สัญญาที่ไร้คำพูด

กลิ่นอายของกำยานหมื่นลี้ลอยอบอวลอยู่เบื้องหน้า ทว่าสำหรับหลินเฟยหรานแล้ว กลิ่นนี้กลับมิได้ช่วยให้จิตใจสงบลงแม้แต่น้อย มันคือกลิ่นอายอันคุ้นเคยจากตำหนักในของชาติภพก่อน... กลิ่นอายแห่งความตายที่เคลือบไว้ด้วยความหอมหวาน "ข้าไม่คิดว่าคุณหนูรองแห่งจวนเสนาบดี จะมีความกล้าหาญถึงเพียงนี้" สุ้มเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกดังขึ้นจากมุมมืดของห้องรับรอง ฉีจวินเหยียนปรากฏกายขึ้นอย่างไร้ซุ่มเสียง ราวกับภูตพรายที่ก้าวออกมาจากเงาจันทร์ อาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรห้ากรงเล็บด้วยด้ายสีเงินยวดสะท้อนแสงตะเกียงวับแวม แววตาของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นคู่นั้นกวาดมองนางด้วยความระแวดระการดั่งพยัคฆ์ซุ่มรอตะครุบเหยื่อ ทว่าแฝงไว้ด้วยประกายความสนอกสนใจที่ยากจะปิดมิด หลินเฟยหรานมิได้สะดุ้งสะเทือน นางเพียงค่อยๆ วางถ้วยกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามลงบนโต๊ะไม้จันทน์อย่างเชื่องช้า ท่วงท่าสง่างามราศีกุลสตรีสูงศักดิ์เปล่งประกายออกมาจากทุกอณู แม้ในยามนี้ร่างที่นางอาศัยอยู่จะเป็นเพียงคุณหนูรองผู้ไร้อำนาจก็ตาม "หม่อมฉันมิได้มีความกล้าหาญอันใดเพคะ ท่านอ๋อง..." นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานใสราศีกังสดาล "เพียงแต่คนเรา หากมัวแต่หวาดกลัวเงาของตนเองในอดีต ก็คงไม่มีวันได้เดินไปข้างหน้าเพื่อทวงคืนความยุติธรรม" ฉีจวินเหยียนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก บุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพเหนือผู้ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมอำมหิต ก้าวเข้าไปใกล้ร่างบางทีละก้าว กลิ่นอายกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายแทบจะแข็งตัว ทว่าหลินเฟยหรานกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ไม่มีร่องรอยของความหวาดหวั่นพรั่นพรึงแม้แต่น้อย มีเพียงประกายตาที่ลึกล้ำราวกับห้วงสมุทรที่สะท้อนภาพของเขาเข้าไป ดวงตาคู่นั้น... ช่างเหมือนกับดวงตาของสตรีผู้หนึ่งในความทรงจำที่เขาฝังใจ และยิ่งเหมือนกับคนที่เขากำลังตามหาเบาะแสเพื่อร่วมมือทำลายล้างอำนาจขององค์ชายสามและสนมจ้าวหนิง "เจ้ากำลังเล่นกับไฟ หลินเฟยหราน" ฉีจวินเหยียนโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของนาง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้มเนียนนุ่ม "หากเจ้าพลาดพลั้งแม้แต่ก้าวเดียว ศัตรูของเจ้าจะไม่เพียงแค่สังหารเจ้า แต่พวกมันจะบดขยี้ร่างของเจ้าให้แหลกคามือ" "แล้วถ้าหากไฟกองนั้น สามารถเผาผลาญศัตรูให้มอดไหม้ไปพร้อมกับความแค้นของหม่อมฉันเล่าเพคะ?" นางกระซิบตอบ น้ำเสียงหนักแน่นมั่นคงดั่งหินผา ทว่าริมฝีปากบางกลับคลี่ยิ้มเย้ายวนอย่างหาญกล้า "ท่านอ๋อง... พระองค์เองก็กำลังต้องการไฟกองนี้ มิใช่หรือเพคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง ทั้งสองสบตากันเนิ่นนานราวกับกาลเวลาหยุดนิ่ง ในความเงียบงันนั้น ไม่มีความจำเป็นต้องเอ่ยถ้อยคำใดๆ ออกมาอีก พันธสัญญาใจถูกถักทอขึ้นอย่างเงียบเชียบผ่านห้วงความคิดที่อ่านทะลุปรุโปร่งซึ่งกันและกัน เขารู้ว่านางต้องการล้างแค้น นางรู้ว่าเขาต้องการบัลลังก์และอำนาจเบ็ดเสร็จ ทั้งสองต่างเป็นหมากตัวสำคัญบนกระดานอำนาจที่พร้อมจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินร่วมกัน ฉีจวินเหยียนแค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มลึกยากหยั่งถึง เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะสัมผัสปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มของนาง ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ทำลายความเงียบลงอย่างไม่ไว้หน้า "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงขององครักษ์เอกดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "มีราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... พระสนมจ้าวหนิงทูลเสนอให้มีการจัดงานเลี้ยงรับรองในอีกสามวันข้างหน้า และ... และมีพระราชสาส์นเจาะจงให้คุณหนูหลินเฟยหรานเข้าร่วมถวายการรับรองอย่างใกล้ชิดพ่ะย่ะค่ะ!" ฉีจวินเหยียนชะงักมือที่กำลังจะสัมผัสนาง ดวงตาคมกริบกลับมาเย็นเยียบราวน้ำแข็งในบัดดล เขาหันกลับมามองหลินเฟยหรานที่ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มบางเบา ทว่าแววตากลับทอประกายคมปลาบดั่งคมดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก "ดูเหมือนว่า... หมากตานี้ สนมจ้าวหนิงจะเป็นฝ่ายเดินก่อนเสียแล้วสิเพคะ" นางเอ่ยพلعด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยไอสังหารที่ระอุขึ้นในอก ฉีจวินเหยียนมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง นางมิใช่เพียงคุณหนูในห้องหอที่รอคอยความช่วยเหลืออีกต่อไป แต่นางคือสตรีที่จะกุมชะตากรรมของแผ่นดินนี้ร่วมกับเขา และงานเลี้ยงในอีกสามวันข้างหน้า... คือจุดเริ่มต้นของสงครามล้างบางที่จะไม่มีวันปราณีผู้ใดทั้งสิ้น ทว่า ในจังหวะที่ฉีจวินเหยียนกำลังจะเอ่ยปากบัญชาการบางอย่าง องครักษ์ด้านนอกก็รายงานแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือยิ่งกว่าเดิม "เรียนท่านอ๋อง... ด้านนอกจวน... มีราชรถปริศนาจอดอยู่ พร้อมกับส่งหีบไม้ลงมาหนึ่งใบ หน้าหีบประทับตราลัญจกรลับของ... องค์ชายสามพ่ะย่ะค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางพลิกชะตากรรมไปกับกลยุทธ์อันล้ำลึกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ