เสียงแตรศึกประชิดวัง

กลิ่นอายคาวเลือดและสนิมเหล็กโชยมาตามกระแสลมราตรี แม้กำแพงสูงตระหง่านของนครหลวงจะถูกสร้างขึ้นด้วยอิฐศิลาแกร่งหนานับสิบเชียะ ทว่าบัดนี้เสียงกัมปนาทของแตรศึกจากทัพกบฏกลับสั่นสะเทือนสะท้านไปถึงห้องทรงพระอักษรชั้นใน “พวกมันบุกประชิดประตูทักษิณแล้วเพคะ!” เสียงรายงานจากนางกำนัลคนสนิทสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ หากแต่หลินเฟยหรานกลับมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางยังคงยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าแผนที่ยุทธศาสตร์แผ่นดิน ปิ่นหยกขาวบนมวยผมสั่นไหวตามแรงสะเทือนจากภายนอกเล็กน้อย ดวงตากลมโตหงส์คู่นั้นกวาดมองหมากสีดำและสีขาวที่ถูกวางสลับซับซ้อนราวกับค่ายกลโบราณ ท่ามกลางสถานการณ์วิกฤตขั้นสูงสุดที่ชะตากรรมของแผ่นดินแขวนอยู่บนเส้นด้าย ในยามนี้ องค์ชายสามคงกำลังลำพองใจ คิดว่าตนคือกำลังหลักผู้กำชัยชนะเหนือบัลลังก์มังกร โดยหารู้ไม่ว่าหมากทุกตัวที่เขาเดินล้วนอยู่ในฝ่ามือของสตรีที่เขาเคยเหยียบย่ำในอดีตชาติ “ให้พวกมันเข้ามาใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้” สุ้มเสียงหวานกังสดาลเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยอำนาจเด็ดขาดจนนางกำนัลต้องก้มหน้าหลบสายตา “ประตูเมืองชั้นนอกเปิดไว้เถอะ เจ้าค่ะ... เปิดต้อนรับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญให้เข้ามาลิ้มรสความพ่ายแพ้ที่แท้จริง” ทันใดนั้น บานประตูห้องทรงอักษรก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่รออนุญาต ร่างสูงสง่าในชุดเกราะศึกชุ่มโชกไปด้วยโลหิตของ ฉีจวินเหยียน ก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบ ไอสังหารแผ่ซ่านรอบกายจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นทอดมองนางด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ความเยือกเย็นชา “เฟยหราน... สถานการณ์ภายนอกเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้ กองกำลังขององค์ชายสามมีจำนวนมากกว่าที่เราประเมินไว้สามส่วน เจ้าต้องออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้” สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งแกมบังคับ พร้อมยื่นมือหนามาหมายจะกุมมือเรียวบางของนางไว้ หลินเฟยหรานเบี่ยงกายหลบเล็กน้อย นางเงยหน้าสบตาบุรุษผู้เป็นดั่งเสาหลักในใจ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่งดงามราวกับดอกเหมยท่ามกลางเหมันต์ แต่น่าหวาดหวั่นสำหรับศัตรู “ท่านอ๋อง... หม่อมฉันบอกท่านแล้ว กระดานนี้หม่อมฉันเป็นผู้เดิน จะให้เสด็จหนีได้อย่างไรกันเพคะ?” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคงดุจหินผา “ในเมื่อพวกมันต้องการราชบัลลังก์นัก เราก็ควรจัดพิธีต้อนรับให้สมเกียรติแก่กบฏผู้โง่เขลา มิใช่หรือเพคะ?” ฉีจวินเหยียนจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ความเด็ดเดี่ยวและสติปัญญาที่เหนือล้ำกว่าบุรุษใดในใต้หล้าทำให้นัยน์ตาของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นไหววับ เขาแค่นยิ้มหยันให้กับความบ้าบิ่นของนาง ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดกระชับแน่นแนบอก ไออุ่นจากกายหนาและกลิ่นอายบุรุษที่คุ้นเคยโอบล้อมกายนาคีไว้ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องฆ่าฟันที่ดังใกล้เข้ามาทุกขณะ “หากเจ้าเป็นผี ข้าก็จะยอมเป็นวิญญาณเคียงข้างเจ้า หากเจ้าจะครองบัลลังก์เลือด ข้าก็จะกวาดล้างศัตรูให้ราบคาบเพื่อปูทางให้เจ้าก้าวเดิน” เสียงกระซิบพร่าต่ำข้างใบหูเต็มไปด้วยคำปฏิญาณที่หนักแน่นยิ่งกว่าขุนเขา เพล้ง! เสียงกระจกหน้าต่างแตกกระจายพร้อมกับเงาร่างของนักฆ่าเงาที่พุ่งทะยานเข้ามาจากความมืด ประกายกระบี่คมกริบพุ่งตรงมายังจุดที่ทั้งสองยืนอยู่ ทว่าฉีจวินเหยียนหาได้ขยับเขยื้อนไม่ มือใหญ่วาดกระบี่ออกจากฝักเพียงคราเดียว เลือดสีชาดก็สาดกระเซ็นย้อมผ้าม่านไหมปักลายมังกรจนแดงฉาน ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงกงฉินประกาศจากด้านนอกก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท “พระราชโองการลับจากท้องพระโรง... องค์ฮ่องเต้ทรงพระราชทานยาพิษปลิดชีพแล้ว!” หลินเฟยหรานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะทอประกายลẫกดึงดูด นางผละออกจากอ้อมอกของท่านอ๋อง ช้าๆ แล้วเดินไปหยิบถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวบริสุทธิ์ที่บรรจุของเหลวสีอำพันส่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนใจขึ้นมาถือไว้ในมือ นางหันกลับมามองสบตากับฉีจวินเหยียน รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากอิ่ม ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยกำลังพังประตูชั้นนอกเข้ามาประชิดเบื้องหน้าแล้ว ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติที่ร่วมเดินหมากชีวิตนี้ไปพร้อมกับหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ!