กฎเหล็กการอยู่ดึก

"ถ้านึกอยากมีชีวิตอยู่จนถึงวันศุกร์นี้ ช่วยหุบปากแล้วก้มหน้าทำงานไปซะ จินจิน" เสียงเรียบเฉยของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของออฟฟิศเวลาตีสองสิบห้านาที เขาไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์ที่สะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ เข้ากับดวงตาเรียวนิ่งคู่นั้น จินจินที่กำลังถือแก้วกาแฟสั่นระริกวางลงบนโต๊ะด้วยความแรงจนน้ำหกกระจาย เธอสะดุ้งสุดตัว ไม่ใช่เพราะคำเตือน แต่มันคือประโยคต่อเนื่องหลังจากที่เมื่อครู่... เธอเพิ่งจะได้ยินเสียงใครบางคนกระซิบที่ข้างหูว่า ‘ของฉันอร่อยดีนี่... ขอบใจนะจินจิน’ "นาย... นายพูดอะไรนะ" จินจินกอดอกแน่น เครื่องรางสารพัดชนิดที่ห้อยเต็มคอส่งเสียงกระทบกันกรุ๊งกริ๊ง "ที่นายบอกว่า 'หุบปาก' น่ะ หมายถึงหุบปากไม่ให้ทักไอ้คนที่นั่งอยู่ตรงมุมมืดนั่นเหรอ?" ธันวาเลิกคิ้วมองเธอคราหนึ่ง ก่อนจะใช้นิ้วชี้ดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อย "รู้กฎแล้วนี่ ก็ดี" "กฎบ้าบออะไรของนาย! ออฟฟิศบ้าอะไรห้ามทักคนนั่งทำงานตอนดึก!" จินจินโวยวายเสียงหลงพลางเหล่มองไปที่โซนมุมอับของออฟฟิศ ที่นั่นมีเก้าอี้สำนักงานตัวหนึ่งหันหลังให้เธอ แผ่นหลังนั้นดูคุ้นตาจนน่าขนลุก มันเหมือนกับ... เหมือนกับพี่ฝ่ายบุคคลที่เพิ่งลาออกไปเมื่อเดือนก่อนเปี๊ยบเลย ธันวาถอนหายใจยาวเหยียด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินมาหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดคราบกาแฟบนโต๊ะเธออย่างเบามือ ท่าทางของเขาดูใจเย็นจนน่าหมั่นไส้ในสายตาจินจิน "ฟังนะจินจิน" ธันวาก้มหน้าลงมาจนจมูกของเขาเกือบจะแตะกับปลายจมูกของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะใบหน้าทำให้เธอตัวแข็งทื่อ "ที่นี่ไม่ได้มีแค่เราสองคน แต่คนอื่นน่ะ... เขาขี้เหงา และถ้าใครสักคนไปทักเขา เขาจะถือว่าคุณเป็นเพื่อนร่วมงานคนใหม่ที่ต้องอยู่เป็นเพื่อนเขาไปตลอดกาล เข้าใจหรือยัง?" "น... นายพูดเหมือนนายเคยทักไปงั้นแหละ!" จินจินพยายามถอยกรูด แต่เก้าอี้ตัวเดิมดันกั้นหลังเธอไว้ "ผมไม่เคยทักใครก่อนหรอก" ธันวากระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูพยศและกวนประสาทที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา "เพราะสำหรับผม... ไม่ว่าจะคนหรือผี ก็ไม่มีใครน่ารำคาญเท่าคุณหรอก จินจิน" "ไอ้คนปากเสีย!" เธอฟาดมือลงบนแขนเขาแรงๆ แต่ธันวากลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วดึงให้ลุกขึ้น "ไปชงกาแฟใหม่ซะ แล้วอย่ามองไปที่มุมนั่นอีก ถ้ายังอยากกลับบ้านโดยที่ไม่มีใครตามไปถึงคอนโด" จินจินเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าที่ธันวาพูดมันไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่น เพราะตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้ามาในออฟฟิศตอนสี่ทุ่ม กลิ่นธูปจางๆ กับไอเย็นที่ผิดปกติก็ไม่เคยจางหายไปไหนเลย เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตกลุ่ม ‘มูเตลูเดอะซีรีส์’ หวังจะพิมพ์ระบาย แต่จังหวะที่นิ้วกำลังจะกดแป้นพิมพ์ แสงไฟในออฟฟิศก็กะพริบถี่ๆ ราวกับจะเตือนภัย *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากมือถือธันวาดังขึ้น เขาขมวดคิ้วแล้วก้มลงมองหน้าจอทันที ดวงตาคู่นั้นที่เคยนิ่งสนิทกลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะรีบปิดหน้าจอลงทันทีที่จินจินหันมามอง "ใครทักมาเหรอ? แฟนเหรอ? หรือว่าเป็น... คนที่นั่งตรงมุมนั้น?" จินจินถามด้วยความระแวงเกินเหตุตามประสาคนขี้มโน "เลิกเพ้อเจ้อ แล้วทำไฟล์สรุปยอดมาส่งผมเดี๋ยวนี้" ธันวาเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ เดินกลับไปนั่งประจำที่โดยไม่หันมามองเธออีก จินจินยืนเม้มปากอย่างขัดใจ เธอเดินไปที่โซนชงกาแฟด้วยท่าทางเงอะงะ ความหวาดกลัวเริ่มถูกแทนที่ด้วยความสงสัย เมื่อเธอเหลือบไปเห็น ‘บางอย่าง’ ตกอยู่ที่พื้นใกล้กับเก้าอี้มุมมืดตัวนั้น มันคือบัตรพนักงาน... บัตรของพี่ฝ่ายบุคคลที่เธอคุ้นตา แต่สภาพของมันเก่าคร่ำคร่าเหมือนถูกฝังดินมาเป็นสิบปี เธอค่อยๆ ย่อตัวลงจะหยิบ แต่เสียงแชตจากมือถือธันวาก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงเดียว แต่เป็นเสียงสั่นรัวต่อเนื่องเหมือนมีการพิมพ์ข้อความยาวเหยียด จินจินตัดสินใจไม่หยิบบัตร แต่รีบวิ่งไปหาธันวา "ธันวา! มือถือนาย... มันสั่นไม่หยุดเลยนะ!" ธันวาไม่ได้ตอบ เขาดูเหมือนคนที่ถูกมนต์สะกด เขากำลังจ้องหน้าจอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา จินจินชะโงกหน้าไปดูโดยไม่ทันยั้งคิด และภาพที่เห็นบนหน้าจอแชตที่เปิดค้างไว้ทำเอาหัวใจเธอแทบหยุดเต้น มันไม่มีชื่อผู้ส่ง... มีแต่ข้อความสีดำสนิทที่พิมพ์รัวออกมาไม่หยุด: *‘ธันวา... ทำไมวันนี้ไม่ทักฉันเลยล่ะ... ที่นั่งตรงนี้มันหนาวนะ... มานั่งด้วยกันสิ... จินจินเขาก็ดูน่าอร่อยนะ... เอาเขามาอยู่กับเราเถอะ... จะได้ไม่เหงาไง’* ธันวาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองจินจิน แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ความนิ่งเฉย แต่มันคือความว่างเปล่าที่มาพร้อมกับรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่มุมปาก "จินจิน..." เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างน่ากลัว "ผมพยายามห้ามคุณแล้วนะ แต่ดูเหมือน... เขาจะอยากให้คุณไปนั่งตรงนั้นจริงๆ" วินาทีนั้น เก้าอี้ตรงมุมมืดก็ค่อยๆ หมุนกลับมาหาพวกเขาช้าๆ เผยให้เห็นร่างที่ไร้ใบหน้าและดวงตาที่จ้องมองมายังจินจินเพียงคนเดียว พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วออฟฟิศที่ล็อกประตูตายไปแล้วจากข้างนอก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามความหลอนสั่นประสาทนี้ไปด้วยกันนะคะ