากใจจริงนะคะ!