ความจริงที่เปิดเผย

เสียงกระเบื้องเคลือบแตกกระจายดัง ‘เพล้ง!’ สะท้อนก้องท้องพระโรงใหญ่จนเหล่าขุนนางน้อยใหญ่ต่างพากันก้มหน้าสั่นเทา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง บรรยากาศภายในโถงท้องพระโรงเวลานี้หนาแน่นไปด้วยไอสังหารที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก “บังอาจ! เจ้ากล้ากล่าวหาองค์ชายผู้เป็นสายเลือดมังกรด้วยความเท็จเช่นนี้เชียวหรือ!” เสียงคำรามด้วยความเกรี้ยวกราดของฮ่องเต้ดังขึ้นจนเส้นพระโลหิตที่ขมับปูดโปน พระเนตรแดงก่ำจ้องมองร่างระหงของสตรีในชุดอาภรณ์ปักลายหงส์เพลิงที่ยืนหยัดอย่างสง่างามกลางท้องพระโรง หลินเฟยหรานหาได้สะท้านสะเทือนต่อพระ องค์อาญาเบื้องบนไม่ นางเพียงแย้มสรسวลน้อยๆ อย่างเยือกเย็น ดั่งดอกเหมยที่ผ่งบานท่ามกลางพายุหิมะ ความจริงที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมแดงผืนหนามาแรมปี บัดนี้ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาทีละปมอย่างเลือดเย็น หลินเฟยหรานก้าวออกมาช้าๆ ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยความมั่นคง นางยกมือขึ้นคารวะตามพิธีการอย่างงดงามไร้ที่ติ ก่อนจะผาดสายตาคมกริบไปยังบุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องขวา—องค์ชายสาม ผู้ซึ่งใบหล่อเหลาบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบพักตร์ แม้เขาจะพยายามปั้นสีหน้าให้ปกติเพียงใด แต่ปลายนิ้วที่กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวนั้น ได้ทรยศความตื่นตระหนกในใจจนหมดสิ้นแล้ว “ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันมิกล้าบังอาจใส่ความผู้ใดเพคะ” สุพันเสียงใสทว่ากังวานก้องกังสดาล ก้องกังวานไปทั่วทุกมุมห้อง “หากแต่หลักฐานชิ้นนี้ ชัดเจนเสียยิ่งกว่าเงาตามตัว หม่อมฉันเพียงแต่นำความยุติธรรมที่ถูกฝังกลบ คืนกลับสู่บัลลังก์มังกรเท่านั้นเองเพคะ” นางสะบัดแขนเสื้อเบาๆ นางกำนัลคนสนิทจึงก้าวออกมาพร้อมกับหีบไม้จันทน์หอมสลักลายวิจิตร ก่อนจะเปิดออกเผยให้เห็นสมุดบัญชีลับและจดหมายตราประทับประจำพระองค์ขององค์ชายสาม ที่ซ่อนเร้นกลอุบายการยักยอกเสบียงคลังหลวงและการติดต่อกับกบฏแดนประจิมไว้จนหมดสิ้น ฉีจวินเหยียน ซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่มุมหนึ่งของท้องพระโรงในอาภรณ์สีนิลสนิท ประดับลวดลายอินทรีทอง เขากวาดสายตาคมปลาบมองภาพความโกลาหลเบื้องหน้า มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่หาผู้ใดสังเกตทัน การเดินหมากตานี้ เขามิได้ออกแรงแม้แต่ปลายนิ้ว หากแต่ปล่อยให้สตรีในดวงใจของเขา เป็นผู้ชักใยหุ่นเชิดเหล่านี้ให้เต้นตามระบำแห่งความพินาศด้วยตนเอง “นี่มัน… นี่มันเรื่องเหลวไหลทั้งเพ!” องค์ชายสามแผดเสียงขัดขึ้นอย่างหมดมาด เสแสร้งทำเป็นโกรธเกรี้ยวเพื่อกลบเกลื่อนความผิด “หลินเฟยหราน เจ้ามันแค้นส่วนตัวที่ข้าเคยปฏิเสธเจ้า จึงก섬้ากุมอำนาจแต่งเรื่องปรักปรำข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ! เสด็จพ่อ โปรดทรงลงทัณฑ์นางสารเลวผู้นี้ที่บังMอาจหยามเกียรติราชวงศ์ด้วยเถิดเพคะ!” เสียงอ้างว้างและตลบแตลงขององค์ชายสามเรียกเสียงกระซิบกระซาบจากเหล่าขุนนางได้ชั่วครู่ ทว่ายังไม่ทันที่ฮ่องเต้จะตรัสสิ่งใด ร่างสูงสง่าของท่านอ๋องฉีจวินเหยียนก็ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว บรรยากาศรอบกายพลันลดฮวบลงจนอุณหภูมิในท้องพระโรงคล้ายลดต่ำลงหลายองศา “องค์ชายสามทรงร้อนรนเกินไปกระมังพ่ะย่ะค่ะ” สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่ากดดันจนทุกคนต้องหยุดหายใจ “สมุดบัญชีเล่มนี้ ประทับด้วยลายนิ้วมือของแม่ทัพกู่ และตราประทับหยกประจำตัวของท่านเอง หรือท่านจะกล่าวหาว่า ข้า—ผู้บัญชาการทหารสูงสุด เป็นผู้ปลอมแปลงมันขึ้นมาเองเช่นนั้นหรือ?” คำพูดเพียงประโยคเดียวกลับดุจค้อนเหล็กหนักอึ้งที่ทุบลงกลางศีรษะขององค์ชายสามจนแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น พระสนมจ้าวหนิงที่แอบฟังอยู่หลังม่านมุกถึงกับลมจับ ใบหน้าขาวซีดเผือดจนไร้รอยเลือด นางรู้ดีว่าหากความลับนี้สาวไปถึงเส้นทางการเงินที่นางแอบสนับสนุน ราชตระกูลจ้าวทั้งหมดจะต้องถูกประหารเจ็ดชั่วโคตรอย่างแน่นอน! หลินเฟยหรานปรายตามององค์ชายสามผู้กำลังดิ้นรนราวกับปลาบน Aกแห้ง นางย่างสามขุมเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยผสมผสานกับความกดดันที่นางแผ่ออกมาทำให้องค์ชายสามต้องถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว “องค์ชายสามเพคะ… ทรงจำคืนวันที่หิมะโปรยปรายเมื่อสามปีก่อนได้หรือไม่เพคะ?” สุเสียงกระซิบแผ่วเบาราวเสียงกระซิบจากยมทูต ทว่าดังก้องกังวานในโสตประสาทของเขาคนเดียว “วันที่ท่านใช้ยาพิษปลิดชีวีพระชายาของตนเอง เพื่อโยนความผิดให้ตระกูลหลินของหม่อมฉัน… วันนี้ ความตายที่ท่านเคยประทานให้ผู้อื่น กำลังทวงถามลมหายใจจากท่านแล้วนะเพคะ” ดวงตาขององค์ชายสามเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เขาสั่นเทาไปทั้งร่างเมื่อตระหนักได้ว่า สตรีตรงหน้านี้มิใช่หลินเฟยหรานผู้โง่งอมารยาในอดีตอีกต่อไป นางคือปีศาจที่ปีนป่ายขึ้นมาจากขุมนรกเพื่อลากคอเขาลงไปชดใช้กรรม! “เจ้า… เจ้าเป็นใครกันแน่! เจ้าไม่ใช่หลินเฟยหราน!” เขาแผดร้องออกมาอย่างเสียสติ ลืมสิ้นซึ่งมาดขององค์ชายผู้สูงศักดิ์ ฮ่องเต้ทรงกริ้วจนพระวรกายสั่นเทา ทรงตบพระหัตถ์ลงบนพนักเก้าอี้มังกรเสียงดังสนั่น หันไปตรัสด้วยสุ้มเสียงเหี้ยมเกรียม “ทหาร! ไปปลด องค์ชายสามจากฐานันดรศักดิ์ สั่งขังคุกใต้ดินหลวงทันที! รอวันตัดสินโทษประหารสถานเดียว!” สิ้นพระราชโองการ เหล่าราชองครักษ์ชุดเกราะทองคำก็กรูเข้ามาลากตัวองค์ชายสามที่ดิ้นรนและกรีดร้องอย่างน่าอนาถออกไปจากท้องพระโรง ทิ้งไว้เพียงรอยคราบน้ำตาและกลิ่นอายแห่งความพ่ายแพ้ที่คละคลุ้ง หลินเฟยหรานยืนนิ่งสงบ นางมองตามร่างที่ถูกลากออกไปอย่างว่างเปล่า ความแค้นที่สุมอกมานานนับชาติภพได้รับการชำระไปเปลาะหนึ่งแล้ว ทว่าในขณะที่นางกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก สายตากลับเหลือบไปเห็นขันทีเฒ่าผู้หนึ่ง นำทางขันทีหลวงถือนำสารลับจากชายแดนเหนือเข้ามาด้วยท่าทางเร่งร้อนผิดปกติ ขันทีผู้นั้นคุกเข่าลงเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้ด้วยมือที่สั่นเทา ยื่นสาสน์ม้วนหนึ่งที่ประทับตราประทับสีชาดเลือดนก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เร่งด่วนสูงสุดจากกองทัพพิทักษ์ชายแดน “ทูลฝ่าบาท… เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ/พ่ะย่ะค่ะ! กองทัพทมิฬแห่งแคว้นเป่ยโหย่ว นำโดยแม่ทัพไร้พ่ายผู้ลึกลับ บุกทะลวงด่านค่ายกลคุนหลันแตกแล้วพ่ะย่ะค่ะ! ตอนนี้พวกมันกำลังเคลื่อนพลประชิดชายแดนชั้นใน มุ่งตรงมายังเมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” สิ้นคำรายงานนั้น ท้องพระโรงทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า สีพระพักตร์ของฮ่องเต้แปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำในทันที ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังตื่นตระหนกกับข่าวร้ายนั้นเอง ฉีจวินเหยียนกลับไม่แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขาก้าวออกมายืนเคียงข้างหลินเฟยหรานช้าๆ ก่อนจะเอื้อมมือหนามาโอบเอวบางของนางไว้หลวมๆ พร้อมกับรอยยิ้มลึกลับที่จุดประกายขึ้นในดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยว “ในที่สุด… เขาก็มาจนได้สินะ” ฉีจวินเหยียนกระซิบข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง ขณะที่หลินเฟยหรานหันไปมองสบตากับเขา หัวใจของนางกระตุกวูบอย่างแรง เมื่อตระหนักได้ว่าศึกครั้งนี้ มิใช่แค่ศึกสงครามระหว่างแคว้น… แต่มันคือการเผชิญหน้าระหว่างอดีตและปัจจุบันที่แม้แต่สวรรค์ก็ยังต้องหลบทางให้! ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ทรงเกียรติที่ร่วมเดินหมากชีวิตนี้ไปพร้อมกับหงส์เพลิงหวนคืนนะคะ!